Foto de: Yanning Van de Wouwer

Etiquetas: Ovellas domésticas, Relatos

Xa había máis dunha hora que abandonaran a nave. A preocupación ía en aumento dentro do grupo xa que a orografía non concordaba coa que lle achegaran as computadoras de abordo. Como era posible? A rota estaba ben trazada, a localización era exacta pero o terreo era diferente.

As imaxes coas que contaban mostraban unha xeografía desértica, grandes extensións de area, rocas e pó. Nada daquilo estaba diante deles, a confusión era moi grande, pero o medo era aínda maior. O pequeno aparello que levaba o sarxento na man comezou a emitir un zunido que ía aumentando pouco a pouco, cun xesto da man detivo ao grupo. É posible que haxa vida por aquí- dixo cunha voz moito máis baixa do habitual- detecto construcións preto de aquí.

O grupo despregouse de xeito que dous homes avanzaban por diante, moi abertos, subiron unha pequena costa que, ao chegar arriba, deixaba ver unha corrente de auga que baixaba con grande velocidade por entre uns penedos, atravesalo non sería demasiado complicado. Os zapadores comezaron a montar a ponte pregábel; cando estaba desmontada e pregada ocupaba apenas dous macutos, unha vez colocada poderían atravesar con facilidade.

A tarefa estaba xa case rematada cando o sarxento divisou algo da outra beira, o zunido era máis forte dende que chegaran á corrente. Semellaba un cano enferruxado, caía cara o val. Se cadra atoparan algo.

Etiquetas: Relatos

Etiquetas: Relatos

A casa semellaba agradábel, se cadra un chisco pequena (no sentido vertical do termo) mais gostaba dese ar de casa-de-bonecas. A pequena mesiña de noite cor azul pastel, coas pequenas cadeiras forradas de veludo vermello ao carón desa fiestra ras do chan que a penas lle alcanzaba os xeonllos, formaba un recuncho que algúns catalogarían como riquiño ou mesmo encantador, isto último os máis cursis. Ese conxunto traíalle á memoria a merenda no teito de Mary Poppins ou tal vez fose o té de Alicia co Sombreireiro?

As pareces mudaban de cor segundo a estancia. O verde lima do baño da segunda planta era o seu preferido, e iso que o teito era tan baixo que tivo que deixar de peitear o tupé. A hora da ducha resultaba especialmente incómoda, tiña unha dor forte na caluga de abaixar a testa xa que non estaba pensada para alguén da súa estatura, nin sequera para unha persoa de talla normal. O Cola Cao e mailo nitróxeno fixeron que as casas de antes de 1960 perderan adeptos entre as camadas máis novas.

A planta baixa tiña, na súa opinión, altibaixos estéticos fortemente marcados. Por unha banda había un pequeno gabinete cun fermoso escritorio de piñeiro e unha cadeira de madeira e vimbio que no canto de catro patas tiña unha base circular, feita de madeira rechea posibelmente de chumbo a xulgar polo peso do conxunto. Pensou que outra posibilidade era que o carpinteiro errase as medidas de madeira precisas para a confección dunha cadeira, el non sabía absolutamente nada de carpintería. A outra parte era un auténtico museo do kitsch. Dúas pezas sobresaían por riba do resto. a primeira era un tapiz de esparto que representaba de xeito bastante fidedigno unha timba de toureiros e folclóricas ante a atenta mirada dunha rea de touros e cabestros. A outra, unha consola cun xigantesco espello e dous candeeiros dos de lámpadas franqueando unha escultura de cerámica dunha muller negra tapada cunha túnica de pel de tigre (que lle deixaba un peito á vista) de pé sobre un maxestoso exemplar de antílope. Había outras pezas menos impresionantes compostas por murais feitos con fotos antigas de parentes e soldados, fotos máis recentes nas que ademais de sair os individuos cos ollos roxos, tiñan a data e hora na que fora tomada sobreimpresas en Arial 17pts. cor marela e uns cantos espellos lacados con todo tipo de motivos e artificios variados, dignos dos ebanistas máis barrocos dunha época na que a madeira debía ser un material case imposible de traballar. Tamén había espazo para unha pequena homenaxe a Mondo Lirondo, xa que pendurado nunha das paredes do salón había un diploma enmarcado que acreditaba a alguén como bordadora e patronista "cum laude".

Moita xente di que as vacacións serven para desconectar e que é ese o motivo principal polo cal van de veraneo. Neste caso, a expresión cobraba un novo sentido e mesmo era anulada, posto que no andar superior non había máis ca un enchufe e no inferior, dous. Ademais, o teléfono tiña pinta de funcionar con fichas. Lembraba ter visto unha na casa da súa avoa cando era neno pero agora vai ti saber por onde andaba.

A veciñanza era agradábel, o que mellor podía definila era diversidade. Confesoume abraiado que era como vivir en Brooklyn, con esa mestura de acentos e cores de pel. Eu maticei o de "cores" por "tons", posto que dependía de se chegaran antes ca ti ou tiñan solarium de balde co abono do ximnasio. Mágoa os taxis que eran grises, rachaban un pouco a maxia.

Con todo, descansar sempre presta e o meu amigo é, de todos xeitos, un pouco rosmón.

Etiquetas: Relatos

Etiquetas: Ovellas domésticas, Relatos

Etiquetas: Relatos

Séntome na miña pequena mesa chea de cousas que non sei de onde saíron (estou comezando a me preocupar seriamente pola kippelización) e prendo o portátil. Unha serie de xesto mecánicos lévame a iniciar o navegador e conectar o cliente de mensaxería instantánea. Por que o conecto? Acaso un escritor non ten que estar só? Que pensaría Kafka de min? Inútil, faste chamar escritor e non tes conflito interno, es un fraude, deixa as letras para aqueles que as saben colocar na orde precisa. Si, seguro que se aproximaría a iso.

Non consigo ser orixinal, xa ves monólogo interior, citando a Kafka e aínda por riba o tema do escritor. Comezamos ben, o seguinte paso vai ser escribir un thriller sobre un asasino en serie e o a súa alma xémea en forma de policía que o persegue. Buf! Xa sei, dareille unha volta.

Sentouse na pequena mesa ateigada de obxectos máis ben inútiles onde tiña o baqueteado computador no que acostumaba pasar os días escribindo. O cuarto reflectía ambiente de traballo que el gostaba denominar opresión creativa. Relacionaba a súa falta de éxito co feito de estar apartado dos grandes autores contemporáneos. Por que non terei agregados escritores no canto de fanáticos das series flah online?

Alá, xa estou outra vez cos monólogos. Seica volveu o século XIX? O caso é... que a min gústame o efecto. Nah, que saberei eu. Teño que deixar de ler tanta merda. Voume sacar o carné da biblioteca e alí terei resposta, seguro que acho libros orixinais que me traian a inspiración. Baixaríaos de internet pero non son quen de ler nunha pantalla e a impresora non me funciona. Ademais na biblioteca seguro que atopo xente interesante. Pode ser un bo lugar onde promocionarme socialmente. Si, seguro...

Era un fracasado, aquel home sentaba todos os días na mesma mesa e nunca escribiu nin unha soa liña que pagase a pena. Estaba obsesionado coa calidade dos seus textos, non, en realidade co que estaba obsesionado era co éxito. Se deixase de mirarse o embigo é posible que conseguise facer algo de calidade, mesmo entretido pero parecía máis pendente da recepción do público e sobre todo da opinión que lles merecería a críticos e escritores de prestixio.

Creo que teño que deixar isto, vou mirar se teño correo...

Etiquetas: Ovellas domésticas, Relatos

Etiquetas: Historias Eléctricas, Relatos

Caía a chuvia intensamente sobre a cidade baleira. Os grises edificios, enormes e con aspecto descoidado, semellaban rochas batidas polo anoxado mar dos trebóns. Alí, na pequena calexa que formaban os dous edificios, baixo a maraña de cables había unha figura de aparencia fráxil e misteriosa. As pequenas mans daquela sombra xogueteaban dun xeito distraído cuns pequenos obxectos. Na distancia non se apreciaba mais nada.

Seguin camiñando de xeito áxil pegado aos muros de cemento que me gorecían da fría e contaminada chuvia que asolaba a cidade aquela noite. Xa me atopaba demasiado mal como para cargar cun arrefriado. Non conseguía deixar de pensar en que toda a xente que pasaba miraba para min e sabía cara onde me dirixía.

Ao achegarme máis distinguin ao vello Joebs naquela figura escura e inqueda que divisara na distancia. Joebs fora en tempo un dos mellores piratas da zona. Era capaz de se colar nos sistemas de tódalas grandes empresas e financeiras, as barreiras da internet non eran quen de frear as súas habilidades e o seu instinto. Traballara durante anos para as organizacións de Hizaichi. Ao final, co avance da rede e a aparición da comunicación ciberespacial holográfica, as súas habilidades perderon enteiros e foi perdendo presenza en favor dos novos piratas, que ademais da cabeza precisaban os implantes e a axilidade propia dos asaltantes de dilixencias.

Joebs tratara de afacerse ao novo modo en que as cousas funcionaban, pero hai cambios que non son fáciles de asumir. Sometérase a unha cirurxía para se por implantes no brazo. A misión deses implantes sería dotar ao seu brazo dereito de mecanismos para penetrar na rede saltando controis de seguridade mediante un código universal e tamén de pequenos artefactos de sabotaxe entre as unllas. A operación non saiu tan ben como contaba e o seu brazo en vez de ir para mellor, converteuse nun problema máis para el. Agora ese brazo apenas tiña movilidade, e precisaba numerosas substancias para poder calmar a dor.

Agora estaba fóra do mundo, déranlle a patada como quen se desfai dunha tostadora na que non cabe un novo formato de pan. Sen embargo, alí na sombra, era a única esperanza que me quedaba. Necesitaba das súas drogas para seguir vivo. A dor producida pola abstinencia estaba a acabar comigo.

Por fin cheguei onda el. A imaxe sería desagradable para calquera que non estivese acostumado. A súa cara semellaba non ter pel case e os seu ollos estaban completamente brancos. O efecto dos inxectables fixera estragos nel. Eu non me podía permitir sobrebrecollerme, así que o trato foi unha xestión máis. Os saúdos e as formalidades para as altas esferas.

Cando voltaba para o meu cuarto, pensaba que era inevitable. Algún día mudaría a tecnoloxía e eu ficaría no mesmo punto que o pobre Joebs. Con todo xa me voltaba sentir grande e talentoso. Polo de agora...

Etiquetas: Relatos

O vello edificio de tixolo marrón destacaba entre as edificacións da zona, non só pola súa altura, senón pola antigüidade. Era o único anterior á revolta. Sobreviviu aos ataques quizais pola súa construcción sólida ou quizais por unha desas bromas, case poéticas, da historia. Aquel edificio estaba predestinado a se converter nun castelo, fortificado e maxestoso, lembranza dunha época pasada marcada polo artificio e as grandes obras de enxeñería. Unha construcción ostentosa que acadou o seu obxectivo grazas ao influxo da batalla.

A impresión que daba era anacrónica, coma se alguén esquecera recoller o decorado dunha obra anterior. Ao mesmo tempo era inevitablemente o referente daquela zona interior e afastada.

A pesares do seu tamaño, o edificio non estaba ocupado agás un dos baixos e o piso inmediatamente superior. A xente prefería vivir nas modernas e máis seguras vivendas que fornecía o consello de defensa. Semellaban iglús, pero dun tamaño algo maior. Á noite, alumeaban a zona coa luz recollida do sol. Esa era a única enerxía que consumían, os poucos enxeños eléctricos cos que contaban aproveitaban tamén ese recurso que tiraban do sol.

Naquel baixo habitaba un home duns corenta e tantos anos, ao mellor máis. Chegara alí, coma case todos, tras a revolta. A dirección rexional organizaba pequenas comunidades aproveitando vellos lugares ocupados nos que se conservase algo de utilidade. Nesta zona, ademais do edificio, había un grande invernadoiro que garantía boa parte da subsistencia da comunidade. Roi, que así era como se chamaba o home, adicábase a reparar todo tipo de trebellos. Tiña unha sorte de obradoiro no baixo do edificio e vivía no piso de arriba, aínda que iso era na teoría, xa que ao final acababa pasando case que todo o día no baixo, rodeado de trebellos, cables e toda clase de trastos que xa había anos que deixaran de funcionar.

O obradoiro era un lugar poirento e con pouca luz. Ao non contar coa cuberta das novas vivendas que aproveitaba a luz do sol, Roi empregaba un pequeno xerador alimentado cunha placa solar antiga que rescatara dunha morea de lixo que se achaba nas inmediacións. Acostumaba saír da zona en busca de refugallo, por alí había bastantes por mor do conflicto coas máquinas.

O conflicto provocara un autentico caos na civilización. Os avances en electrónica, mecánica e intelixencia artificial, lograran a creación dos primeiros androides, pero co paso do tempo, evoluíron cara os cyborgs, cun aspecto humano e coa capacidade de comprender e actuar en consecuencia. A revolta era cousa de tempo, obrigados a realizar as tarefas máis perigosas e privados de todo tipo de dereitos, levantáronse contra os humanos e soamente o feito de seren moi inferiores en número fixo posible a victoria terrestre. Esta contenda non durou moito mais causou estragos, millóns de persoas perderon a vida e case que tres cuartas partes do planeta habitadas quedaron reducidas a cinsa. É por iso que aínda hoxe os homes non empregan moitos artefactos mecánicos complexos, hai moitos receos coa robótica.

Roi reparaba pequenos electrodomésticos e maquinaria de traballo, pero tamén traballaba con xoguetiños robóticos. Cría que era posible crear androides que fose sempre fieis ao amo. Detestaba aos cyborgs e era esa xenreira a que movía todo o seu traballo, ver un androide fiel e poder dominalo era a súa meta. Quería sentirse creador. Sen embargo, a xente vía a Roi dun xeito diferente, acudían a el si, pero so por necesidade. O feito de vivir alí, á marxe do resto e traballar con androides, producíalles unha mestura de medo e desconfianza. Semellaba un tolo que intentaba traer doutra volta os tempos nos que as máquinas case dominan á especie humana. El percibía esa desconfianza, pero atribuíaa á envexa do seu grande talento para a robótica e a mecánica en xeral, don posuído xa por moi poucos homes.

Despois de moito tempo de traballo, estaba a piques de obter a recompensa ao seu traballo, tiña un androide case rematado, pero aínda non conseguira que os circuítos neuronais funcionasen dentro duns parámetros controlados de obediencia. Non podía cometer o erro que cometeran os seus predecesores, ninguén conseguira un androide que non acabara por desenvolver un comportamento autónomo e independente non suxeito ás regras impostas polo seu creador. Precisaba axuda, información do traballo doutros e sabía onde podía atopalo.

Non vivía naquel edificio por capricho nin casualidade, alí estiveran en tempo as oficinas dunha das máis importantes empresas de cibernética. Sabía da existencia de arquivos e planos dos traballos e investigacións realizadas. Esa mesma noite, comezou a busca polos diferentes andares do edificio. As estancias enormes e escuras estaban ateigadas de andeis cheos de cartafoles e caixas. A humidade e o po enchían até o último recuncho. A luz apenas servía para identificar os pasos que daba e o frío calábaselle nos ósos. Despois de procurar durante horas entre o montón de papeis contidos nas caixas, atopou un traballo que podía ser do seu interese. Seu autor era un tal Ileryt e o resultado das súas investigacións fora un androide inconsciente da súa condición, dotado de recordos pasados e con sentimentos humanos, alimentado a partires da mesma enerxía que os propios humanos consumen, os alimentos. Este androide sería o garante da supervivencia da especie, estando sempre da súa banda e conservando habilidades e saberes que doutro xeito podía perderse.

Roi non daba creto, descoñecía por completo a existencia de tales máquinas, coidaba que el sería o primeiro en construír unha, pero estaba errado. Seguiu lendo os papeis de Ileryt e semellaba enfermar. A face tornábaselle cada vez máis branca e a suor ameazaba xa con mollar o papel. Comezou a tremer, parecía mesmo estar fóra de si, apoderado dunha carraxe e unha desesperación non coñecida. De repente, arroxou os papeis contra o chan e saíu correndo escaleiras abaixo, a expresión da súa cara era xa a da loucura, tiña o pulso acelerado e as veas do pescozo semellaba ían estoupar. Cando chegou ao obradoiro, agarrou o androide case rematado e comezou a bater nel cun martelo até reducilo a ferralla.

De xeonllos, abafado e coas bágoas corréndolle polas meixelas, era a imaxe do desconsolo e a desesperación. Incorporouse e con grande velocidade dirixiuse cara a mesa de traballo de onde colleu unha grande serra metálica. Aferrouna con forza e fechando os ollos comezou a serrar o seu brazo esquerdo. Cando abriu os ollos, os cables e as engranaxes estaban á vista.

Etiquetas: Blogomillo, Relatos

Etiquetas: Relatos

Etiquetas: Relatos