gardei rabaños máis alá de Orión...
28.3.09
Alphaville
Normalmente acabamos reducindo todas as nosas inclinacións a dicotomías, condensamos en pares sinxelos (e prototípicos) a maioría dos nosos gustos, afeccións... Celta ou Deportivo, cans ou gatos, OSDA ou Star Wars, o libro ou a peli, Sega ou Nintendo, Los 40 Latinos ou a TV apagada, Celtics ou Lakers, Heavy ou Moderno, Pepsi ou Cocacola, Truffaut ou Godard... Neste caso, eu fico con Truffaut.



Hai cousas de Godard que non entendo, a primeira (e principal) é que teña tantos seguidores e tanta sona. Moitos falan del coma unha das grandes influencias de Tarantino máis eu non acho que tal cousa sexa moi certa. É posíbel que Tarantino se sentise fascinado por eses aspectos diferenciais na narración da Nouvelle Vague, sobre todo acostumado como estaba ao americano e á serie B xaponesa. Está claro que pode haber puntos en común, mais semella que directores coma Sam Peckinpah deixaron moita máis pegada no de Tennessee tanto nos temas coma no visual. O tratamento da violencia que podemos ver en Godard está a anos luz da crueza de Peckinpah.



O meu gosto persoal tamén me fai recear moito do uso da cámara. Por que fai sempre planos aéreos de persecucións de coches que semellan micromachines? Adoito prometerme que nunca verei un filme máis de Jean-Luc Godard cada vez que remato un, pero xa recaín en máis dunha ocasión. Será que realmente hai algo no seu cinema que me fascina? Non o sei. A derradeira experiencia foi Alphaville.

Gustoume moito a escuridade do filme, a presenza de elementos do film noir, o misterio da trama... O argumento é moi bo, pero da a sensación de non estar aproveitado todo o seu potencial. O filme é lento e non afonda na problemática derivada da informatización da sociedade. Cae nos clixés totalitaristas e ten puntos moi febles. Por momentos semella arrincar pero acaba caendo outra vez no tedio. A voz en off gutural aporta un punto de sordidez ao resultado final. É interesante o tratamento da problemática da linguaxe, a presenza de textos de Éluard e as referencias estéticas aos filmes de espías. Como anécdota dicir que o director pensou en Roland Barthes para interpretar ao profesor Von Braun, inventor do ordenador Alpha 60 (o malo-malísimo, vamos).

Por se iso fóse pouco, agora vou ver Bande à part. Está claro que non aprendo.

Etiquetas:

 
publicado por O pastor eléctrico ás 01:28:00 |


5 Comentarios:


  • At 7:26:00 da tarde, Blogger ekis1331

    Unha nova e interesante lección.

     
  • At 7:37:00 da tarde, Blogger A Raíña Vermella

    Eu tampouco entendo cal é exactamente a grandeza de Godard, un tipo que incluiu unha canción como "Mao, Mao" en "La Chinoise", e perpetrou algo como "A nosa música", onde equipara a violencia dos nativos americanos cara aos brancos co exterminio dos primeiros polos segundos. É que como son estes indios. Non se podían deixar exterminar tranquiliños?

     
  • At 7:54:00 da tarde, Blogger Aliada entrópica

    Na, ao final acabarás por gostar dos planos estraños e a voz en off nesa procura case obsesiva do que merece a pena no cine de Godar...



    ...QUE NOOOOO!!! :P


    Acabo de decatarme de que estamos do mesmo bando en tódalas dicotomías que puxéches. Que aburrición!
    Xa sei, podemos ver unha de Godar xuntos. Prometo alabar tódolos zooms a 1º plano, voces en off, fotografías pastelosas, músicas sórdidas e cámaras lentas só pra discutirmos un pouco... ;D

    ...Que nooo!

     
  • At 11:56:00 da tarde, Blogger Mario

    Creo que Godard foi tanto o cineasta dos culturetas máis ou menos pedantes que moitos temos a sensación de que se convertiu nunha especie de parodia de si mesmo.

     
  • At 8:30:00 da tarde, Blogger O pastor eléctrico

    Alégrome que che resultase interesante ekis1331, hai que repetir máis a miúdo estas cibertertulias como a de Last Days.

    Coido que a grandeza de Godard é algo qeu se me escapa Raíña, dende logo nos meus altares non estará nunca. Bueno, ao mellor xunto ao "Canario" do espello ;)

    Se vemos unha de Godar xuntos, deixa que leve unha psp ou algo así Aliada, senón pode acabar mal a cousa. Falando en termos de diversión, claro.

    Agardo non chegar a ser nunca unha parodia de nada entón Mario.

    Felicidades a todos por ler un post enteiro sobre este señor ;)