As ovellas eléctricas

Que marchei

2009-05-19T16:02:00.002+02:00

Como dicía aquela fermosa cantiga de amigo dun marabilloso poemario do que levamos anos agardando a súa reedición.

Pois iso, que marchei. Xa non andarei máis por aquí. A partires de agora, O pastor móvese a través da rede dende outra lugar máis próximo ao seu eu físico.

http://asovellaselectricas.blogaliza.org/

Mudanza

2009-05-08T16:28:00.000+02:00

Imaxe: EL OJO SAYAGUES

O pastor recolleu todo o gando e marcha para outras leiras. Os pastos nestes mundos eléctricos son abondosos, máis xa tiña gana de ter un sitio máis próximo ao espazo físico do meu referente no outro mundo. Agora as ovellas poderan pacer e ser recollidas noutro espazo, cecais algo diferente, mais que intentará manter a liña que ben sendo habitual neste -xa vello- lugar.

Agardo que sexa do voso agrado e que se reavive un pouco a actividade que leva un tempo algo apagada por mor dos labores de mudanza e outras lerias que tiveron ao pastor ocupadísimo.

A partires de agora, as ovellas estarán gardadas aquí.

Os (dous) de sempre

2009-05-02T14:09:00.005+02:00

O cacique da vila chamábase don Andrés, e non era político por ideas senón por encher de diñeiro as gabetas. Por fora asemellábase aos cambistas da vella pintura flamenga, e por dentro tamén. A súa casa era unha tenda de diñeiro para vender pesos a sete pesetas, e cando se ahegaba unha vítima collíanlle os beizos un aquel de ledicia, coma se lle rañasen os proídos do lombo; pero na faciana endexamáis se lle pousóu a risa limpa dos homes de ben. Era moi ruín o camanduleiro, e tiña tanta xente collida nos seus papeles que ademáis de noxo daba medo.

Alfonso Daniel R. Castelao, 1934

Texto tirado de: (1994), Os Dous De Sempre. Vigo, Galaxia

Redefinir a aimación

2009-04-18T12:29:00.000+02:00

The Mysterious Geographic Explorations of Jasper Morello é unha serie de curtametraxes de animación levadas ao cabo polo australiano Anthony Lucas. A primeira delas, Jasper And The Lost Airship é de 2005 ainda que na súa web- que por certo é marabillosa a nivel estético- anuncian outros tres episodios máis das aventuras de Jasper. Eu non achei por ningures información da existencia deses outros tres episodios (o cal non quere dicir que non existan), polo que é posíbel que a produción estea parada ou canda menos aprazada.

A animación é unha mestura de animación tradicional e dixital. O resultado é unha estética própia moi alonxada da Pixar ou dos Animes, ainda que a nivel temático estea próxima a estes últimos. Os personaxes son apenas sombras que vagan por escenarios cheos de engranaxes, torcas, trabes, armazóns metálicas e hélices en brancos, negros e grises ainda que un lixeiro filtro sepia. As figuras alongadas recordan un tanto ás dos filmes de Tim Burton, pero teñen un aspecto máis plano.

A historia narra a viaxe nunha nave-barco que viaxa impulsada por unha serie de hélices impulsadas por vapor -por iso o da cercanía aos animes steampunk- polos descoñecidos mares aéreos. A nave parte dunha metrópole asolada por unha estraña epidemia que está aniquilando á poboación cos tripulantes, Jasper que é quen orienta a viaxe e un misterioso científico. A fin da viaxe é atopar un remedio para a epidemia.

Riofero

2009-04-12T19:38:00.003+02:00

En Riofero, a última novela de Xelís de Toro, atopei elementos que me trouxeron á mente as novelas de viaxes e aventuras que devoraba cando rapaz. Robinson Crusoe, A Illa do Tesouro, as viaxes de Phileas Fogg... Tamén os filmes, case que sempre cutrosos, de aventuras na selva, con heroe ao Indiana Jones, rapaza guapa -que ensina cacho nunha parte da historia-, brután de bo corazón, o neno coa gorra dos Yankees de O templo maldito e uns malos moi malos. Amais dun misterio por resolver e doses de acción. Todo iso témolo en Riofero. Pero hai máis.

Ao igual que en Terminal (e tantas outras novelas), a viaxe do personaxe chamado Marqués simboliza a súa propia viaxe interior. A súa viaxe na procura da historia, a procura de converterse en escritor. Na primeira temos as vías do tren que rematan na terminal e nesta última, o rio que dá e quita a vida. As viaxes conlevan mudanzas nas personaxes, pero o camiño está trazado, non hai xeito de escapar del.

Porén, Riofero é máis ca iso, é unha homenaxe á literatura, unha viaxe pola literatura, polo contar (e polo contador) de historias. Xelís condúcenos a unha viaxe na procura da historia a escribir, aos problemas de narrala e ao resultado desa pesquisa; a escrita, que é a procura de palabras que acaban conformando un ente irreal, fantasmagórico. A historia.

A fotografía está tamén presente aínda que dun modo máis "literario" ca en Terminal. Libro do que haberá que falar algún día neste blog.

Para complementar a lectura e desfrute do libro, hai unha serie de audios que se poden escoitar aquí ou tamén descargalos n'A Regueifa.

Alphaville

2009-03-28T01:28:00.001+01:00

Normalmente acabamos reducindo todas as nosas inclinacións a dicotomías, condensamos en pares sinxelos (e prototípicos) a maioría dos nosos gustos, afeccións... Celta ou Deportivo, cans ou gatos, OSDA ou Star Wars, o libro ou a peli, Sega ou Nintendo, Los 40 Latinos ou a TV apagada, Celtics ou Lakers, Heavy ou Moderno, Pepsi ou Cocacola, Truffaut ou Godard... Neste caso, eu fico con Truffaut.

Hai cousas de Godard que non entendo, a primeira (e principal) é que teña tantos seguidores e tanta sona. Moitos falan del coma unha das grandes influencias de Tarantino máis eu non acho que tal cousa sexa moi certa. É posíbel que Tarantino se sentise fascinado por eses aspectos diferenciais na narración da Nouvelle Vague, sobre todo acostumado como estaba ao americano e á serie B xaponesa. Está claro que pode haber puntos en común, mais semella que directores coma Sam Peckinpah deixaron moita máis pegada no de Tennessee tanto nos temas coma no visual. O tratamento da violencia que podemos ver en Godard está a anos luz da crueza de Peckinpah.

O meu gosto persoal tamén me fai recear moito do uso da cámara. Por que fai sempre planos aéreos de persecucións de coches que semellan micromachines? Adoito prometerme que nunca verei un filme máis de Jean-Luc Godard cada vez que remato un, pero xa recaín en máis dunha ocasión. Será que realmente hai algo no seu cinema que me fascina? Non o sei. A derradeira experiencia foi Alphaville.

Gustoume moito a escuridade do filme, a presenza de elementos do film noir, o misterio da trama... O argumento é moi bo, pero da a sensación de non estar aproveitado todo o seu potencial. O filme é lento e non afonda na problemática derivada da informatización da sociedade. Cae nos clixés totalitaristas e ten puntos moi febles. Por momentos semella arrincar pero acaba caendo outra vez no tedio. A voz en off gutural aporta un punto de sordidez ao resultado final. É interesante o tratamento da problemática da linguaxe, a presenza de textos de Éluard e as referencias estéticas aos filmes de espías. Como anécdota dicir que o director pensou en Roland Barthes para interpretar ao profesor Von Braun, inventor do ordenador Alpha 60 (o malo-malísimo, vamos).

Por se iso fóse pouco, agora vou ver Bande à part. Está claro que non aprendo.

Localización no mapa

2009-03-15T12:00:00.001+01:00

E sigo a voltas co Matheson e o seu libro I'm Legend. Adoita acontecer que as historias de ciencia ficción acontecen nos Estados Unidos, isto non é unha regra, mais ben unha tendencia. Moito ten que ver coa procedencia dos autores, xa que un número importante dos clásicos (e dos non tan clásicos) son norteamericanos. Incluso aquelas historias que teñen lugar no espazo, son protagonizadas por estadounidenses ou no seu defecto, por xentes do mundo ao servizo dos EE.UU.

No caso concreto desta novela, un home fica só no mundo, entendendo o mundo como os EE.UU. que é unha visión un tanto simplista pero para o caso é mellor. Mellor que os zombies ataquen California e non Galiza.

Imaxinade a historia aquí. Un virus mutado polos científicos galegos infecta a toda a poboación convertíndoa nunha sorte de criaturas non-mortas que atacan polas noitos infectando ao resto da xente agás a un científico que é inmune grazas a unha configuración especial do seu sangue.

Problemas: Non sei se resultaría verosímil unha investigación deste tipo, pero poderiamola localizar no CHUS, onde científicos sen escrúpulos empregaban o sangue doado polos confiados alumnos universitarios para facer experimentos con el buscando... non sei, por exemplo unha resistencia mellor ao frío e a humidade do inverno. Por poñer algo axeitado ao medio. Unha vez resolto isto, temos outro problema. Que faría un galego só no mundo? Loitaría pola supervivencia da especie, intentaría achar unha cura, refundaría o pais, ou aproveitaría para mover un pouco os marcos? Outro problema de ter zombies no pais é que nunca mudaría a presidencia da Xunta.

Está claro que a tradición fai moito nestes casos, sería interesante tirar unha vertente zombiesca das historias de lobos e meigas e ver en que quedaría a cousa. Imaxinades revistas pulp galegas? Iso sería demasiado moderno, incluso cando xa deixou de selo hai décadas no resto do mundo.

Cypher

2009-03-10T14:30:00.000+01:00

O outro día falabamos (non me deu polo maiestático, nos comentarios houbo debate) aquí de cinema de ciencia ficción co gallo da evolución dos zombies na pantalla. O debate foi moi gratificante para min porque xerou debate e porque este estaba, en parte, centrado nun aspecto que a min me fascina: a narración. Concretamente a narración fílmica.

Roi Buligan recomendábame un filme canadiano que eu non coñecía, animándome a que o vise e o comentase. Con todo o lío que tiña enriba tardei máis da conta en poder velo pero pareceume moi interesante poder falar aquí del, xa que como dixen antes, son amigo de debates deste tipo. Son amenos, apréndense cousas, animan as visitas e ademais demostran que unha mesma película pode ser moitas, dependendo de quen olle para ela. E poden dar lugar a descobertas como a de hoxe.

O primeiro que me sorprendeu do filme foi que o seu director era Vicenzo Natali, responsable de Cube, filme que merecería un bo debate por sí soa, a poder ser con cervexa polo medio. Segundo comeza, os créditos intercálanse coa posta en escena da historia. Este principio tróuxome dúas cousas á mente; o estilo visual (incluso dos créditos) de Spielberg e a escena do principio de Blade Runner (o primeiro diálogo), cando León fai o test Voight-Kampff (o da tartaruga). Aquí vemos a Jeremy Northam facendo igualmente un test, neste caso non para ver se é un replicante senón para saber se é un espía.

Aquí desvélase xa o tema principal do filme, a espionaxe industrial. Esta temática lembra moito á triloxía do Sprawl de Gibson, a loita entre grandes corporacións, o roubo de datos no ciberespazo e os implantes para burlar os sistemas de seguridade. No seu tratamento tamén hai moitas similitudes, xa que os obxetivos reais das partes involucradas non están claros (incluso as propias partes involucradas) até o final e a percepción das cousas muda constantemente. É unha historia enrevesada, apoiada nunha interpretación máis que solvente e nunha apariencia estética sinxela, moi luminosa en certos momentos para o meu gusto pero que mestura con grande acerto a tecnoloxía futurista con elementos cotiás.

Un filme moi visual, a montaxe acelerada de planos curtos, os ollos de peixe e os filtros dixitais que distorsionan a imaxe axudan a crean a sensación de desacougo que invade ao protagonista. A parte sonora é moi austera. Un filme en definitiva moi interesante, que garda certas similitudes con Cube e que visualmente non ten moito que envexar a producións máis grandes se ven é certo que non aporta ese aquel novidoso que sempre se lle agradece a un filme de xénero.

Libro Primeiro

2009-03-07T23:05:00.000+01:00

Na anterior idade aos nosos tempos, os líderes dos pobos unidos lograron vencer ao inimigo da Terra do Norte. Nunha loita dura, conseguiron arrebatar ao Partido Único o Trono de Poder, xunto co resto do Tesouro do Dominio. Este último está formado por unha serie de elementos de poder maléfico que exercen un terrorífico control: os sacos transoceánicos, os Báculos de Poder das Comarcas, e o Grande Índice Dourado, que outorga un extraordinario poder aos capitáns dos exércitos públicos.

Todo isto chegou ás mans dos líderes dos pobos unidos. Tiveron a opción de destruílos para sempre, era o fin perseguido, polo que tanto se tiña loitado. Porén, o seu poder axiña corrompeu aos gobernates das dúas grandes faccións da revolta, que cautivados por semellante forza quixeron gardalo para si mesmos. O resto das forzas da Terra do Norte intentou convencelos de que os destruísen, de que volvesen o poder ao pobo, pero a vontade do Trono de Poder está ligada á maldade do Partido Único, e semellante poder axiña se apoderou das súas almas. Aquel poder voltouse contra eles, cada quen o quería para si e non tardou en chegar o momento en que todo o poder voltou ao Partido Único deixando aos pobos libres sumidos no caos e a desesperación.

Foi entón cando os vellos Señores da Terra do Norte apareceron e convocaron aos novos, descendentes das diversas castes que en tempos loitaran contra o mal. Era tempo de recuperarse, loitar xuntos e con máis valor que nunca. A batalla estaba a piques de comezar, pero... quen sería o encargado de levar ás costas a pesada carga da destrución do Partido de Poder?

Prólogo (ou polo menos agardo que non sexa epílogo)

2009-03-03T20:30:00.002+01:00

Tres Partidos para os galegos baixo a chuvia.
Sete para os Señores Vascos con casas de pedra.
Nove para os Homes Mortais condenados a morrer.
Un para o Señor Escuro, sobre o seu trono escuro
na Terra de Mordor onde se extenden as Sombras.
Un Partido para gobernalos a todos. Un Partido para atopalos,
un Partido para atraelos a todos e atalos nas tebras
na Terra de Mordor onde se extenden as Sombras.

Os Naz gûl cumpriron o seu cometido e devolveron o Partido Único ao señor escuro, é vontade do partido voltar xunto ao seu dono. A alianza dos pobos libres é o único xeito de combater a escuridade que nos ven enriba. Non deixemos que a febleza dos que o intentaron derrotar na anterior idade nos atormente.

Comeza a aventura.

Son Merenda

2009-02-18T10:05:00.007+01:00

I'm Legeng é o título dun dos libros máis célebres de Richard Matheson, escritor e guionista norteamericano responsable d' O incríbel home minguante entre outros clásicos. Este libro conta a historia dun científico que sobrevive á plaga dun estraño virus que converte aos humanos en seres "algo" diferentes que se alimentan do vivos.

Na novela, e na adaptación cinematográfica de 1964 dirixida por Ubaldo Ragona, trátanse coma vampiros, pero non coma os de Bran Stoker ou os da fantástica Hellsing. Son seres que vagan de noite, teñen medo ao seu reflexo, aos crucifixos, alerxia ao allo e capacidades motoras e intelixencia reducidas. Para o espectador actual, isto é máis parecido a un zombie. Pero é que todas as figuras fantásticas varían, evolúen e non teñen unha única forma definida. Pensade senón nos elfos e demais seres dos bosques. A figura do zombie probén dos ritos vudú das illas caribeñas, pero a idea que temos comunmente deles é a que nos ven do cinema, particularmente a do que poderiamos chamar o Zombie-Carpenter.

Hoxe en día, esa imaxe está desfasada na linguaxe cinematográfica, posto que a técnica e os efectos dixitais permiten presentar criaturas máis impactactes visualmente. Na actualidade o cinema de terror tende a ser máis frenético, polo que deben ser veloces, e moi perigrosos. Danny Boyle presentaba en 28 days later... a figura do infectado, que pasou a ser o novo estándar de criatura non-morta, como demostra a súa aparición en [Rec] e en I am Legend, a última versión do libro de Matheson protagonizada por Will Smith.

O filme de Ragona ten moitos aspectos atractivos, cecais por estar realizado case coma un filme mudo por momentos. A voz en off de Vincent Price vai ilustrando a súa rutina diaria, pero é perfectamente comprensible sen o off, o flashback que nos conta o comezo da plaga xa é puramente dialogado, polo qeu ao meu entender poderían ter quitado esa voz en off que estropea un pouco a conxunto da acción. A dirección non é perfecta, pero apréciase unha vontade de contar unha historia de xeito visual. É por iso precisamente polo que ven a miña queixa da narración en off. Porén esta versión ten máis mérito cinematográfico porque non cae no que Hitchcock chamaba "fotografías de xente falando", é dicir, filmar unha historia sustentándoa no diálogo en vez de na cámara.

E é que os efectos dixitais trouxeron coma contrapartida a posibilidade de mostrar case calquera cousa na pantalla, o que levou a moitos directores mediocres a realizar filmes de grandes pretensións, mais carentes de técnica cinematográfica. Moitas veces o enxeño e o talento saen á escena cando non queda máis solución.

O pastor non-eléctrico

2009-01-24T11:01:00.006+01:00

Imaxe: confusedvision

Onte o tempo non estaba para demasiadas cousas. Un trebón moi forte pasou por aquí, supoño que por aí tamén (a non ser que sexas un dos brasileiros que visita este sitio). Non sei se trebón é a palabra axeitada porque medir intensidades de fenómenos meteorolóxicos non é unha das miñas capacidades, supoño que Dorothy non pensaría o mesmo, ela diría que sopraba e punto. Porén, a chuvia batía contra os vidros e o vento abaneaba as baqueteadas fiestras de madeira até o punto de pensar que en calquera momento ían saír voando, con vida propia, coma os sacos dos supermercados contra as paredes de tixolo descuberto.

Era unha boa noite para coller unha candea, unha manta e ler contos góticos ou facer esa ouija que nunca fixeches cando eras rapaz. Eu non fixen nada diso, seguín co que estaba, un libro nada esotérico mais interesante. De súpeto a escuridade apropiouse da cidade, xusto no momento en que a narración ascendía, fiquei sen saber como remataba. Aló foi a tensión climática. Recurrín entón ao plan B, que todos aprendimos a ter en conta grazas á nosa educación de cando nenos. Collín a DS e xoguei ao Brain Training. Sentinme coma con esas páxinas que calculan a data da túa morte, quen quere saber que o seu cerebro corresponde a unha persoa vinte anos maior?

Onte foi unha noite moi escura, onte volveu a min esa sensación, coma a primeira vez que vin "escapar as letras" da pantalla do PC. Sentinme coma un OS defectuoso, sentinme pouco funcional.

Hoxe pola mañá erguinme no modo a proba de erros.

Aniversario Poe

2009-01-20T18:00:00.000+01:00

Hoxe cúmprense douscentos anos do nacemento do xenial Edgar Allan Poe. Que dicir deste autor, referente do misterio, o xénero detectivesco e incluso a ciencia ficción. O seu influxo (non só) na literatura universal foi tan grande que non fai falla case nen dicilo. Unha das referencias que me ven á cabeza é a dese capítulo da noite de bruxas de The Simpsons no que Lisa lle recita O Corvo a Bart. Coma non atopei un video bo dese capítulo, poño este outro, que é no que se basea a versión de Matt Groening.

Un aplauso para Vincent Price donas e cabaleiros.

Este é un aniversario especial, non só polo redondo do número senón porque tamén se coñeceu unha boa nova para todos os que afeccionados á Poe. A editorial Galaxia vai editar proximamente o primeiro tomo da súa narrativa completa. Eu levo tempo querendo facerme cunha, tiña en mente outra, pero agora vou agardar pola edición galega. A tradución é de Eva Almazán, que xa me achegou ao galego a Auster. Será certo que en galego é todo mellor?

La venganza de Don Tacos

2009-01-13T20:10:00.001+01:00

Internet non deixa de sorprenderme nunca. Xa falei nalgunha ocasión dese placer escuro meu que consiste en recuperar xogos de infancia. Isto lévame ás veces a ter que buscar moito pola rede porque non lembro os nomes dos xogos ou sinxelamente porque tiñan nomes distintos noutros paises (xeralmente dependía das rexións de codificación de vídeo).

Estes días andamos argallando cos emuladores de recreativas. Xogando ao Bomberman (aka DynaBlaster), ao Metal Slug, ao Baseball AllStars 2, ao Street Hoop e ao fantástico Pang! 3 atopado grazas ao seu nome en USA, Buster Buddies. O máis curioso é que en internet non hai moito acerca deste xogo do que eu recordo alomenos sete recreativas na miña cidade natal. O xogo é unha variante do Pang na que os fondos son obras de arte famosas, podes xogar en tres modos diferentes e hai catro personaxes a elixir. Unha panteira rosa, unha cabareteira, un pirata e un mexicano. Don Tacos, que é como se chama este mexicano, leva bigote, pistolas, sombrero (pronunciado así: sɒm'breǝ.ɾəʊ), e maracas.

A grande descuberta foi que Don Tacos (como cabería agardar por outra banda), non é só un personaxe de videoxogo noventeiro. É un produto dunha marca xaponesa de snacks (*) (cal sería a palabra galega?) chamada Koikeya e que ten unha publicidade mais ben estraña para un público occidental e que non comprede o xaponés como é o meu caso. Se alguén me pode traducir os anuncios agradecereillo moito.

Así é, internet é o reino da astracanada.

* Petiscos. Grazas pola resposta Mario.

Vellas Noites

2009-01-03T13:00:00.000+01:00

Foto de: Yanning Van de Wouwer

Volvía para a casa nese momento en que a néboa comeza a desaparecer e abre o día. Os que non sexan de por aquí non sei se saberán a que me refiro. A noite fora longa, das 18:30 ás 8:30 coma sempre, só que nesta ocasión andivemos por aí todo ese tempo. Tanto tempo de troula da para moito, e iso é o que todo o mundo agarda, máis non sempre é así.

A noite comezou á media tarde - cousas do inverno- buscando algo que facer. As noites coma esta son especiais, tes que facelas especiais. Hai que argallar algo, xa! Poñamos as galas e vaiamos ao casino.

O cheiro a fume configurou un xesto híbrido de noxo e excitación na miña face, o xigantesco vestíbulo estaba presidido por duas grandes fileiras de máquinas comecartos que debuxaban a rota cara as mesas de ruleta e blackjack, situadas nun amplo salón elevado por tres pequenos chanzos dunha pedra semellante ao mármore. Os tapizados vermellos e as lámpadas douradas trouxéronme á mente a casa de calquera millonario dos debuxos animados. Sentei na barra e chamei ao camareiro para que me trouxese unha cocacola, de lata. Os cacahuetes debían levar máis de 5 meses naquela cestiña metálica.

As mesas de Hold' em estaban case cheas, pero aínda quedaba un oco para min, e era a miña noite. Tiña crédito suficiente para comezar a sacarlle os cartos a aqueles miñaxoias en canto os flops viñeran quentiños. As cousas estiveron tranquilas durante a primeira media hora, pero a partires de aí, todo mudou. Liguei tres ases e na seguinte man gañei a unha escaleira coa miña cor. A morea de fichas que tiña diante de min invitaba a pensar que podía ser unha grande noite. Tiña que seguir un par de horas, non podía deixar correr semellante oportunidade. - Bueno, eu xa quedo aquí, mañá vou estar zombie. Grazas por pagar o taxi.

- Nada.- escoiteime dicir cunha voz sospeitosamente frouxa. E ronca.

Poucos minutos despois abrin a porta da casa e deiteime cou roupa posta enriba da cama sen facer. Outra noite interesante. Debimos ter ido ao casino, polo menos as copas son baratas.

Filmes de Nadal

2008-12-25T09:00:00.002+01:00

O nadal é unha época horríbel en moitos aspectos, podería enumeralos pero prefiro que cada un escolla os seus por iso da economía lingüística. É tempo de reunións, ceas, brindes, bos desexos e, sobre todo, horteradas. O nadal é ás cidades o que a moda marbellí ás persoas. Decoracións absurdas e panxoliñas por altofalantes ás once da mañá, en domingo e até as dúas!

A TV coma -case- sempre tampouco se salva. Se a programación habitual é lamentable e carente de calquera tipo de gosto, nestes días tende a superarse e empeorar. Os programas especiais adoitan rescatar vellas glorias televisivas e toneladas de caspa. E confetti. As panxoliñas, o turrón, os beléns, os papanoeles, os renos luminosos... son insignias do nadal, mais non podemos esquecer outro dos grandes clásicos: os filmes de nadal. Este ano aínda non collín ningún, pero estaban poñendo Mary Poppins hai un intre en Cuatro.

Eu xa estou farto de que dean sempre os mesmos refritos de pantasmas e Santa Clauses (?¿?). Así que vou facer unhas pequenas suxestións. Agardo que os estudios americanos tomen nota.

6 Propostas de Filmes de Nadal para o Próximo Aninovo:

- Kidnapped 24: Santa Claus é secuestrado por terroristas musulmáns que ameazan con degolalo se o goberno americano non lles entrega tres cabezas nucleares e Hawaii. A nova do secuestro chega apenas 24 horas antes de noiteboa. Mentres as autoridades tentan agochar a realidade, un video difundido pola rede comeza a causar o pánico na poboación civil. Moreas de acción e frases do xeito de "Malditos! No respetan ni lo más sagrado", "Me ponen en una situación muy delicada" ou "Es hora de repartir algunos regalos".

- Home Alone 5: Macaulay Culkin, xa adulto, volta á casa dos seus pais polo nadal para facer as paces. O costume de escapar de xunto seus pais cando neno, acabou por convertilo nun adolescente emo e posteriormente nun bohemio neoiorquino. Tras unha cea na que os vellos rancores van ficando esquencidos, todo se complica polo feito de Culkin seren en realidade un zombie que quere infectar aos seus pais. Un pouco e gore antes do pavo nunca senta mal.

- Han Solo saves Christmas: Unha sidequel na que o traficante e piloto interestelar (interpretado nesta ocasión por algún actor de telecomedia) atopa indicios dunha conspiración para rematar co nadal no sistema de Hoth. Sistema no que sempre é nadal por culpa do seu clima xélido. Coa axuda de Chewbacca e Lando Calrissian (Chris Tucker pode ser unha opción) loitarán contra os malvados seres que intentan construir un sol artificial no sistema para derretir a neve e, con ela, a maxia do nadal. Todos estes acontecementos son anteriores á historia do episodio IV.

- Eastern Kings: Os tres Reis Magos de Oriente intentan chegar a Belén ante a oposición das lexións romanas. Herodes sospeita que a súa viaxe pode ser unha excusa para pasar armamento e informes militares aos rebeldes cisxordanos. Pola súa banda, os cisxordanos están ao corrente e corren na procura dos tres magos. Intriga e acción nun filme bélico repleto de efectos dixitais algo deficientes. Existen numerosos rumores en internet sobre a posibilidade dunha segunda parte centrada nas accións do bando xudeu. Os extras do DVD son do mellorciño.

- Silent Night, Boxing Night: A metade dos elfos de Laponia organiza un sindicato e comezan unha campaña para acadar o control da factoría de Santa Claus. Santa organiza unha velada de boxeo co fin de recadar fondos para mercar os regalos dese ano e así manter a protección das grandes potencias. Para iso reclama a axuda dunha organización criminal que pretende botar man da influencia do Pai Nadal para futuros negocios. A sátira, o humor e a violencia explícita son os principais atractivos desta claymation.

- Droid of droids: Un ano despois da catástrofe nuclear que devastou a Terra por completo, uns enxeñeiros de Magnolia, Iowa (USA), constrúen un pequeno androide que os axude na tarefa de procurar alimentos e auga no ermo en que se convertiu o planeta. A nova espállase rapidamente e os sobreviventes comezan unha peregrinaxe masiva ao lugar coa esperanza de evitar a desaparición total da especie. Filme de 210 minutos de duración no que destaca unha coidada fotografía.

Rematando a colección?

2008-12-11T11:34:00.005+01:00

Hai unha semana, saía eu todo contento dunha libraría compostelana coa derradeira entrega dos contos completos de Philip K. Dick baixo o brazo, bueno, mellor dito dentro dunha bolsa de plástico ben fea. Este volume contén unha selección de contos publicados dende finais dos 60 até a súa morte.

A narrativa breve do americano era difícil de atopar en español (en galego é aínda máis complexo) e dende hai un par de anos, a editora Minotauro estaba sacando as traducións dos cinco volumes compilatorios editados en inglés. Eu desfrutei moitísimo con estas pequenas pezas, algunhas delas son verdadeiras xoias do xénero, ademais de poder comprobar como o estilo e temas de Dick foron evoluíndo.

Se no volume IV puiden comprobar como Minority Report non aproveitaba todas as posibilidades que a narración orixinal ofrecía, neste derradeiro volume quería quitar a dúbida de que grao de semellanza ten We can remember it for you wholesale, coa adaptación de Paul Verhoeven en Total Recall. Si, eu seguramente opino o mesmo que ti dese filme.

Pois ben, vou quedar coas ganas. O relato non aparece. Resulta que a editora (que por outra banda fai unhas edicións moi coidadas), esquenceu incluír o dito relato xa que na versión inglesa da compilación mudárono para o volume II na edición máis recente (a partir da cal fixeron a tradución). O caso é que lles pasou por alto e agora van amañar o erro incluíndoo na nova edición do volume II, volume que tanto eu coma outros moitos xa merquei.

Imaxinade a cara de pampo que me quedou. Nin sequera vano editar en solitario, ou con outras narracións inéditas en español. Eu, iluso, pensei que ao mellor colgaban unha versión dixital na web. Como dixo unha profesora que tiven na facultade: "Igual no mundo marabilloso que queredes construír". Pois iso.

Digo eu, sería lexítimo ir co meu exemplar do volume II e intercambialo pola nova edición que inclúa o conto?

Piratería

2008-12-07T21:20:00.003+01:00

Creo que despois de ver moitos anuncios que falan de roubar, de escoitar a grandes multinacionais dicir que perden cartos (no canto de dicir que non os gañan), de escoitar queixas de defraudadores de impostos, de pagar impostos a unha sociedade privada por actos non cometidos, de ver coma o Estado Español apoia todo iso... Despois de todo iso, atopei o anuncio definitivo.

Esta xenialidade pertence á serie The IT Crowd, unha serie creada por Graham Linehan. A serie prestáronma en DVD, así que supoño que tamén lles estou roubando aos produtores. Este outro, de Alejandro Pérez, tampouco ten perda.

Snow Crash

2008-12-01T19:00:00.000+01:00

Dise que Neal Stephenson plantexou a través desta novela unha transformación do xénero cyberpunk, non tanto no contido coma na forma. É certo que o humor (a personaxe central chámase Hiro Protagonist) e as súas teimas persoais (o skate, a música...), mestúranse con elementos propios do xénero coma a vertente escura e perigrosa da tecnoloxía, a destrución da sociedade tal e como a coñecemos, as drogas, etc. O autor está moi influído polo cinema e a literatura inmediatamente anterior, o que se advirte nun uso masivo de estereotipos paródicos: a mafia, os repartidores, os piratas... Renóvase en parte a estética mais a esencia está aí. Eu inevitábelmente asociba a Raven coa personaxe de Kurt Russell en Escape from New York.

O resultado é unha novela moi entretida que as veces semella un xogo de rol, outras unha novela de misterios e historia, outras un foro de internet... Destaca a achega que fai ás civilizacións antigas, ás linguas e cultos primeiros que levan, nese mundo frenético e dominado pola tecnoloxías da información, as chaves para a súa destrución. Os mitos sumerios e hebreos obteñen unha significación nova a través da linguaxe informática. Os virus e os conxuros acaban sendo un só.

Un dos puntos máis interesantes do libro é o concepto de metaverso. O metverso é moi similar ao internet coa diferenza de que navegamos por el en 3D mediante unha representación holográfica da nosa persoa denominada avatar. Hoxe en día non reulta especialmente rechamante, pero estamos a falar dun libro de 1992. O metaverso é en certo modo o que sería o Second Life, pero un nivel máis arriba.

A mágoa é que o libro vai perdendo forza. O desenlace da trama non está ao nivel do resto da narración e un queda cun sabor agre, do que puido ser e non foi.

Música en 8 bits

2008-11-28T12:20:00.000+01:00

Parece ser que non son o único con morriña daqueles tempos en que os videoxogos non eran moi vistosos graficamente mais compensábano coa xogabilidade, a dificultade e unhas musiquiñas moi características.

Pornophonique é un conxunto alemán que fai música coa a xuda dunha Gameboy, un Comodore64, samplers do Space Invaders, etc. ah! é unha guitarra. Na súa páxina web pódese descargar o seu album, ten licencia Creative Commons, algo de agradecer nestes oscuras de turbias alianzas entre os que mandan nun lado e os que mandan noutro para acabar coas redes de difusión cultural.

As cancións teñen títulos tan evocadores coma take me to the bonuslevel because i need an extralife, lemmings in love ou, como non, game over. Paga a pena escoitar a estes alemáns que conseguiron subir unha Gameboy aos escenarios.

Deixa en pausa que vamos comer

2008-11-19T20:41:00.008+01:00

Cando un ten moito tempo libre, ou anda demasiado ocioso, ou está recluído na casa, ou simplemente é un gamer empedernido (algún día deberiamos levar á academia galega unha proposta de galeguización de termos referidos aos frikismos variados), pode pasar que lle veña a nostalxia e descargue un emulador. Recoñezo que eu mesmo caín varias veces nesa espiral de vicio melancólico.

Pasei moito tempo xogando grandes títulos dos 80 e 90. Algúns xa os desfrutara no seu tempo, pero a inmensa maioría eran novos para min. É toda unha experiencia ver en que consistían aqueles xogos que só coñecía polas tapas das caixas que viñan na Hobby Consolas. Aquelas portadas debuxadas a aerógrafo que ocultaban o escaso atractivo gráfico real ou simplemente buscaban público adolescente mediante heroínas de grandes capacidades e réplicas de Rambo e Conan. A maioría das veces, probar eses xogos, é unha decepción. Sobre todo aqueles primeiros intentos de xogos de acción ou shooters, que eran coma unha peli de A3: argumento pretensioso, grandes anuncios, moito presuposto e un resultado para soterrar e evitar pronunciar o seu título en presencia de calquera ser humano.

Pero os emuladores teñen un erro no seu intento de recuperar sensacións de infancia. Algúns superficiais, coma o feito de que a pantalla do ordenador vai acender moito antes que a da vella TV na que tiñas o Spectrum ou o pequenos detalles coma que a ninguén se lle ocorreu facer un adaptador para o mando da Super NES. O grande defecto é que os emuladores permiten a opción de Gardar Partida.

Se ben os gráficos dos xogos de 8 e 16 bits non eran especialmente realistas, o sistema de xogo de -tes que facer todo seguido e se perdes todas as vidas acabou- achégase máis á realidade que andar gardando a partida antes de afrontar algunha fase complicada. Falando con agurdión decateime do pouco interesante que sería a vida con esa opción. Teño exame final de carreira, gardo partida por se acaso.

Lembro tamén pasar tardes enteiras xogando ao Sonic, ao Alex Kidd, ao Rocket Knight... Superando unha fase tras outra, intercambiando o mando cos meus irmáns e notando a tensión cando máis se achegaba o momento de eliminar ao xefe final e poder contemplar o remate do xogo. Ás veces este consistía só nunha listaxe de créditos cunha música tan cutre que daba gana de queimar con todo.

Os emuladores permitíronme tamén rematar La Abadía del Crimen, o xogo baseado no libro de Eco O nome da rosa. Un xogo tan complicado e longo que pensei que non tería créditos ao final porque ningún dos programadores pensaría que alguén sería capaz de rematalo. Iso si, non obtiven nen a metade de satisfacción que a primeira vez que vin a Alex comer a súa derradeira e xigante hamburguesa.

Levo tempo pensando en vender a Master System, pero non acabo de decidirme. Igual ten todo isto algo que ver.

THX 1138

2008-11-09T13:26:00.004+01:00

O primeiro filme de George Lucas. Non chegou con iso? Ben, engadirei algo máis. Robert Duvall (sen táboa de surf).

É un filme do ano 71, ainda que se rodou no 69. Lucas preséntanos unha distopía ao estilo de 1984 ou Un feliz mundo novo. Unha sociedade totalitaria, construída baixo a terra, vixiada e controlada mediante a tecnoloxía. Os individuos están sometidos a un sistema de inxesta de drogas que anula a voluntade e agudiza a atención para o traballo. Un sistema baseado na productividade e a economía, estimulando o mercado mediante o control das autoridades, a relixión e as propias drogas. Un mundo aséptico e libre de sentimentos, cunha atmosfera claustrofóbica; case en todo momento os fondos son branco luminoso.

Unha historia sinxela, debedora de Orwell e Huxley. Ten algún efecto sonoro dos que aparecerían logo en Star Wars (e divertido escoitar o sabre láser) e incluso unha transmisión de radio menciona o atropelo dun wookie. Asi mesmo é a primeira producción de American Zoetrope, a productora de Lucas e Coppola.

Avaría Eléctrica

2008-11-06T23:26:00.006+01:00

Imaxe: Dru!

Levo xa uns días arredado deste mundo. As razóns son moitas e variadas como dirían nas novas do deporte. Primeiramente, estiven agardando a que os señores de ya.com tiveran a ben facer o traspaso de liña; coido que as miñas relacións coas compañías de telecomunicacións merecerían un señor post, incluso unha guía de uso como a de busca de compañeir@ de piso. Outra das razóns foi un cúmulo de asuntos demasiado denso como para pararse a pensar de que se trataba e así poder explicalo. A de máis peso foi, sen dúbida, unha forte avaría no sistema de aproveitamento enerxético das baterías do pastor. A avaría xa está na última fase de reaxuste e reparación polo que este blogue voltará a ter unha frecuencia de postaxe máis normal que a escasa que leva nos últimos tempos.

A partires de mañá volven As Ovellas Eléctricas (4º Tempada) agardo que con máis forza ca nunca. Isto último recórdame que tamén debería facer unha recopilación de frases tópicas que aparecen neste blogue, podedes ir confeccionando a lista segundo as vexades, así creamos un post colectivo e demostramos que os blogues non están mortos.

Por certo, aproveito para avisar o todo o mundo da recente aparición de Verme (cultura emerxente). Pásalo!

Ruleta Rusa

2008-10-25T11:05:00.004+02:00

Tremíanme as pernas no momento de entrar. A humidade fría da mañá percorríame o corpo instalándose nos meus ósos. Procurei que os dentes non castanexasen por non dar á escena un ar tópico e lixeiramente patético. En momentos así hai que ser digno, iso é o que aprendin en Hollywood.

Dispúxeno todo, podía sentir de antemán a sensación de frío na testa, perforándome as tempas, escorrendo pola caluga e aloxándose entre os pés. O sumidoiro daría boa conta do fluído, se cadra un zoom cenital quedaría ben.

Está todo disposto. Pouso o dedo, non sen medo, na panca metálica. Non queda outra, pecho os ollos e déixome nas mans do azar. Nun segundo unha calor terríbel apodérase de min, reconfórtame, estou en paz.

Xa está feito. Saio do cuarto de baño, collo o abrigo e pérdome na mesta néboa do outono compostelán. Agora é el o que ten que tentar á sorte.

Apocalipse Eléctrica

2008-09-13T10:20:00.007+02:00

Outra vez máis, o intrépido Pastor Eléctrico non chega a tempo. E é que ser intrépido non exime de ser lento. Unha vez confirmado que a fin do mundo non foi tal, o meme perde un pouco de interese, pero como chegou... fareino igual porque xa hai bastante que non fago un. Mándollo a quen o quera facer porque a estas alturas non sei xa quen queda por facelo.

Se fose a fin do mundo:

1) Que canción che gustaría escoitar?

Era coña! Estaría ben escoitar iso a alguen que soubera que realmente... era coña. Aínda que non sexa exactamente unha canción. De escoitar unha canción escoitaría The Post War Dream de Pink Floyd, non sei, creo que ben ao pelo. Aínda que sexa só polo título.

2) A que libro lle botarías un ollo?

Revisaría os de Philip K. Dick. Sempre cabe a posibilidade de sobrevivir e así tería varios modelos de supervivencia nunha terra devastada. Molaba que fose como Perdidos, pero con bo ambiente.

3) Con quen che gustaría falar?

Principalmente cos que falo sempre. Para que cambiar de amizades chegados a tal punto?

4) Que che gustaría comer?

Creo que non tería moita fame. Probaría a comer un paquete enteiro de Donuts, dos de 24h que veñen 2 máis. Nunca fun capaz de comelos todos. E mira que o intentei en moitas madrugadas non consecutivas.

5) Que farías e que che queda pendente por facer?

Convencer á xente que montou semellante dispositivo acaba-mundos para que termasen un pouco. Xa está ben! Se queren colapsar cousas que colapsen o ADSL, como facemos todos.

Incidente 0503 (Extracto)

2008-08-24T19:21:00.004+02:00

Xa había máis dunha hora que abandonaran a nave. A preocupación ía en aumento dentro do grupo xa que a orografía non concordaba coa que lle achegaran as computadoras de abordo. Como era posible? A rota estaba ben trazada, a localización era exacta pero o terreo era diferente.

As imaxes coas que contaban mostraban unha xeografía desértica, grandes extensións de area, rocas e pó. Nada daquilo estaba diante deles, a confusión era moi grande, pero o medo era aínda maior. O pequeno aparello que levaba o sarxento na man comezou a emitir un zunido que ía aumentando pouco a pouco, cun xesto da man detivo ao grupo. É posible que haxa vida por aquí- dixo cunha voz moito máis baixa do habitual- detecto construcións preto de aquí.

O grupo despregouse de xeito que dous homes avanzaban por diante, moi abertos, subiron unha pequena costa que, ao chegar arriba, deixaba ver unha corrente de auga que baixaba con grande velocidade por entre uns penedos, atravesalo non sería demasiado complicado. Os zapadores comezaron a montar a ponte pregábel; cando estaba desmontada e pregada ocupaba apenas dous macutos, unha vez colocada poderían atravesar con facilidade.

A tarefa estaba xa case rematada cando o sarxento divisou algo da outra beira, o zunido era máis forte dende que chegaran á corrente. Semellaba un cano enferruxado, caía cara o val. Se cadra atoparan algo.

Biscaia

2008-08-19T12:52:00.003+02:00

Contaba que viñan dous homes falando polo camiño. Subían a encosta que ven dende o río, que nesa zona ven manso e crea un dos lugares máis fermosos da comarca, paseniño e de fala animosa paraban aos pouco fitando os paxaros que baixaban dende os cables eléctricos até as leiras sementadas. Xa pola pinta sabía que non eran da zona.

Probabelmente veñan da Casa da Volta. No verán adoita chegar xente por alí, parentes. Serían fillos da Ramona? Emigran de nenos a Arxentina. Non, deberan ser máis vellos.

Quedaron un rato mirando ás casas que se intuían detrás da carballeira.

-Como se chama este sitio?

-Biscaia.

-Seica ese é un pais rico!

-É. O que ten come e o que non, pasa.

Os homes seguiron camiño arriba, case eran as doce e ainda faltaba un treito para a taberna.

Adaptando Lovecraft

2008-08-12T22:22:00.005+02:00

As adaptacións cinemátográficas sempre me provocaron curiosidade. Ás veces é simplemente polo feito de ver se alguén imaxinaba o libro tal e coma eu a facía ao ler. Co tempo é máis por ver se consigue crear algo propio e interesante a partir dunha obra anterior. A maioría das adaptacións non deixan de ser froito do afán por aproveitar o tirón dun éxito de ventas, pero ás veces sorpréndennos con obras marabillosas que empregan a linguaxe cinematográfica, con todo o seu potencial, para crear algo novo. Aí é donde as palabras "Based on..." collen significado, o certo e que normalmente debería por "Translated of...".

Unha das curiosidades neste mundo é o filme "The Call Of Cthulhu" realizado a partir do relato homónimo de H.P. Lovecraft pola H.P. Lovecraft Historical Society. A produción é do 2005 ainda que a intención é que semelle de 1926. Está rodada en branco e negro e é muda. As técnicas de rodaxe emulan ás do expresionismo alemán e hai unha banda sonora de piano que acompaña a acción. Non faltan as sombras, o cartón-pedra e incluso hai unha escena con candeas e farois.

Chama a atención (por se non chegase co anterior) o feito de que un relato tan complexo, a nivel de foco e modalización narrativa, fose tan ben adaptado xa que non perde a intensidade, desconcerto e tensión do relato orixinal. Cando tiven a oportunidade de ver o filme foi unha sucesión de sorpresas, cando pensaba que non podía superarse, superábase. O momento álxido deste filme con tales pretensións historicistas e de fidelidade co autor é un intertítulo en Noregués que pon de manifesto a incomprensión oral entre dúas personaxes.

Se tedes curiosidade visitade o sitio web do filme. Hai moita información, escenas e demais cousas propias de tales lugares.

Vacacións

2008-08-02T12:43:00.002+02:00

A casa semellaba agradábel, se cadra un chisco pequena (no sentido vertical do termo) mais gostaba dese ar de casa-de-bonecas. A pequena mesiña de noite cor azul pastel, coas pequenas cadeiras forradas de veludo vermello ao carón desa fiestra ras do chan que a penas lle alcanzaba os xeonllos, formaba un recuncho que algúns catalogarían como riquiño ou mesmo encantador, isto último os máis cursis. Ese conxunto traíalle á memoria a merenda no teito de Mary Poppins ou tal vez fose o té de Alicia co Sombreireiro?

As pareces mudaban de cor segundo a estancia. O verde lima do baño da segunda planta era o seu preferido, e iso que o teito era tan baixo que tivo que deixar de peitear o tupé. A hora da ducha resultaba especialmente incómoda, tiña unha dor forte na caluga de abaixar a testa xa que non estaba pensada para alguén da súa estatura, nin sequera para unha persoa de talla normal. O Cola Cao e mailo nitróxeno fixeron que as casas de antes de 1960 perderan adeptos entre as camadas máis novas.

A planta baixa tiña, na súa opinión, altibaixos estéticos fortemente marcados. Por unha banda había un pequeno gabinete cun fermoso escritorio de piñeiro e unha cadeira de madeira e vimbio que no canto de catro patas tiña unha base circular, feita de madeira rechea posibelmente de chumbo a xulgar polo peso do conxunto. Pensou que outra posibilidade era que o carpinteiro errase as medidas de madeira precisas para a confección dunha cadeira, el non sabía absolutamente nada de carpintería. A outra parte era un auténtico museo do kitsch. Dúas pezas sobresaían por riba do resto. a primeira era un tapiz de esparto que representaba de xeito bastante fidedigno unha timba de toureiros e folclóricas ante a atenta mirada dunha rea de touros e cabestros. A outra, unha consola cun xigantesco espello e dous candeeiros dos de lámpadas franqueando unha escultura de cerámica dunha muller negra tapada cunha túnica de pel de tigre (que lle deixaba un peito á vista) de pé sobre un maxestoso exemplar de antílope. Había outras pezas menos impresionantes compostas por murais feitos con fotos antigas de parentes e soldados, fotos máis recentes nas que ademais de sair os individuos cos ollos roxos, tiñan a data e hora na que fora tomada sobreimpresas en Arial 17pts. cor marela e uns cantos espellos lacados con todo tipo de motivos e artificios variados, dignos dos ebanistas máis barrocos dunha época na que a madeira debía ser un material case imposible de traballar. Tamén había espazo para unha pequena homenaxe a Mondo Lirondo, xa que pendurado nunha das paredes do salón había un diploma enmarcado que acreditaba a alguén como bordadora e patronista "cum laude".

Moita xente di que as vacacións serven para desconectar e que é ese o motivo principal polo cal van de veraneo. Neste caso, a expresión cobraba un novo sentido e mesmo era anulada, posto que no andar superior non había máis ca un enchufe e no inferior, dous. Ademais, o teléfono tiña pinta de funcionar con fichas. Lembraba ter visto unha na casa da súa avoa cando era neno pero agora vai ti saber por onde andaba.

A veciñanza era agradábel, o que mellor podía definila era diversidade. Confesoume abraiado que era como vivir en Brooklyn, con esa mestura de acentos e cores de pel. Eu maticei o de "cores" por "tons", posto que dependía de se chegaran antes ca ti ou tiñan solarium de balde co abono do ximnasio. Mágoa os taxis que eran grises, rachaban un pouco a maxia.

Con todo, descansar sempre presta e o meu amigo é, de todos xeitos, un pouco rosmón.

A poesía da violencia (0001)

2008-07-02T11:01:00.008+02:00

O cinema oriental sempre produxo en occidente moita impresión a nivel visual, xa nos 50, Kurosawa irrompía no panorama europeo causando sensación non só polas novidosas formas narrativas (que deron nome propio a unha técnica de narración) senón pola factura visual; por primeira vez unha cámara enfocaba directamente ao sol. Os filmes de recreación histórica do Xapón medieval e a súa ritualización do combate e a honra, así coma os filmes de Kung-fu e samuráis son tomadas e adaptadas posteriormente por directores coma Kitano, Ang Lee ou Chan-wook.

As formas narrativas e a estética dos filmes do coreano Park Chan-wook supoñen un paso adiante nesta tradición que se podería definir como de vangarda. Digo isto porque sempre foi un estilo de cinema con fondo puso tradicional e ao mesmo tempo vangardista (sobre todo nos modos). A estética da violencia acada con Chan-wook un novo estadío. Os planos e xogos de cámara crean efectos extraordinarios ao tempo que impactantes, fermosos ou desagradables. A montaxe é trepidante e non hai nada no apartado artístico que sexa deixado ao azar. Os decorados, vestiario, caracterizacións, etc. está coidadísimos coa fin de producir un impacto estético continuo. Até as armas adquiren ese valor.

Park Chan-wook deuse a coñecer en Europa co filme Join Security Area, un thriller crítico coas políticas exteriores de intervención norteamericanas. De todos xeitos, a fama e o recoñecimento masivo viñéronlle dadas a partires dos tres filme coñecidos como A triloxía da vinganza. O primeiro dos filmes desta triloxía é Sympathy for Mr. Vengeance, no que hai un punto de vista un pouco máis sociolóxico que nas outras, a violencia é desencadeada por mor das inxustizas sociais nun país metido de cheo no capitalismo. A segunda, e máis coñecida e premiada, é a estremecedora Oldboy. Aquí comézanse a ver as artes visuais de Chan-wook xa dende os títulos de crédito. É un filme de grande factura estética e cun trasfondo filosófico e narrativo complexo. Hai que dicir aquí que Park Chan-wook estudou filosofía e foi crítico de arte antes de adicarse ao cinema. Aquí o escenario é un mundo de a cabalo entre a realidade e o soño, no que as preguntas son máis importantes que as respostas e no que o espectador asiste ao desenvolvemento dunha serie de acontecementos violentos coa fin de obter a vinganza necesaria para a salvación do individuo. A redención pasa pola dor. Está en relación con multitude de referentes, dende o mito edípico até a Caverna de Platón. A triloxía péchase con Sympathy for Lady Vengeance, a máis lírica das tres e na que asistimos á elaboración da vinganza por parte da protagonista. A felicidade aparente é o punto de partida para a masacre e a dor.

O seu derradeiro filme I'm a Cyborg, But That's OK cambia un pouco o ton respecto da violencia. Aínda así non desaparecen os planos recreándose en mutilacións (sen chegar ao extremo do martelo de Oldboy). A factura visual desta película é impactante e diferente a case calquera outra que poidamos ver. O argumento xa non xira en torna ás vinganzas nin a redención a través da violencia senón que nos sitúa no mundo dunha rapaza desequilibrada que nos sumerxe nun espazo a medio camiño entre o real e o ficticio. Unha boa amiga definiuna como Amélie en friki, creo que é a mellor definición que se lle podería dar.

A poesía da violencia (0000)

2008-06-07T22:38:00.005+02:00

Se hai un tópico para o cinema oriental (á parte de "es raro, no lo entiendo") é o da violencia. Moitas veces os tópicos son simplemente iso, tópicos, pero hai ocasións en que teñen un pouso de verdade ou polo menos, de aproximación a esta. É ben certo que os filmes orientais - refírome aqui aos coreanos e xaponeses principalmente- adoitan ter unha carga importante de violencia, mais non é unha simple plasmación dela senón unha representación dalgo tan propio (e tópico tamén) destas sociedades; as tradicións e a espiritualidade.

É por iso que moitas veces non somos quen de compreder moitas das cousas que acontecen nestas producións nun primeiro visionado ou sen ter referencias explícitas sobre certos mecanismos culturais. A maior inxustiza que se pode cometer contra estes filmes é a dobraxe. Xa falei algunha vez disto, pero é que penso que nestes casos non só se bota por terra o traballo dos actores, senón que perde o sentido completamente. Ves xente xesticulando dun xeito estraño e movendo a boca coma se berrasen mais poden estar a falar nun ton normal ou mesmo amistoso.

A violencia que está tan presente no cinema oriental (seguirei chamándolle así por economía lingüística), adoita ser consecuencia dunha profunda reflexión sobre algún aspecto social levado á transcendencia espiritual dunha cultura na que a tradición e a globalización van da man. A alta tecnoloxía e os sistemas sociais máis antigos van da man, tinguidos, iso si, dunha espiritualidade profunda.

Esta violencia pode ser consecuencia de moitas cousas pero se hai un motivo que a pode desencadear por riba dos outros é a vinganza. Non é moitas veces unha vendetta por cuestións de poder ou cartos (que ao fin veñen sendo a mesma cousa) senón unha sorte de arranxo metafísico para devolver a orde pechando un mal desencadeado por algunha entidade, en moitos casos unha persoa ou persoas.

Hai moitos xeitos de entender o cinema, nos distintos e múltiples aspectos que este ten, e cada un ten os seus gustos, pero é que cando o aspecto visual e o narrativo acadan un nivel de orixinalidade tal - sempre tomando como referencia os produtos occidentais- neste tipo de filmes que eu fico prendido deles.

Poesía contra a ignorancia

2008-05-17T12:16:00.001+02:00

DEITADO FRENTE Ó MAR...

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ó mar, ise camiño...

-----

Celso Emilio Ferreiro

O meu primeiro 16bits

2008-05-02T13:40:00.005+02:00

Lembro perfectamente o día en que tiven entre as mans a flamante Mega Drive de Sega. Era un artefacto impresionante, moito máis grande do que parecía nas fotos das revistas e dunha cor negra, negrísima. O pack incluía un mando e un xogo. Sempre me fascinou esa política de "un mando", ao final acababas mercando outro para xogar cos amigos pero, por que raios non o mercaban eles? A fin de contas, ti xa puñas a casa, o xogo e a consola. Iso polo menos, a merenda e os refrescos eran opcionais.

O xogo que viña era Flashback, esa palabra que tanto escoitaría ao longo da miña vida dende entón, aínda que case nunca en relación con este magnífico xogo. Mais ben en relación co cinema (Ai, Tarantino, Tarantino...) ou coa literatura ("o flashback tamén chamdo analepse...") eu sempre estaba por dicir que tamén se coñecía como The quest for identity. Nunca o cheguei a comentar, parecíame fóra de lugar.
O xogo era sensacional, impresionábame a aparencia gráfica que tiña, ao xeito de ilustración, con cores moi diferentes ao habitual, semellaba debuxo simple de banda deseñada, sen filigranas mais con certo estilo.
A ambientación era cyberpunk, a pesares de que eu non coñecía tan sequera o termo, viñérase rapidamente á cabeza Blade Runner, pola combinación de vestiarios actuais e futuristas, o coche no que fuxías era moi parecido ao patrulla de Deckard, a pistola... incluso no propio personaxe.
Visto co paso do tempo, samella máis interesante aínda, e unha revisión que lle fixen o ano pasado deu para moito. Unha das cousas que pasara por alto no momento, non por anecdótica (era clave no transcurso da historia) senón por falla de referencias era o Holocubo. Tratábase dun pequeno obxecto de forma cadrada do que saía unha historia que pasaba por ser a túa mais non era seguro. Lembreime deste obxecto vendo Mulholland Drive, nese momento clave do filme no que no teatro aparece por vez primeira esa pequena caixa que se abre e a partires de aí todo se volve -máis- confuso. Será que David Lynch púxose a xogar ao Flashback despois de rematar Twin Peaks?

Os meus favoritos: Les Claypool

2008-04-26T21:49:00.004+02:00

Non sei moi ben como empezar, así que comezarei dicindo que é para quen non o coñeza. Les Claypool é o baixista e cantante da banda norteamericana Primus, ademais ten outras bandas e proxectos paralelos como a Les Claypool's Frog Brigade e colaboracións co xenial e excéntrico guitarrista Buckethead, co que grabou ademais xunto con Bernie Worrel e o batería Bryan Mantia o fantástico The big eyeball in the sky. É tamén o que interpreta a famoso tema de South Park.
O seu estilo é inconfundible, ademais de ter unha grande habilidade técnica, emprega un estilo peculiar que mestura a técnica de dedos co tapping, é moi orixinal en canto ás liñas melódicas que consegue. A pesares de contar con excelentes guitarristas ao seu lado (Larry LaLonde e Buckethead entre outros), consegue que a liña do baixo sexa a que leve o peso melódico e a forza da canción. É destacable tamén o uso que fai do slap, o seu estilo podería definirse como funk-metal ainda que con matices porque ten moito de moitos outros estilos.
Ten un grande sentido do espesctáculo e do humor, os seus shows acostuman ser espectaculares. E non só musicalmente.
Recentemente dirixiu un filme que soamente circula polos USA e que leva por título Electric Apricot: Quest for Festeroo, un falso documental paródico do mundo dos festivais de Rock'N'Roll na liña de This Is Spinal Tap.
Deixo aquí un vídeo para que desfrutedes del. Agora entenderedes por que son tan afeccionado á súa música.

E estes de propina.

Viaxe de fin de semana

2008-04-12T12:16:00.004+02:00

Levo uns días que non paro, non me deixan vivir. Se existise unha lotería que en vez de cartos rifase tempo, mercaría cinco ou seis cupóns á semana. Tiña ganas de viaxar, ir por aí. Así que vou falar dunha viaxe, a primeira desta fin de semana.
A comida rematada e as bolsas preparadas! Podemos saír. Apuramos o paso para non coller auga, o tempo é inestable nesta zona do planeta. O punto de partida era unha construción rexa, escavada na aba da lomba situada na marxe norte da cidade. Ao chegar comezaban a caer finísimas gotas que adiantaban o que podía deparar a climatoloxía na fin de semana.
Dentro do edificio a xente rebulía dun lado para o outro, cargados con pesados bolsos. Nunha esquina un grupo de soldados fumaban distraidamente. Fumaban? Se cadra non, é un edificio público non é permitido fumar neles. Digamos entón, un grupo de soldados nunha esquina, lían o Marca e discutían enerxicamente, é probable que se tratase da xogada polémica de onte.
O transporte agardaba por nos na parte inferior do complexo, alineado xunto a outros de diferentes cores e tamaños, pero coa mesma función, o transporte de persoas e pequenas mercadorías. O noso era unha vella máquina de cor grisácea, con desconchóns que falaban ás claras das moitas aventuras polas que pasara. Quizais estivera máis ao leste, nos territorios fronteirizos.
Dentro daqueles ferros oxidados, a atmosfera resultaba desagradable, un ambiente mesto de pó, humidade e suor rancia. No asento da dereita, unha vella rosmaba de seguido polo baixo. Non sei se pregaba polo bo descorrer da viaxe ou simplesmente botaba merda sobre algo ou alguén.
Polo fío musical soaba Tommy the Cat antes de me quedar durmido. O sono apoderouse de min. Comecei a soñar de seguida e viñeron á miña mente multitude de lugares onde querería rematar a viaxe. É certo, non tiñamos destino fixo, se non acordaba a tempo acabariamos nun lugar tan remoto como desaconsellable.
Trrr, trrrr. Un zunido insoportable devolveume entón ao mundo da consciencia. O móbil recordábame que hoxe tiña moito que facer ou tal vez que lembrase mercar baterias cando fixera a compra. Nese momento, xa de volta ao mundo real ou polo menos fóra do mundo dos soños, divisei pola fiestra lateral unha sorte de construción anacrónica. Pare! Baixemonos aquí. Aquelas pedras lembráronme unha vella lenda que escoitaba de pequeno e pareceume interesante investigar o lugar de preto durante uns días. Comezaba a fin de semana.
Igual non aconteceu desa maneira, pero é que teño o pésimo costume de marearme nos vehículos de transporte colectivo terrestre e as biodraminas fan un efecto curioso no meu organismo.

A semana do azar

2008-03-30T12:55:00.007+02:00

Andaba eu o outro día curioseando nunha libraría compostelana na busca de nada en particular. Na sección de idiomas, miraba unha guía de conversa de esperanto. Achei os andeis adicados ao galego e á literatura galega e en galego, ao fondo, xunto co resto de idiomas que aprendemos na escola para poder entendermos aos estranxeiros... A miña mirada pousouse primeiro nunha morea de libriños morados, alí entre todos aqueles iguais, o primeiro título que lin foi Exercicios de estilo (Exercices de style) do francés Raymond Queneau. Fiquei realmente sorprendido, tivera ese libro na cabeza toda a semana. Sentía curiosidade por como dunha mesma anécdota podían escribirse 99 discursos diferentes.

Despois de que fixera unha pequena brincadeira sobre o estilo e o punto de vista, Queneau demostroume como facer ás cousas ao grande. Para completar o círculo, ese mesmo día pola tarde, mencionábanme ese libro.
Sorprendeume mesmo a existencia desa traducción, xa que é do no noventa e cinco. O libro, editado por Xerais inclúe ademais os orixinais en francés.
Queneau é un autor que ven do surrealismo e que pertencería ao Collège de Pataphysique e fundaría xunto a Françoise le Lyonnais o OuLiPo (Ouvroir de littérature potentielle), con membros coma Georges Perec, Marcel Duchamp, Noël Arnaud, Jacques Roubaud e Italo Calvino entre outros. Este grupos reúne a autores non convencionais e as innovacións literarias e artísticas de cada un deles son notables.
Outra das obras imprsionantes de Queneau é Cent Mille Milliards de Poèmes unha obra fascinante composta por dez sonetos cos versos intercambiables cos que crear dez billóns de sonetos. A lectura desta obra levaría máis de cento noventa mil anos.

Historia

2008-03-28T23:29:00.004+01:00

Na cidade de pedra semellaba eu unha rama deitada ao mar, levada polas correntes xunto aos peixes e os lixos. A emblemática praza tornábase desoladora coa caída da noite que a envolvía, volvéndoa silenciosa e estática. A falta de luz arrasaba a maré de xente que durante o día ateigaba as vellas lousas fotografando todo, pensaba eu (coma os nativos nos filmes de Hollywood) que lle querían roubar a alma. Na escuridade, miraba ao chan buscando a luz que a noite e a néboa non emprestaban, lousas centenarias e ferros industriais. Mirando os ferros lembreime dela, de como gostaba de xogar buscando as fendas das que xurdían as lendas da infancia. Foi nese intre cando agradecín que os sumidoiros non fosen obxectivo dos flashes, xa que lle terían roubado (alomenos) esta parte da súa alma.

Enfoques

2008-03-20T17:04:00.002+01:00

Séntome na miña pequena mesa chea de cousas que non sei de onde saíron (estou comezando a me preocupar seriamente pola kippelización) e prendo o portátil. Unha serie de xesto mecánicos lévame a iniciar o navegador e conectar o cliente de mensaxería instantánea. Por que o conecto? Acaso un escritor non ten que estar só? Que pensaría Kafka de min? Inútil, faste chamar escritor e non tes conflito interno, es un fraude, deixa as letras para aqueles que as saben colocar na orde precisa. Si, seguro que se aproximaría a iso.

Non consigo ser orixinal, xa ves monólogo interior, citando a Kafka e aínda por riba o tema do escritor. Comezamos ben, o seguinte paso vai ser escribir un thriller sobre un asasino en serie e o a súa alma xémea en forma de policía que o persegue. Buf! Xa sei, dareille unha volta.

Sentouse na pequena mesa ateigada de obxectos máis ben inútiles onde tiña o baqueteado computador no que acostumaba pasar os días escribindo. O cuarto reflectía ambiente de traballo que el gostaba denominar opresión creativa. Relacionaba a súa falta de éxito co feito de estar apartado dos grandes autores contemporáneos. Por que non terei agregados escritores no canto de fanáticos das series flah online?

Alá, xa estou outra vez cos monólogos. Seica volveu o século XIX? O caso é... que a min gústame o efecto. Nah, que saberei eu. Teño que deixar de ler tanta merda. Voume sacar o carné da biblioteca e alí terei resposta, seguro que acho libros orixinais que me traian a inspiración. Baixaríaos de internet pero non son quen de ler nunha pantalla e a impresora non me funciona. Ademais na biblioteca seguro que atopo xente interesante. Pode ser un bo lugar onde promocionarme socialmente. Si, seguro...

Era un fracasado, aquel home sentaba todos os días na mesma mesa e nunca escribiu nin unha soa liña que pagase a pena. Estaba obsesionado coa calidade dos seus textos, non, en realidade co que estaba obsesionado era co éxito. Se deixase de mirarse o embigo é posible que conseguise facer algo de calidade, mesmo entretido pero parecía máis pendente da recepción do público e sobre todo da opinión que lles merecería a críticos e escritores de prestixio.

Creo que teño que deixar isto, vou mirar se teño correo...

Verde escuro

2008-03-15T23:46:00.004+01:00

O inxectable estaba a facer efecto no seu corpo. Notou coma a rixidez dos músculos das costas comezaba a desaparecer. Inspirou forte e apoiou as mans sobre os xeonllos. Tiña a cabeza gacha e a curvatura do lombo conferíalle o aspecto dun C. - Crápula, iso é o que son. Debo saír de aquí antes de que cheguen.

.... toc ... toc ... clac!

Os ollos afundidos nas cuncas estaban vidrosos e inxectados en sangue. A cabeza comezou a moverse de xeito descontrolado en todas as direccións. O C converteuse de súpeto nun T. Tremeulle todo o corpo ao se erguer de súpeto, pode que a rixidez desaparecese pero a enerxía tardaría en voltar. A suor empapaba a súa camiseta lixada e escocíalle as feridas que tiña no peito.

... shish ... shish ... ah!

A dor fixo que levase a man rapidamente ao pescozo, notou coma o sangue caia quente por entre os dedos. Tratou de dar a volta e buscar na escuridade, pero non foi quen.
Agora estaba quedo, sen forza apenas para se manter consciente. Ficou en silencio e escoitou como a chuvia golpexaba ritmicamente na cuberta daquel galpón inmundo, o ruído metálico das gotas contra a cuberta de metal tranquilizouno.
Aínda non se atopaba con ánimo de voltar ao mundo real, alí no seu refuxo sentíase mellor. Notou como a mente se lle aclaraba pouco a pouco, a claridade comezaba a iluminar parte dos seus pensamentos. Determinación, si, iso é. As palabras retumbaron con eco no seu interior. Palabras, non feitos. Todo eran palabras, imaxes e ruídos, os feitos alonxáranse xa hai tempo do seu camiño.
O botón co pequeno cartucho amarelo fixo "clic" e o seu sistema nervioso volveu a reactivarse. Recargarse, volver ao nivel máximo.

... triw ... briw ... ... ... fsiwsh

Notou o medo novamente ao percibir, agora si, na sombra a luz verdosa daqueles ollos que agardaban o seu momento.

___________________

Tedes a versión eléctrica aquí.

Edinburgo máis alá de Leith

2008-02-26T18:13:00.006+01:00

Irvine Welsh tenos acostumados ao aroma do vello porto, cos seus pubs, fish&chips e demais tugurios onde as súas personaxes se refuxian do día a día gris e sen perspectivas que a vida en Edinburgo oferta á clase media.

Nesta ocasión, Secretos de alcoba de los grandes chefs (Anagrama), lévanos un pouco máis alá de Leith, paseándonos polo centro da cidade, aquel que xa Spud pisara en Porno (Anagrama) nas súas visitas á biblioteca. Mais tamén nos leva aos Estados Unidos, tanto por medio da política de Bush como por un dos protagonistas, Danny Skikinner, quen viaxa a San Francisco, cidade que nos ofrece o contrapunto ao gris e húmido frio escocés.
Esta é unha novela que non só se aparta un pouco da narrativa á que nos tiña acostumados Welsh no que se refire á espacialidade, xa que tamén aporta unha faceta fantástica que podiamos entrever en certas pasaxes de Escoria (Anagrama), pero que agora toman máis forza no desenvolvemento da trama.
Así e todo, Leith segue a estar presente, como tamén están os outros temas e motivos característicos do autor escocés. O alcol, as drogas e o fútbol aparecen como principais ocupacións e vías de escape dunha poboación que se evade así dos problemas sociais e políticos que os oprimen.
Así mesmo, tamén temos unha dose abundante de episodios alcólicos e enfrontamentos futboleros e esa grande descrición dos diferentes grupos sociais escoceses á que xa nos tiña acostumados. Non podían faltar ademais os detalles máis escatolóxicos e crus de carácter sexual, así coma a verborrea desmesurada e irreverente das personaxes e a plasmación das xergas edinburguesas.
Estamos pois ante unha nova mostra do grande talento para a narración deste escocés saído do punk (tema moi presente neste libro), que consegue situar ao lector moi próximo á acción, a pesares do desagradable que esta pode ser por momentos.

Cae a noite nos peiraos

2008-02-05T18:25:00.000+01:00

Caía a chuvia intensamente sobre a cidade baleira. Os grises edificios, enormes e con aspecto descoidado, semellaban rochas batidas polo anoxado mar dos trebóns. Alí, na pequena calexa que formaban os dous edificios, baixo a maraña de cables había unha figura de aparencia fráxil e misteriosa. As pequenas mans daquela sombra xogueteaban dun xeito distraído cuns pequenos obxectos. Na distancia non se apreciaba mais nada.

Seguin camiñando de xeito áxil pegado aos muros de cemento que me gorecían da fría e contaminada chuvia que asolaba a cidade aquela noite. Xa me atopaba demasiado mal como para cargar cun arrefriado. Non conseguía deixar de pensar en que toda a xente que pasaba miraba para min e sabía cara onde me dirixía.

Ao achegarme máis distinguin ao vello Joebs naquela figura escura e inqueda que divisara na distancia. Joebs fora en tempo un dos mellores piratas da zona. Era capaz de se colar nos sistemas de tódalas grandes empresas e financeiras, as barreiras da internet non eran quen de frear as súas habilidades e o seu instinto. Traballara durante anos para as organizacións de Hizaichi. Ao final, co avance da rede e a aparición da comunicación ciberespacial holográfica, as súas habilidades perderon enteiros e foi perdendo presenza en favor dos novos piratas, que ademais da cabeza precisaban os implantes e a axilidade propia dos asaltantes de dilixencias.

Joebs tratara de afacerse ao novo modo en que as cousas funcionaban, pero hai cambios que non son fáciles de asumir. Sometérase a unha cirurxía para se por implantes no brazo. A misión deses implantes sería dotar ao seu brazo dereito de mecanismos para penetrar na rede saltando controis de seguridade mediante un código universal e tamén de pequenos artefactos de sabotaxe entre as unllas. A operación non saiu tan ben como contaba e o seu brazo en vez de ir para mellor, converteuse nun problema máis para el. Agora ese brazo apenas tiña movilidade, e precisaba numerosas substancias para poder calmar a dor.

Agora estaba fóra do mundo, déranlle a patada como quen se desfai dunha tostadora na que non cabe un novo formato de pan. Sen embargo, alí na sombra, era a única esperanza que me quedaba. Necesitaba das súas drogas para seguir vivo. A dor producida pola abstinencia estaba a acabar comigo.

Por fin cheguei onda el. A imaxe sería desagradable para calquera que non estivese acostumado. A súa cara semellaba non ter pel case e os seu ollos estaban completamente brancos. O efecto dos inxectables fixera estragos nel. Eu non me podía permitir sobrebrecollerme, así que o trato foi unha xestión máis. Os saúdos e as formalidades para as altas esferas.

Cando voltaba para o meu cuarto, pensaba que era inevitable. Algún día mudaría a tecnoloxía e eu ficaría no mesmo punto que o pobre Joebs. Con todo xa me voltaba sentir grande e talentoso. Polo de agora...

Os meus favoritos: Paul Auster

2008-01-31T20:28:00.000+01:00

Auster é deses autores que hai que seguir. Pode ser que fiques marabillado coa lectura dun libro, pero para desfrutar completamente, é preciso coñecer o universo Auster. Os grandes temas do americano son: New York (Brooklyn en particular), o escritor, a soedade e, por riba de todo, o azar; e son comuns a case que toda a súa produción.

O meu primeiro contacto con este mundo foi por medio de Leviatán. Un libro impresionante, que mestura xéneros e no que os principais motivos do macrotexto austeriano saen á luz. Cabe destacar ese influxo grande que tiña da novela policíaca nos seus primeiros libros. Na chamada triloxía de New York isto é máis obvio, pero vemos o pouso nun libriño que leva o título de Squeeze Play (Jugada de presión) que é unha novela de detectives ao uso e que asina como Paul Benjamin, nome que levará o protagonista de Smoke.
Un dos grandes xogos da súa obra é a mestura do real co literario, fai numerosos xogos coa súa vida, seu nome, anécdotas coñecidas del... e cólaas no medio das historias provocando un efecto sorprendente, no que o autor e a personaxe chegan a fundirse nun so elemento.
A súa forma de narrar é posiblemente un dos meus maiores influxos á hora de por no papel as cousas que me pasan pola cabeza, ten ese aquel de descrición cinematográfica (se é que se lle pode chama así), que fai que vexas con claridade todo o que está contando. Eu nunca estiven en New York, e sen embargo, case me parece ver as rúas de Brooklyn, coa ponte ao fondo, os xantares no Central Park e os luxos e hipocresías de Park Avenue.
É posible que iso fixera que dera o salto ao cinema da man de Wayne Wang. Neste campo, xa non son tan forofo. Xa comentei fai uns meses o meu desencanto co filme The inner life of Martin Frost, pero é que Lulú on the bridge tampouco foi do meu agrado. Iso si, Smoke & Blue in the face si que fican na miña cabeza coma duas boas mostras do que sería Auster no cinema.
Non so no referente ao cinematográfico é que me crea certa identificación, senón no que atinxe ao azar. Eu que son mais ben descrido e que non confío para nada no destino, si que creo que o azar é ese algo que escapa ao noso control e que ten un papel decisivo no decorrer das nosas vidas. Eu mesmo, moitas veces tiven comprobado o que o azar fixo na miña vida, mudando completamente a direción das cousas por un detalle aparentemantemente sen importancia. De todos xeitos, para comprobar o poder do azar no seu maior grao de expresión aconséllovos La música del azar.
Agardo que non se lle suban os premios á cabeza e que volva outra vez polo camiño que marcou con mestría e no que eu seguirei agardando o seu retorno.

Identidades: O artesán

2008-01-19T20:27:00.000+01:00

O vello edificio de tixolo marrón destacaba entre as edificacións da zona, non só pola súa altura, senón pola antigüidade. Era o único anterior á revolta. Sobreviviu aos ataques quizais pola súa construcción sólida ou quizais por unha desas bromas, case poéticas, da historia. Aquel edificio estaba predestinado a se converter nun castelo, fortificado e maxestoso, lembranza dunha época pasada marcada polo artificio e as grandes obras de enxeñería. Unha construcción ostentosa que acadou o seu obxectivo grazas ao influxo da batalla.

A impresión que daba era anacrónica, coma se alguén esquecera recoller o decorado dunha obra anterior. Ao mesmo tempo era inevitablemente o referente daquela zona interior e afastada.

A pesares do seu tamaño, o edificio non estaba ocupado agás un dos baixos e o piso inmediatamente superior. A xente prefería vivir nas modernas e máis seguras vivendas que fornecía o consello de defensa. Semellaban iglús, pero dun tamaño algo maior. Á noite, alumeaban a zona coa luz recollida do sol. Esa era a única enerxía que consumían, os poucos enxeños eléctricos cos que contaban aproveitaban tamén ese recurso que tiraban do sol.

Naquel baixo habitaba un home duns corenta e tantos anos, ao mellor máis. Chegara alí, coma case todos, tras a revolta. A dirección rexional organizaba pequenas comunidades aproveitando vellos lugares ocupados nos que se conservase algo de utilidade. Nesta zona, ademais do edificio, había un grande invernadoiro que garantía boa parte da subsistencia da comunidade. Roi, que así era como se chamaba o home, adicábase a reparar todo tipo de trebellos. Tiña unha sorte de obradoiro no baixo do edificio e vivía no piso de arriba, aínda que iso era na teoría, xa que ao final acababa pasando case que todo o día no baixo, rodeado de trebellos, cables e toda clase de trastos que xa había anos que deixaran de funcionar.

O obradoiro era un lugar poirento e con pouca luz. Ao non contar coa cuberta das novas vivendas que aproveitaba a luz do sol, Roi empregaba un pequeno xerador alimentado cunha placa solar antiga que rescatara dunha morea de lixo que se achaba nas inmediacións. Acostumaba saír da zona en busca de refugallo, por alí había bastantes por mor do conflicto coas máquinas.

O conflicto provocara un autentico caos na civilización. Os avances en electrónica, mecánica e intelixencia artificial, lograran a creación dos primeiros androides, pero co paso do tempo, evoluíron cara os cyborgs, cun aspecto humano e coa capacidade de comprender e actuar en consecuencia. A revolta era cousa de tempo, obrigados a realizar as tarefas máis perigosas e privados de todo tipo de dereitos, levantáronse contra os humanos e soamente o feito de seren moi inferiores en número fixo posible a victoria terrestre. Esta contenda non durou moito mais causou estragos, millóns de persoas perderon a vida e case que tres cuartas partes do planeta habitadas quedaron reducidas a cinsa. É por iso que aínda hoxe os homes non empregan moitos artefactos mecánicos complexos, hai moitos receos coa robótica.

Roi reparaba pequenos electrodomésticos e maquinaria de traballo, pero tamén traballaba con xoguetiños robóticos. Cría que era posible crear androides que fose sempre fieis ao amo. Detestaba aos cyborgs e era esa xenreira a que movía todo o seu traballo, ver un androide fiel e poder dominalo era a súa meta. Quería sentirse creador. Sen embargo, a xente vía a Roi dun xeito diferente, acudían a el si, pero so por necesidade. O feito de vivir alí, á marxe do resto e traballar con androides, producíalles unha mestura de medo e desconfianza. Semellaba un tolo que intentaba traer doutra volta os tempos nos que as máquinas case dominan á especie humana. El percibía esa desconfianza, pero atribuíaa á envexa do seu grande talento para a robótica e a mecánica en xeral, don posuído xa por moi poucos homes.

Despois de moito tempo de traballo, estaba a piques de obter a recompensa ao seu traballo, tiña un androide case rematado, pero aínda non conseguira que os circuítos neuronais funcionasen dentro duns parámetros controlados de obediencia. Non podía cometer o erro que cometeran os seus predecesores, ninguén conseguira un androide que non acabara por desenvolver un comportamento autónomo e independente non suxeito ás regras impostas polo seu creador. Precisaba axuda, información do traballo doutros e sabía onde podía atopalo.

Non vivía naquel edificio por capricho nin casualidade, alí estiveran en tempo as oficinas dunha das máis importantes empresas de cibernética. Sabía da existencia de arquivos e planos dos traballos e investigacións realizadas. Esa mesma noite, comezou a busca polos diferentes andares do edificio. As estancias enormes e escuras estaban ateigadas de andeis cheos de cartafoles e caixas. A humidade e o po enchían até o último recuncho. A luz apenas servía para identificar os pasos que daba e o frío calábaselle nos ósos. Despois de procurar durante horas entre o montón de papeis contidos nas caixas, atopou un traballo que podía ser do seu interese. Seu autor era un tal Ileryt e o resultado das súas investigacións fora un androide inconsciente da súa condición, dotado de recordos pasados e con sentimentos humanos, alimentado a partires da mesma enerxía que os propios humanos consumen, os alimentos. Este androide sería o garante da supervivencia da especie, estando sempre da súa banda e conservando habilidades e saberes que doutro xeito podía perderse.

Roi non daba creto, descoñecía por completo a existencia de tales máquinas, coidaba que el sería o primeiro en construír unha, pero estaba errado. Seguiu lendo os papeis de Ileryt e semellaba enfermar. A face tornábaselle cada vez máis branca e a suor ameazaba xa con mollar o papel. Comezou a tremer, parecía mesmo estar fóra de si, apoderado dunha carraxe e unha desesperación non coñecida. De repente, arroxou os papeis contra o chan e saíu correndo escaleiras abaixo, a expresión da súa cara era xa a da loucura, tiña o pulso acelerado e as veas do pescozo semellaba ían estoupar. Cando chegou ao obradoiro, agarrou o androide case rematado e comezou a bater nel cun martelo até reducilo a ferralla.

De xeonllos, abafado e coas bágoas corréndolle polas meixelas, era a imaxe do desconsolo e a desesperación. Incorporouse e con grande velocidade dirixiuse cara a mesa de traballo de onde colleu unha grande serra metálica. Aferrouna con forza e fechando os ollos comezou a serrar o seu brazo esquerdo. Cando abriu os ollos, os cables e as engranaxes estaban á vista.

Xa son un Guitar Hero!!!

2008-01-06T19:28:00.001+01:00

Preguntade polo pastor e os Electric Sheepers nos locais de moda. Estamos arrasando.

Para ir comezando ben o ano

2008-01-03T13:22:00.000+01:00

Seguro que calquera persoa que pasara por este blog, deuse de conta de que unha das grandes debilidades do pastor é un filme marabilloso chamado Blade Runner. Posto que xa falei do filme, da historia na que está inspirada, de K. Dick (penso que moito incluso), etc. Hoxe, e para comezar ben o ano, deixo aqui unha parodia/homenaxe da man de Quique San Francisco, e o equipo de La crisis carnívora.
Éste é un corte promocional do filme, que se estreou no pasado festival de Sitges e que ten un plantel incrible, coas voces do propio San Francisco, Joaquin Reyes, Jose Coronado, Alex Angulo, Pablo Carbonell... E a participación de Nikodemo animation, creadores de Cálico Electrónico.
Como curiosidade, dicir que está realizado na súa totalidade en Flash.
Agardo que a desfrutedes. Tedes máis cortes na web do filme.

Arañas

2007-12-30T15:16:00.000+01:00

Co alento entrecortado, incorporouse. A suor caíalle pola face. O xesto, desencaixado pola anguria, semellaba mesmo que vira ao demo. Estaba so, nun espazo duns cinco metros cadrados. Escuro, tan só un pequeno fío de luz coábase por baixo da porta. Unha luz da cor do solpor, frouxa e con ar morriñento pensou. Frío. Tremeu co calafrío que lle percorreu o lombo até a caluga.
Pensou que o peor non chegara aínda. Estaba cativo, si, pero iso non ía ser todo. Axiña chegaría alguén. Un gardián.
Un ruído metálico, coma de pasos. Pero non eran pasos normais, non. Non eran as pesadas botas dos gardas, nin o ruído que fan os androides ao camiñar. Non, demasiado mainos pero á vez áxiles, coma se moven as formigas por riba dun toro mol e apodrecido. Soamente unha máquina con centos de patas podería facer ese ruído e non tiña constancia da súa existencia. A suor brotou agora con máis intensidade.
Un berro terrible e afogado chegou de súpeto. Eu son o seguinte – pensou – Seguro. Desprazouse rapidamente cara a porta, como buscando unha saída que sabía imposible. A anguria foi maior.
Axeonllado fronte a porta, sen alento a penas, notou a presenza das pisadas moito máis preto. Contraéronse tódolos seus músculos e notou a dor da ferida da perna. Un salouco acompañou o salto, rápido e acompasado, cara o fondo da cela. Dende esa posición foi onde puido observar como entraban por baixo da porta metálica. Eran tres pequenos artefactos ao xeito de arañas. Coas delgadas e longas patiñas semellantes a agullas e un corpo rexo de brillante titanio. Os vintecatro pequenos ollos apuntaban vermellos feixes cara a súa face. Cun movemento rápido e sixiloso botáronse sobre el e notou os pinchazos na súa pel.
Foron uns segundos pero a dor fixo que semellasen horas. Un intre despois, os trebellos mecánicos desapareceron tal e como chegaran. Nese momento, perdeu o coñecemento.

- Bos dias, as 7:35 da mañá, hoxe as forzas da coalición desmantelaron un almacén de armamento nas inmediacións da área de seguridade do norte da rexión tres. Así mesmo, nunha incursión rutinaria, acháronse…- Cun movemento mecánico, premeu o botón do espertador e a voz metálica calou.
Ergueuse e foi á cociña buscar algo para almorzar. Non durmira ben e iso producíalle unha certa sensación de malestar, tiña a impresión de que ía ser un día moi longo na oficina. Rematou de engulir a torrada insípida e o sucedáneo de café. Daba noxo xa tanta restrición de alimento.
Colleu a roupa de traballo e foi cara o baño. Unha boa ducha sentaríalle ben. O contacto da auga morna coa pel facíalle ben. Notou ao pasar a esponxa polo brazo unha pequena molestia. Ficou xeado. Ao longo do brazo dereito e o peito, tiña preto de vinte pinchazos.

Os meus favoritos: Philip K. Dick

2007-12-24T18:58:00.000+01:00

Xa teño falado del neste espazo (libre e sen canon), pero sobre todo de aspectos da súa vida e obra. Obra moi coñecida aínda que sexa pola adaptación ao cinema. Aínda que no caso de Blade Runner non é moi fiel ao libro, si que capta o espírito do mundo de Dick.
É precisamente ese mundo o que máis aprezo na súa obra. Ao contrario que outros autores da ciencia ficción de mediados do século pasado, non se afastaba da terra nin da súa realidade. É certo que si ten relatos e novelas situadas no espazo exterior e mesmo nas naves intergaláticas, pero o celme das súas historias está sempre situado nos EE.UU. da posguerra. Antibelicismo, paranoia conspiratoria, falta de liberdade, militarismo, desolación... De feito algún dos seus relatos sitúase no fin dos 40 nunha norteamérica preocupada pola ameaza nuclear e sen futuro máis alá da tiranía do goberno conspirador e manipulador. The man in the high castle sitúanos nun mundo no que alemáns e xaponeses gañaron a guerra e repartiron entre si Europa e os EE.UU. Esta temática terrestre foi o xermolo do Cyberpunk desenvolto anos máis tarde por xente coma William Gibson ou Bruce Sterling.
As grandes teimas de Dick sempre foron a falta de libertade, o descoñecemento da realidade, a morte, a manipulación e as drogas. Son estes temas recorrentes na súa obra e fan un todo, pois cada un deles lévanos ao seguinte.

Todas estas cousas crean na man do xenial escritor unhas historias orixinais, magnéticas e únicas que fixeron que non sexa capaz de deixar de lelas. O ano pasado, a editorial minotauro comezou a editar en castelán as antoloxías da súa narrativa breve, dividida en cinco volumes por orde cronolóxica. Aínda faltan por aparecer as dúas últimas e xa devezo por elas. Por medio destas antoloxías, fun vendo a evolución dun home que decidiu facer carreira de escritor e que nunca parou. Esa constancia deu unha obra moi prolífica, pero tamén, e hei ser sinceiro inconstante. Está claro que ten traballos moi frouxos pero son compensados con obras magníficas e perdurables no tempo.De feito ao ler agora a súa obra, poderíamos situarnos no contexto norteamericano e supoñer que a inquedanza de Dick podía pertencer a unha persoa do noso tempo.
Por todas estas cousas, foi un autor que me fascinou. O mundo de Dick sempre será un pouco o mundo do pastor. Aínda que estes mundos do pastor son máis os de Gibson, pero diso xa falarei outro día.

Un ano pastoreando

2007-12-16T13:18:00.000+01:00

Xa hai máis dun ano que comecei esta viaxe polo ciberespazo. Neste tempo pasaron moitas cousas, a última foron os problemas de conexión que fixeron que este post que debera ter aparecido o luns 10, apareza hoxe. Polo menos parece que os problemas foron subsanados.
Neste ano tiven a oportunidade de aprender moito dos outros blogueiros e blogueiras e de coñecer xente fantástica, algunha nos dous mundo e outra soamente neste virtual.
Este mundo paralelo serviume coma desafogo, entretemento, fonte de coñecemento, de discusións... á parte de coñecer xente con intereses comúns e non tan comúns, isto é penso eu o grande logro da rede. Un campo aberto para que cada quen tire del o mellor proveito para si mesmo ou para todos.
Facendo análise deste ano creo que foi positivo, posto que ademais coincidiume cun bo ano no mundo "real". Pero como se achega o fin de ano e é tempo de bos propósitos non cumpridos endexamais, voume propor aumentar a cadencia de posteo e así incumplir unha norma. Cumprir cos propósitos feitos máis tarde do 1 de decembro.
Procurarei seguir aquí até o ano seguinte, e poder dicir que xa van dous anos pastoreando.
Gracias a todos os que seguides as andanzas do pastor e até vernos nalgun dos dous mundos.

Por certo, gracias á Rapaza do Arco polo cakework. Ademais de chula estaba boísima.

Os d1sc0s

2007-12-03T12:50:00.000+01:00

Chegoume este encargo de ak e ainda que tarde (non tiña irterneert!), vou facer a lista dos dez cedés.

Ao ver que se trataba de facer unha lista cos 10 mellores discos, asusteime un pouco. Non creo que poda facer semellante cousa, sobre todo porque me levaría centos e centos de horas decirdir cales son os mellores. Ademais seguramente hai discos mellores que nunca escoitei nin chegarei a escoitar.
Por iso fixen a lista baseándome nun criterio algo máis obxectivo. Vou facer a lista dos discos que escoitei máis veces na miña vida. Ou eso creo.

1. Pearl Jam - Ten
Deste estou seguro, é o que máis veces escoitei (e sigo a facelo) na miña vida. A primeira vez que chegou ás miñas mans foi nunha cinta TDK grabada centos de veces cun son espantoso. Aínda así, engancháronme. Estívenlle dando a lata a todos os meus amigos con eles cousa dun ano.

2. Red Hot Chili Peppers - Californication
Con este non tardei nada en engancharme. Cheguei a escoitalo tres e catro veces seguidas.

3. Pink Floyd - Wish you were here
Non sei se é este ou o Dark side of the moon o que máis escoitei de Pink Floyd. Podería facer unha categoría compartida. Grandes discos calquera dos dous.

4. Metallica - S&M
Este cd regaláronmo ao tempo dun reproductor de cd's. Escoiteino tantas veces que a caixa está feita un noxo e aos cd's pouco lles queda para perder o grafismo. Sensacional para o meu gusto.

5. Led Zeppelin - IV
O primeiro cd que escoitei de Led Zeppelin. Encantoume. O Stairway to heaven segue poñéndome os pelos de punta. Ainda que se tivera que elixir, quédome con Since I've been loving you do Led Zeppelin III. Como anécdota, unha vez vin nuha listaxe de cd's este disco como: Led Zeppelin-Viejo con leña.

6. Muse - Origin of symmetry
O que máis escoitei deste grupo que escoitei e sigo escoitando moitísimo. Encántame o xeito de tocar a guitarra de Matt Bellamy. En directo son xeniais.

7. Cream - Disraeli gears
Escoiteino por vez primeira no instituto, en clase de latín. Non pensedes que estaba co discman (que antigo soa isto) en vez de prestar atención, foi o mestre quen puxo o cd. Ese mesmo ano tamén nos puxo Hendrix, Iggy Pop e Deep Purple. A carátula é xenial.

8. Dream Theater - Live scenes from New York
Foi o responsable de que me enganchara a este grupo. O directo está moi logrado e os temas son boísimos. É incrible como tocan todos eles. Puxen a carátula orixinal, que foi censurada. Adiviñades a data do cd?

9. Dire Straits - Brothers in arms
Pasei anos escoitando os discos de Dire Straits, este e posiblemente o que máis escoitei. Mark Knopfler segue sendo dos meus preferidos.

10. Primus - Antipop
Este grupo é o último de todos estes ao que me afeccionei pero collino con moitas ganas, se fago esta lista dentro dun ano seguro que xa subiu. Gústame sobre todo o baixo de Les Claypool.

Internet

2007-12-03T03:24:00.000+01:00

Levo uns dias xa que non me funciona internet, supoño que non son o único ao que lle pasan este tipo de cousas, pero moléstame de tódolos xeitos. Agora estou nunha wi-fi perdida, gracias a quen a deixou para min.
A ver se mañá está todo arranxado e pode seguir adiante coas ovellas. Deixovos un vídeo ilustrativo dos últimos días do pastor.

Como me gusta Muchachada Nui. Tiña que dicilo.

Noite de Jazz

2007-11-18T00:54:00.000+01:00

Hoxe foi un bo dia para este pastor. Unha noite especial, especial por varios motivos. Un deles foi a descoberta dun grupo que me fascinou, duas horas de actuación que me pareceron dez minutos. O grupo en cuestión chámase Third World Love, son de Israel e fan un Jazz moi animado con infinidade de matices que van dende ritmos do oriente medio até o bebop pasando polas músicas americanas. Visitade a súa páxina, podedes escoitar varios temas nela.
Foi un deses concertos que pagan a pena, teñen un directo realmente sensacional e ademais foi de balde. A semana do jazz de Lugo comezou este ano cun mal sabor de boca para min, posto que chegaba á cidade das murallas o mestre da guitarra John Scofield, pero a súa axenda non foi compatible coa miña. Por casualidades cósmicas inexplicables, este pasado martes 13 (vou comezar a ser supersticioso) coincidiron nestas terras dous grandes xenios do xénero, Ornette Coleman e Scofield, un na Coruña e o outro en Lugo. E mentras tanto, o pastor en Compostela.
Polo menos, aproveitei e pasei por Cineuropa ver A fuxida, de Peckinpah. Un grande filme dun director dos que deixan pegada, senón que lle pregunten a Tarantino. Como me dixo a Raiña Vermella, un filme pretarantiniano. Non creo que se poida definir mellor.
O xoves deixeime caer polo filme de Paul Auster. Deixoume un pouco frio, bueno iso quizais foi por mor do clima. En realidade, é un filme discreto, con momentos moi bos e outros algo absurdos e case ñoños, pero o peor é que a segunda parte do filme é prescindible. A ver se co seu próximo traballo mellora un poco os dous últimos. Tanto Viaxes no Scriptorium coma A vida interior de Martin Frost decepcionáronme bastante, igual polo moito que desfrutei cos seus libros anteriores. Na parte cinematográfica, quédome con Smoke, realizada xunto con Wayne Wang, recente gañador no festival de Donostia. Igual axudou que Auster fóse presidente do xurado.

As series

2007-11-11T17:02:00.000+01:00

Fíxome gracia ver aos da Sexta promocionar o que deron en chamar Series de Culto. Agora, de luns a xoves, emiten dous capítulos das series Me llamo Earl, Entourage: El juego de Hollywood, The Office e Larry David. Primeiro polo título, non sei até que punto poden considerarse "de culto", tendo en conta que aínda están en marcha e son bastante recentes. Á parte diso, publicítanas coma se fose indispensable que un as vexa para poder seguir vivo, coma pequenas xoias da televisión, pero o que non dicen é a franxa na que as emiten: a partires da 1:10 da madrugada.
Parece curioso, contradictorio mesmo pero eu hai tempo que aprendin a non depender dos horarios da TV. Xa fai tempo que non sigo unha serie pola TV, adoito velas todas seguidas, gústame máis. Non me gusta ter que agardar unha semana para ver o que quero ver agora, dentro dun anaco ou mañá.
De todas estas so me enganchei a Me llamo Earl e teño que dicir que é do mellor que vin en tempo, pero xaga coa vantaxe de ter a Jason Lee e Ethan Suplee que sempre me fixeron gracia. Ademais, ten un plantexamento moi orixinal e un mundo propio moi entretido. Recorda as grandes series de vilas pequenas (Twin Peaks, Dr. en Alaska...), cos seus personaxes particulares e a estraña harmonía da vila. Posúe tamén un humor moi propio.
Outra serie que me chamou a atención da Sexta foi The Unit. Seguro que agora vos estades a preguntar por que. Pois por ser responsabilidade de David Mamet, un dos dramaturgos contemporáneos norteamericanos máis impotantes, que ademais é guionista (Ronin, Los intocables de Elliot Ness) e director. Eu coñecino polo seu traballo en Vanya on 48nd st. e sorprendeume ver unha serie tendenciosa, mediocre, con mala actuación, pretenciosa e carente de sentido en moitos momentos. Nun capítulo que me coincidiu ver (cunha dor de estómago fortísima ademais), a unidade estaba en Valencia para asasinar a un banqueiro ou algo así. No outro lado do mundo, a filla do xefe, tiña problemas cun mozo e quería entrar nas forzas armadas par realizarse, ante a oposición da nai e a moza dun dos valentes soldados sufría por serlle infiel. Non sei como acabou, non creo que pagara a pena agardar.
Como curiosidade, Valencia semellaba unha pequena vila, con rúas estreitas de adoquín moi empinadas e homes morenos e con bigote vestidos con pantalóns marróns de franela, camisa a cadros e boina. Aparecía a Guardia Civil, con tricornio e todo.
Por se isto non abondara, The Unit emítese as 17:25 de luns a venres. Eu seguirei vendo as series do tirón.

MMoito pensar

2007-10-31T22:39:00.000+01:00

Mándanme a Raiña Vermella e A Rapazo do Arco un encargo curioso. Facer unha lista de oito cousas calquera e mandarlle o encargo a oito persoas. Semella sinxelo. Pois non. Oito cousas... da que pensar, segundo para que, son moitas ou poucas cousas.
Voume decantar por non me decantar por nada. Teño oito ideas para facer listas de oito cousas:

Grandes golpes que levou o Pastor ao longo da súa vida. Moita dor xunta, abóndame coas cicatrices.
Persoas desagradables coas que me xuntei. Queda feo dicir nomes.
Cousas que me recorda o OITO. Case so futbolistas e números de teléfono.
Frases inadecuadas ditas en presencia de persoas inadecuadas. Buff...
Cousas que podería facer OITO veces ou máis nun día. Non creo que sexa capaz de facer nada oito veces nun día.
Grandes momentos da miña existencia. Coido que os máis están por chegar.
Frases célebres nocturnas. Deixo que sexades vos quen completedes.
Cousas que levaría a unha illa. Ao calvo de Lost, nin de coña.
Pastorelas famosas. Non sei por que puxen isto.

Como vedes, non me puiden decidir. Cal é a que daría máis de si?
Este post completarase nos comentarios. Se cadra...
Por certo, mándolle o encargo ás primeiras oito persoas que lean isto.

Non me gusta

2007-10-06T11:45:00.000+02:00

O outro día no bus urbano, ía pensando eu en Compostela, unha cidade que me marcou moi fondamente (para ben coido) e da que, por unhas ou outras cousas, non podo pasar moito tempo alonxado. Víronme á cabeza un montón de vantaxes que ten a cidade fronte a outros lugares onde paso a miña vida pero tamén certos inconvintes. Como estes segundo son menos e sempre fun unha persona moi ~~preguiceira~~ práctica, coido que será mellor contar aquelas cousas que non me gustan en vez das que si, por razóns de aproveitamento do papel e esas cousas.

- Non me gustan os autobuses urbanos. Non me gusta o libre albedrío que organiza o seu paso polas paradas. Nin tampouco a sensación de ser unha zamburiña en conserva, nin ter que ecoitar a Cope despois de almorzar.

- Odio o tráfico da cidade. Alguén coñece un lugar onde aparcar sen ter que pagar diezmos?

- Por que sempre hai obras no piso do lado? Bueno, isto é unha pregunta mais que unha sentencia, pero supoño que me entendedes.

- Non teño moita simpatía por certos individuos afins ao clero.

- Desespérame que sempre chove cando vou sen paraugas e con cousas que non aguantan ven a chuvia.

- Paráceme que unha caña a 1,20€ é moito pedir.

- Non me gusta madrugar

Polo resto, coido que é un bo lugar para existir. Se me vedes pola rúa mal encarado, botádelle a culpa a calquera dos puntos arriba mencionados, ou aos políticos segundo o caso. Estes últimos teñen culpa do 70% das miserias humanas.

Problemas de memoria

2007-09-28T13:07:00.001+02:00

Dende fai algun tempo non me noto ben, cousas que antes era quen de facer, agora resultan complicadísimas e lévanme o dobre ou cecais o triple de tempo. Non sei se será que non son quen de me adaptaren aos novos tempos, ás novas tarefas, aos novos xeitos de traballar. O caso é que son xa 7 anos traballando case que seguido, sen descanso, repetindo ás mesmas tarefas día tras día: baixame isto, manda estoutro, imprime aquí, pon música... O rapaz para todo vamos. Pero xa non son o que fun.
Non é que sexa o meu traballo ideal, eu sempre quixen ser deseñador, ou tal vez músico. Pero non valgo para iso, as novas xeracións veñen moi fortes e mellor preparadas, non son quen de competiren con elas. Sintome un vello, un trasto inútil, nin sequera decorativo (non dou ven coas cores dos sofás). Son incapaz de levar oa cabo as tarefas que me encomendan no tempo estipulado, non dou feito varias cousas ao tempo e aínda por riba, non me levo ben con algúns compañeiros do traballo (o señor USB 2.0 é un impresentable).
O caso é que todo isto levoume a ter enfrontamentos directos con varios dos meus superiores. Puxéronme nun programa especial, seica que para poñerme ao día, pero nin por esas. Ao final mandáronme ver a un especialista. A súa diagnóse non puido ser máis preocupante: teño problemas de memoria irreparables. Véuseme o mundo enriba. Non é que perda memoria, é que non son quen de aumentala, de gañar axilidade. É por iso que non son quen de levar ao cabo as miñas tarefas dun xeito eficiente e teño medo de que me bóten á rúa.
Non quero que me desconecten, a ver se son quen de poñerme ao día. Desexádeme sorte.

Death Proof

2007-09-18T15:15:00.000+02:00

Por fin fun ver a última aventura visual de Tarantino. Cada vez que vexo algo deste xenial realizador (nunca mellor dito no caso del) fico cunha mestura de abraio e ansiedade por unha nova entrega deste tolo consumidor de cinema de serie Z, música dos 70 e, en xeral, toda a cultura popular americana: dende as pelis de autocine, ao gore máis cochambroso, os muscle cars dos anos 70, as road-movies, os filmes de artes marciais, a subcultura hispana dos estados do medio oeste... Todo iso pasado pola súa mente da como resultado filmes altamente estéticos e cheos de referencias a todo aquilo que mamou dende a adolescencia e que fica coma unha especie de homenaxe a ese cinema que o marabillou e que el eleva á categoria de obra mestra.
En Death Proof, Tarantino rende homenaxe aos filmes de doble sesión dos autocines. Nos USA estreouse xunto con Planet Terror de Robert Rodriguez nunha sesión doble baixo o nome de Grindhouse, pero na distribución europea apareceron por separado, iso si, cun metraxe maior. Nesa contínua homenaxe cabe destacar o filme Punto Límite: Cero, no que Barry Newman conducía un Dodge Challenger de 1970 branco coma o que guían as mozas da segunda parte da cinta. Curiosamente o que conduce Especialista Mike é un Chevy Nova. Este coche aparece tamén en Pulp Fiction pero en cor vermella, descapotable e doutro ano. Este último que no filme era propiedade de Vincent Vega, é en realidade do propio Tarantino. Neste sentido cabe destacar a aparición de Zöe Bell, unha especialista que se interpreta a sí mesma e que foi a dobre de Uma Thurman en Kill Bill.
Temos tamén numerosos guiños do director cara ao seu propio traballo, aparecen personaxes de Kill Bill (O Sheriff e o Hijo número 1), o politono Kill Bill, e como non, as hamburguesas Big Kahuna (saen en Reservoir Dogs e Pulp Fiction).
Fiel ao seu estilo, Tarantino sumérxenos nun mundo no que os diálogos non nos desvelan partes da trama, senon que son circunstanciais, unha escusa para enredarnos en discusións absurdas sobre temas triviais cun forte contido sexual, drogas e violencia mediante. Pero o grande talento deste home fai que resulte un todo moi impresionante. Como non, tamén hai unha variedade de planos dos pés das protagonistas (non podían faltar) e un baile sensual polo medio. Tamén recolle a un actor esquecido, neste caso Kurt Russell (nun papel perfecto para el) quen traballara con John Carpenter en varios filmes. Carpenter é un dos directores favoritos de Tarantino xunto con Peckinpah.

Unha novidade importante é o debut de Tarantino como director de fotografía. Este é un apartado que destaca especialmente polo continuo xogo estético coa luz, a imaxe e a cor.
En xeral é un filme que me deixou un bo sabor de boca e fico coa incertidume de se Tarantino e o seu amigo Robert Rodríguez achegarannos unha segunda entrega de Grindhouse. Permanecerei á espera.

O pastor xa está de volta

2007-09-11T15:57:00.000+02:00

Levaba xa algún tempo sen aparecer por estes mundos e chegou por fin o momento de voltar ao frikimillo. Foi unha época de retiro e frío. Do tempo mellor nin falar porque ademais parecería como se non tivese nada mellor que dicir. Ademáis o frío procedía da prisión na que me atopaba cativo (dou dende aquí as gracias a Luk que se prestou a rescatarme).
Neste período estiven afastado da realidade diaria dos vosos blogs, polo que case que seguro que me perdín algo, xa me irei poñendo ao día.
Para seguir na liña de porme ao día, terei que deixarme caer polo cinema esta semana, a ver se Death Proof non me desilusiona. Teño tamén certa gana de ver a versión definitiva de Blade Runner (por favor, non metas a pata Ridley) e seguir coa segunda tempada de Me llamo Earl, que me ten bastante enganchado.
Non sei moi ben de que falar pois logo de tanto tempo parece como se tivese moito e ao mesmo tempo nada que dicir. Agardo que sexa máis a falta de costume que de ganas. Pode ser cousa tamén do efecto de desconxelarme da carbonita, doénme un pouco as articulacións.
Estar conxelado dache tempo para pensar pero ao non poder actuar é como se todo o que che ven á cabeza quedase nun caótico atasco estilo M30 no que soamente se escoita balbordo e nada chega ao seu destino.
Como é visto que non chego a nada por este camiñoserá mellor que me poña ao chollo e recupere o tempo perdido. O pastor retoma a súa viaxe.

Atrapado no outono

2007-07-25T23:07:00.000+02:00

Xa ves, 25 de xullo e eu na casa. E iso que saiu o sol, debe ser que Quintana non quere queixas da organización dos fastos e ata falou co sol que seica estaba en Marina D'or. Claro, vacaciones todo el año. Xa é hora de traballar solciño, que parece outono!
Onte nin os fogos vin pola Tv. En troques quedei cos amigos para vermos unha peli que xa vira antes. Polo menos o filme era Snatch, que é dos que paga a pena voltar ver. Saquei dúas conclusións: que é a versión mellorada e con actores con caché de Lock & Stock e que Brad Pitt é máis ca unha icona sexual de raparigas (e raparigos) dende hai máis de 15 anos.
Comentábanme o divertido que debeu de ser facer a dobraxe dos xitanos da película: "nacravanna neva. color marilloimón". Unha das cousas máis vistosas que ten o filme é a montaxe trepidante, que acelera o ritmo para que detalles importantes para a trama, pero a niveis secundarios, non realenticen o ritmo xeral da acción.
Hoxe tamén pasan no mundo outras cousas, como que Chick Corea actúa no Jazzaldia de Donostia e eu non podo estar. Para consolo, ou envexa, alguén se lembrou de min dende alí e estará desfrutando do xenial pianista americano.
Agora estiven vendo no meu cuarto Atrapado en el tiempo (Por que demo non traducirían o título como: El día de la marmota). Lembreime dela porque levo xa dez días que semella que son o mesmo. Espero poder espertar o venres e ver que xa pasou o día e teño un fermoso día novo por diante.
Por certo, se tiverades que repetir un día unha e outra e outra vez, cal vos gustaría que fose? Non fai falla que contestedes pero pensádeo. Eu non fun capaz de elixir un. En troques, Bill Murray si, terei unha vida máis variada e emocionante ca el? Capítulo 1: Desmitificando estrelas de Hollywood.
Creo que me vou meter na cama. Ogallá mañá sexa venres, pero sospeito que non a ser así.

O mellor do mellor

2007-07-16T10:34:00.001+02:00

Claro que si! Steven Seagal. De quen ía falar senon. Este home que sempre é o mellor en todo o que se propón, tanto facendo chaves, coma recibindo balas (non lle fan dano), como descubrindo vacinas para a guerra biolóxica, pilotando todo tipo de vehículos, facendo pasteis, etc. Agora o rudo home de Michigan, que foi o primeiro estranxeiro en ter dignidade de mestre aikido en Xapón, saca o seu segundo álbume coa súa banda Thunderbox, Mojo Priest. É un disco de blues, con son do delta, máis que meritorio no que colaboran grandes nomes do xénero como Willie Perkins, Koko Taylor, James Cotton, Hubert Sumline o grande Bo Diddley. O disco contén algún clásico do xénero como Hoochie Coochie Man (popularizada por Clapton nos últimos tempos) e tamén temas propios. Fixádevos na expresión da carátula do álbume, non ten desperdicio.
Parece ser que de pequeno, Steven Seagal non só lle colleu o chiste ás artes marciais coas que adquiriu popularidade no mundo do cinema de acción, senón que tamén llo colleu á guitarra, que leva tocando dende os 10 anos.
Hei de recoñecer que ao principio, a escolla do disco era produto dese gosto meu por incorporar toques exóticos á banda sonora da miña vida, pero tras unha primeira escoita satisfactoria, a segunda fíxome ver que parece ser que por fin "O Mellor" fixo algo artistacamente aceptable e incluso bastante bo. Non é un grande guitarrista, pero domina de xeito aceptable o rexistro blues e posúe unha voz que ainda que non brillante, si é capaz de manter o tipo coa melodía e aportar un punto de melancolía á canción.
Pois iso, O Mellor non é o mellor bluesman do mundo, pero non deixa de nos sorprender. Non digades nada chungo del nos comentarios, porque pode atoparvos e facervos moito dano!

Colle o mando

2007-07-03T11:50:00.000+02:00

Xa hai ben tempo que non falo por aqui de anime. Xa lle ía tocando. Posto que pasou tanto tempo dende a última vez, pois hoxe, por partida dobre. A primeira é unha recomendación e a segunda unha advertencia.

A recomendación é Basilisk: The Kouga Ninja Scrolls, un anime de Fumitomo Kizaki baseado no manga de Masaki Segawa. Ten 24 episodios e é do máis entretido e interesante que vin ultimamente. A historia narra a loita entre dous clans de ninjas. Cada clan defende a un dos fillos do shogun Tokugawa e así o clan gañador será herdeiro do Xapón. O anime non se estreou por estes lares pero circulan pola rede versións subtituladas en español e portugués.
É unha boa forma de pasar esas horas mortas no verán. Iso si, non vos pasedes porque todo é malo en grandes doses. Vale de exemplo esta curta arxentina que atopei por casualidade. Coidado co anime que ten unha capacidade moi forte de atracción. Non cheguedes ao punto destes arxentinos. Logo non digades que non aviso.

Xa me contaredes.

Dous clásicos

2007-06-25T14:41:00.000+02:00

Pois si, hoxe cúmplense 25 anos da estrea de Blade Runner, o fascinante filme de Ridley Scott. Xa falei noutras ocasións dela aquí, así que pouco máis se pode engadir, pero podedes mirar por onde sempre, ou por aquí ou este resumo que publicaba hoxe a edición dixital de ElPais.
Aos que nunca víchedes esta obra mestra, non perdades tempo e botádelle un ollo canto antes, e aos que xa a víchedes, volvedea a ver, ou é que tedes algo mellor que facer?
A proposito de Harrison Ford, xa comezou a rodaxe da cuarta entrega de Indiana Jones con Spielberg e Lucas como director e productor executivo respeitivamente. A ver se cumple coas espectativas e podemos desfrutar outra vez do arqueólogo máis famoso do mundo. Coñecedes algún outro arqueólogo?

Facerlle caso aos médicos

2007-06-24T13:45:00.000+02:00

Quen nunca foi ao médico a que lle dixera que non ten que fumar nin beber e que debe de adelgazar? O gracioso do asunto é que o encargado de dicirche tales barbaridades é un home duns 100 quilos, cos tose crónica, que ten un recendo perenne a faria e que ten pinta de chamarlle "deporte" a baixar os domingos polo xornal. En fin, como di un bo amigo meu, os médicos son eses especialistas en semánica que lle poñen nomes complicados ás cousas que ti xa sabes que che doen, pero eles saben como se chaman e que non teñen máis remedio que agardar a que se curen soas ou a que queden ahí para sempre.
Pois si, para canto daría falar dos médicos de cabeceira, das colas, dos vellos (que podes mercar no Ikea na sección "Decoración de hospitais"), do cheiro da sala de espera de urxencias, etc. Pero non me apetece largar hoxe en contra dos médicos que algun que outro hai por ahí que sabe o que fai. Teño que falar do médico na casa, si, Manuel Torreiglesias. Este homiño forma un tánden xunto con Manolo Giménez nas mañás da televsión española que rite ti de Cruz y Raya. O do Manolo é un caso á parte, semellante falla de tacto é impresionante, creo que con España Directo é a parte máis espeluznante de toda a cadena (Ramón García á parte). Isto daría para unha análise a maiores pero non teño ganas de falar de pisos cheos de merda, lamazais e demais historias noxentas que rematan cun fulano que te ensina a cociñar (aquí precisaría un símbolo para me poder encoller de hombreiros).
Pois ben, retomando o asunto sanitario, déixovos unha recomendacion de Saber Vivir para que disfrutar da vida e non ter complicacións médicas.

Pois iso, facédelle caso aos médicos.

Máis cousas que ver na tele

2007-06-18T18:09:00.000+02:00

Despois de pasar un par de semanas bastante ocupado, teño agora un pequeno respiro previo ao grande respiro das vacacións de verán. Isto de ter tempo para perder é marabilloso (sempre que non sexa demasiado), hoxe pola mañán pillei na Tv mentras almorzaba un clásico do cinema, "Dos superpolicias en Miami", con Bud Spencer e Terence Hill. Non sei moi ben, pero coido que tiña unha precuela. O caso é que seica están a botar a filmografía destes dous grandes clásicos do entretemento vacacional en La2.
Recordo como de pequeno gostaba de ver co meu avó os filmes destes dous elementos, era un aliciente máis das vacacións escolares, no nadal tocaban as de vaqueiros (Le llamaban Trinidad, Le seguían llamando Trinidad, etc) e as de aventuras (Máis forte rapaces e Vivian cos hipopótamos), no verán eran xa as da época ianqui, como esta de hoxe ou Par o impar. De todos xeitos, o clásico indiscutible segue sendo Y si no... nos enfadamos, iso si que é unha demostración de peli de acción, carreiras de coches, pelexas con decenas de rivais (a pé ou en moto), problemas coa mafia, enredos amorosos... en fin. O problema é que a capacidad técnica e artística de todo o equipo non era todo o boa que se desexaría. De seguro que nunca víchedes unha secuencia de loita peor conseguida. A foto da cabeceira do post é dese filme, rodado en Madrid por certo.
Aínda con todos estes defectos, teñen ese aspecto setenteiro cutre que namora a calquera e esa sinxeleza argumental que fai que un neno de vacacións ou un pastor canso pasen momentos memorables. Outra das cousas que lles debo a estes dous, é que son os responsables do primeiro filme en galego que vin na miña vida, que foi precisamente Máis forte rapaces, así que podo dicir que Bud Spencer e Terence Hill son elementos normalizadores na miña vida; se se poden dar eses golpe e comer dese xeito en galego, que é o que non se pode facer?
Por certo, quero dende aquí recalcar unha campaña da que tiven noticias por Zerovacas, reclamo Shin Chan na galega, a poder ser a partires das 9, que antes non me ven ben.

GNUinamente libre!

2007-06-08T10:06:00.000+02:00

Hoxe toca falar un pouco sobre GNU. O proxecto GNU nace en 1984 coa idea de liberar o mundo da informática do monopolio e a limitación doutros sistemas operativos. O GNU está baseado nun sistema UNIX e hai múltiples distribucións, todas elas gratuitas e opensouce, é dicir, co código aberto. Isto significa que cada un é libre de modificar o seu sistema como mellor lle pareza. Unha das miores vantaxes é esta, pero tamén ten a vantaxe de que é gratuito, de libre distribución (non está suxeito a copy rights) e, por riba de todo, funciona ben!

Das múltiples distribucións que existen, hai unha que comeza a ser particularmente popular, a Ubuntu (XUbuntu e KUbuntu sobre todo). O Ubuntu ten un entorno de fiestras moi semellante ao tradicional Win, pero tamén permite empregar comandos nas shells. É particularmente atractivo para aueles que se queren iniciar no mundo GNU/Linux pola súa simplicidade. De sinxela instalación e posterior manexo, comeza a extenderse o seu uso cada día máis. Ademais, cada seis meses hai unha nova versión disponible, así sempre estás actualizado.
Tras o fracaso estrepitoso do novo Vista, Dell comezou a ofrecer os seus ordenadores con este sistema operativo. Parece ser que Toshiba será a próxima en facelo.
Pode ser que esteamos ante unha liberalización deste o noso mundo paralelo. Se vos animades, podedes descargar o voso Ubuntu aquí.
Free as in free speech, not as in free beer.

Jeff Buckley 1966-1997

2007-05-29T16:19:00.000+02:00

Hoxe cúmprense 10 anos da morte de Jeff Buckley. De non teren morto, é posible que fóse o máis grande músico dos U.S.A. pero a historia non sempre está dacordo coas miñas intencións.

A primeira vez que escoitei Grace, fiquei prendado totalmente. Encantábame o xeito de tocar a guitarra, os arranxos e, sobre todo, esa voz. A voz de Buckley é algo impresionante e que é imposible de imitar, é demasiado persoal. É unha voz fermosa, con moitos matices e variacións e que fai que a música de Buckey sexa única e marabillosa. Jeff tardou en darse a coñecer como cantante. Comezou como guitarrista. Seus pais eran músicos tamén. Súa nai, Mary Guibert era pianista e ao carón de seu piano e a súa voz, o pequeno Jeff medraba coa música como lingua nai. Escoitaba aos grandes mitos da música rock dos 70 e xa con 12 anos tocaba no seu cuarto tódalas melodias de Led Zeppelin.

As causas que rodearon a súa morte non quedaron moi claras, o feito e que morreu afogado en Memphis. Curiosamente no berce do Rock&Roll morreu o que podería ser o novo mestre da música popular. Hai teorías que apuntan a que sofría un transtorno bipolar, outras falan de suicidio, de mala sorte... O feito é que morreu e quedamos sen un músico brillante e teriblemente semsible para a música. Eu hei de recoñecer que me teño emocionado moito coa súa música e que me produce unha admiración profunda e sinceira.
En vida so nos deixou o magnifico álbum Grace (1994), que todo o mundo debería escoitar. Nel aparece a versión de Hallelujah de Leonard Cohen que é posiblemente, xunto con Grace, a súa canción máis coñecida. Logo hai varios directos editados nos que destacan Mystery White Boy e Live a L'Olympia. Tamen están editadas as demos que grabara para o que sería o seu segundo álbume, My Sweetheart the Drunk, e unhas sesións previas á gravación de Grace xunto co guitarrista Gary Lucas baixo o título de Songs to no one 1991-1992.

A súa influencia dentro da escena alternativa e indie é enorme e xente como Tom Yorke, Matt Bellamy, Chris Cornell e P.J. Harvey entre outros así o manifestaron. Entre os varios temas de homenaxe a Jeff Buckley, seleccionei uns cantos para que os desfrutedes.

Memphis - P.J. Harvey

Wave Goodbye - Chris Cornell

Cousas que ver na tele cando estas morto

2007-05-26T18:01:00.000+02:00

A televisión semella que non ten xa ideas. Alén de realitys, cada cal máis terrible, e cotilleo (que vive bastante dos realitys), non parece que haxa moitas fórmulas de entretemento novas. Acaso xa está todo inventado na televisión?
O outro día vendo imaxes de FactorX lembreime daquel post da Rapazo do arco que falaba dun programa da tv alemana. Naquel momento pensei que os alemáns volvían gañar, pero a tv española tirou de casta e conseguiu decantar o marcador novamente no seu favor.
En fin. Polo menos na caixa tonta tamén se lembran do sinxelo, que ás veces é o mellor. E que hai máis sinxelo que as series dos 70 e os 80? A esta moda das reposicións adiantáranse no tempo A3 e Tele5 pero agora son Cuatro e a TVG as que levan a dianteira.
Hai que dicir que A3 segue a emitir MacGyver, pero Cuatro xa nos deixou V, El coche fantástico (El auto increíble na súa versión mexicana), Juzgado de Guardia... E agora chegoulle a quenda á TVG, tras un par de anos de por Bonanza polas mañás, tocoulle a Colombo, Os vixiantes da praia (Los guardianes de la bahía en México), Magnun (que abandonou Friends para voltar ás suas orixes) e máis recentemente aterrou no universo da galega o máis duro entre os máis duros.
Pois si, Chuck Norris volve con Walker, ranger de Texas ás pantallas, pero desta vez as amenazas soan máis autenticas na lingua do pais (...ti, ponte quieto se non queres que che bata...).
E é que na galega saben aproveitar o tirón que ten entre a xente nova Chuck Norris (sintoo Seagal, ti segues a ser o mellor).

A que mola o meu mechandising de MacGyver?

Penso, LEGO existe!

2007-05-20T13:12:00.000+02:00

Vía o outro día nos dominios do Moucho un videoclip duns holandeses de nome Elexorien, que a falla de cartos para unha superprodución, botaron man da imaxinación e o Lego. O video fíxome recordar (ademáis de a miña época de pastorciño) uns clips que vira nalgunha época de ocio na que pasaba moitas horas navegando pola rede. Deixovos aquí un par dele que me fixeron especial gracia.
O primeiro é unha recreación do vídeo do Thriller de Michael Jackson, vídeo por outra banda moi versionado. O vídeo inclúe ao principio a peli que estaban proxectando no cinema. O clip tal como o coñecemos pola TV non comeza até o minuto 4 máis ou menos.

Neste outro vemos como sería o GTA en Legoland. Tampouco ten perda.

Compañeiros de Piso (very little brains)

2007-05-16T11:46:00.000+02:00

Cando buscamos compañeir@ de piso, moitas veces guiámonos por referencias de colegas, aspecto (físico xeralmente) e esa intuición que todos temos e que a case ninguén lle funciona do modo axeitado. O resultado final é o que xa se sabe, acabamos acumulando odio cara a nosa especie e cambiando de compañía cada dous por tres.
Para evitar estes problemas, confeccionei unha sorte de guía/cuestionario para realizar antes de acoller un inquilino novo nese espazo ao que dificilmente se lle podería chamar casa, xa non digampos fogar.
Estes son os coñecementos básicos que debemos ter sobre a persona que imos meter no piso (deberiamos acostumarnos ás entrevistas en plan teleserie):

1- Fumador ou non (prescindible)

2- Sabes lavar a louza? Estas disposto/a a aprender?

3- Coñeces o significado de “insalubre”? Consideras a fregona un invento inútil?

4- Es capaz de pechar a bolsa do lixo?

5- Tes a habilidade suficiente para introducir unha bolsa no interior dun colector?

6- Recollerías cunha vileda trozos diminutos dun vaso rachado? En caso afirmativo, explicar os pros e os contras.

7- Gostas do futbol? E doutros deportes? En caso afirmativo: Es capaz de racionalizar o cabreo? Consideras preciso encher o chan de ketchup e cervexa cando hai Champions?

8- Que telexornal adoitas ver? (A3 e T5 son motivo de descalificación)

9- Cres que ETA tivo algo a ver no 11-M?

10- Quen te merece máis credibilidade, Jiménez Losantos ou Pedro J.? (Responder esta pregunta tamén descalifica)

Estas serían as preguntas básicas a realizar. O malo é que hai compartamentos difíciles de prever.

1- Que a súa fonte de información sexa a COPE, a FHM/Cosmopolitan (e tome todo ao pé da letra)

2- Que sexa un grande cinéfalo. Nunca atopáchedes Sin City dox ou Caribean PirateX no DVD?

3- Que a súa opinión persoal sobre un filme sexa a opinión persoal de Antonio Gasset

4- Que gaste máis papel hixénico el só que o resto do edificio. Debería mirarse, calquera día quédalle na man…

5- Que considere o 1 de Maio un “rollito de rojeras”

6- Que non diferencie o sal do azucre

7- Que viva no sofá e teñas a Jorge Javier de B.S.O. todas as tardes

8- Que fale de cine asiático. En concreto de pelis que non víu e ti si por pura casualidade

9- Que esquenza as chaves de casa cada vez que sae de noite e ti tes que madrugar ao día seguinte

10- Que teña amigos peores ca el

O dito, se non queredes pasar por malas experiencias recoméndovos ter en conta este pequeño cuestionario.

Diario de rodaxe

2007-05-12T17:33:00.000+02:00

Como dixen no post anterior, andiven ausente deste noso mundo paralelo algún tempo e quedaba pendente a explicación do motivo. Pois o motivo foi a primeira experiencia no audiovisual do Pastor eléctrico. Durante a fin de semana anterior participei na rodaxe dunha curtametraxe na cidade da murallas (logo será coñecida como a Cidade do Pastor, senón tempo ao tempo) como axudante de dirección. Levaba xa tempo detrás da oportunidade de poder poñerme do outro lado das cámaras e foi do mellor xeito posible.
A experiencia non puido ser mellor, ademais de pasalo en grande tiven oportunidade de aprender de profesionais con moita experiencia e cun espírito de traballo envexables. O mellor, á parte do bo ambiente e o espirito de traballo en grupo (admiráble cando non hai cartos polo medio), foi o poder aprender as técnicas e os trucos dos que saben. Desfrutei moito coas explicacións que Luís Bellido (director de fotografía) me daba mentres montaba en tempos de récord toda sorte de iluminacións cos poucos medios que tiñamos (2 focos de 500 wts) e calquera cousa que collese polo camiño (unha caixa de cartón, un folio, un póster, unha tea...).
A fin de semana foi moi intensa (12h de rodaxe o sábado e 8 o domingo) pero todo o traballo anterior mantívome tamén moi atarefado. De todos xeitos, eu case non notei o cansanzo até o luns pola mañá (xa en Compostela) cando cáse non fun quen de me erguer á hora de costume. Iso creo que pon de manifesto de xeito claro o ben que o pasei na rodaxe.
Tamén xurdiron complicacións de última hora que fomos capaces de sacar adiante de xeito máis ou menos óptimo e en contra do reloxo (esta parte quedaría moi ben nunha entrevista en "Versión Española"). Para variar, a policía local de Lugo tivo que facer a súa aparición estelar e inoportuna, pasando polos autoritarios collóns que a cidadanía lles outorga o permiso de rodaxe que unha semana atrás firmara o seu inspector xefe. O caso é que entre que Touriño visitaba a cidade e algunha dama da beautiful people de Lugo non podía perder 40 seg. da súa vida agardando a que rematase unha toma, a autoridade retirounos o permiso para gravar. Deste xeito tivemos moitos problemas para rematar unha escena na rúa San Pedro en Lugo. Unha hora máis tarde e cando xa remataramos de gravar, o alcalde que pasaba por alí ao ser informado da noticia, outorgábanos de novo a autorización, mais xa non valeu de nada.
Tamén atopamos numerosos atrancos máis por parte da Policía Local e da concellaría de Xuventude, pero iso da para outra historia.
Apesares destes atrancos e doutros problemas menores (como a pesadez que me produxo a pizza do sábado), logramos rematar a tempo e coido que o resultado non é tan malo como nun principio podiamos presaxiar. Aínda non vin como quedará a versión definitiva así que non podo dicir se, na miña opinión, quedou ben ou mal.
Agradecer tamén dende aquí o seu esforzo e traballo aos actores: Gibert, Ana e María; ás rapzas da artística: Paula, Patricia e Alba; aos de producción: Anita, Adrián, Andrés e Fran; a Mar e Marta por cedernos as súas casas, a Santi, María e Luís e a Marcos, Luís, Mary, Lidia, Álvaro, Usúe e David pola axuda, dedicación e paciencia. A tod@s gracias por facer realidade esta primeira parada do Pastor no apaixonante mundo cinematográfico.
E gracias a todos vos por ler este folleto.

Cuestionario Proust

2007-05-09T11:20:00.000+02:00

Chégame de parte da Raíña Vermella este cuestionario. O caso é que tiña pensado escribir sobre o motivo da miña ausencia prolongada do blogomillo pero como ando algo escaso de tempo vou aproveitar para contestar isto e así de paso deixovos coa intriga até a fin de semana.

1. O principal rasgo do meu carácter?
A meticulosidade
2. A calidade que prefiro nun home?
Sentido do humor, honestidade
3. A calidade que desexo nunha muller?
Sentido do humor, honestidade
4. O que máis aprecio nos meus amigos?
A amizade e a paciencia
5. O meu principal defecto?
Demasiados. a meticulosidade?
6. A miña ocupación preferida?
Ler, conversar, enfrikarme
7. O meu soño de dicha?
Que as cousas me saian ben.
8. Cal sería a miña maior desgraza?
Vivir máis que os seres queridos
9. Que quixera ser?
Xogador profesional de baloncesto. No seu defecto, de póker
10. Onde desexaría vivir?
En Canadá
11. A cor que prefiro?
O azul do mar
12. A flor que prefiro?
Non son moi entendiso en flores, mais sempre gostei da rosas de toda a vida
13. O paxaro que prefiro?
As águias son uns bechos moi chulos
14. Os meus autores preferidos en prosa? K.Dick, Tolkien, Welsh, Auster e Mendoza
15. Os meus poetas preferidos?
Uff, pode deixar en branco?
16. Os meus heroes de ficción?
Bender, Sherlock Holmes, Nosferatu e O home sen nome
17. As miñas heroínas de ficción?
A tenente Ripley, a princesa Leia...
18. Os meus compositores preferidos?
Clásicos gosto de Bach. Coltrane, Ellington, Herbie Hancock, Clapton, Knopfler...
19. Os meus pintores predilectos?
Gracias a agurdión profundicei en Friedrich (que me parece xxenial), Munch, Lichtenstein
20. Os meus heroes da vida real?
Todo aquel que o merece e non se gaba diso.
21. As miñas heroínas históricas?
Todo aquela que o merece e non se gaba diso.
22. Os meus nomes favoritos?
Lúa, Antía, Andrés e Xabi
23. Que detesto máis que nada?
A escaseza de miras, o falar por falar, o desprezo ao que non se coñece, a politica que se fai no estado español e o impor normas á forza
24. Que caracteres históricos desprezo máis?
Case toda a xerarquía da Igrexa dende que morreu XesusCristo, os xenocidas, etc
25. Que feito militar admiro máis?
Ningún
26. Que reforma admiro máis?
Gustaríame que se reformase a lei da propiedade intelectual
27. Que dons naturais quixeras ter?
O virtuosismo musical, poder voar
28. Como me gustaría morrer?
Sen molestar nin causar dor a ninguén
29. Estado presente do meu espírito?
Euforía contida, ganas de seguir traballando
30. Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Os que se fan sen mala intención
31. O meu lema?
Non desbotes (case) ningunha posibilidade

Como case sempre chego tarde, mais Arale e Ailandra non fixeron o cuestionario, así que se teñen ganas/tempo, mándolles o recado.
Volverei o sábado xa con máis tempo.

2007-05-01T00:19:00.000+02:00

Hoxe é día dun agardado nacemento, non me refiro a este. Ao que me refiro é a que hoxe nacen as Historias Eléctricas, que polo menos non precisará dun bautizo e unha vida de luxo á costa do contribuínte. É este un espazo para a creación multimedia, no que se pretende dar cabida a todo tipo de creación pensada para a rede: microrrelatos, videopoemas, relatos flash, poesía cinética, fotografía, hipernarracións, game-art e todo aquilo que se poida axustar a este formato que é a rede.

A idea xa levaba uns meses no ar. Seica a ponte nos fixo ben a tod@s coma desexaba eu estes días atrás. Ao final puxemos en marcha esta versión 1.0 namentres non teñamos presuposto e ganas para unha versión máis atractiva visualmente e con máis posibilidades técnicas.
Intentaremos levalo con enerxía e dar cabida ao maior número de estilos e formas que nos sexa posible.
Se queredes colaborar, podedes facelo a través da caixa de correo: hitoriaselectricas@gmail.com. Agardo que o desfrutedes.

Ponte

2007-04-26T19:18:00.000+02:00

Por fin! Chega coa ponte un merecido descanso para O pastor, que leva un par de semanas que non da feito. Nestas dúas últimas semanas pasei case que todo o tempo ocupado mais non creades por iso que non tiven tempo para seguir enfrikándome, unha cousa é estar ocupado e outra ben distinta metamorfosearse. Hai que ter medida para todo.

O caso é que dende a blogosmorga compostelana non tiven moito tempo para subir partes ás Ovellas, por iso teño pendentes moitas cousas. Na dita blogosmorga foi un pracer coñecer a tod@s os blogueir@s que se presentaron. Xa a altas horas da noite, foi un alivio descubrir que eu non era o único que reproducía sketchs de La hora chanante, cousa reconfortante, xa tiña pensado comezar a medicarme.
Tras esa noite, por unha cousa ou outra, non volvín escribir. Non pensedes que foi a consecuencia dela, simplemente coincidencia, mellor dito, mala concidencia de datas. Nunca vos pasou que nun espazo curto de tempo se vos xuntase todo o que non se vos xuntou en dous meses? Iso foi máis ou menos o que pasou, agardo que a partires de agora retome a actividade blogueira de xeito normal.
Como dicía un pouco máis arriba, tiven algo de tempo para min, tempo que gastei basicamente en mirar a TV mentres comía/ceaba e en seguir co sano tratamento de un anime cada 48 horas (é un tratamento moi recomendable, probádeo) Mirando a TV á hora de comer descubrín varias cousas:

- Que Padre de Familia mola pero queremos capítulos novos.
- Que Futurama reclama tempadas novas, señor Groening tome nota por favor.
- Que non debes cambiar a Tele5 en ningún momento.
- Que sigo a ser fan de Friends e que Joey é unha pataca.

Por certo, no primeiro e último capítulo de Joey que vin decateime de que Oleguer ademais de ser futbolista (e patriota) é actor.

Como vedes, preciso urxentemente a ponte que chega agora. Que a desfrutedes tod@s @s que poidades. Eu prometo voltar con enerxías anovadas.

A conquista do oeste

2007-04-14T13:14:00.000+02:00

De seguro que a maioría de vos víchedes algunha vez ese capíulo de MacGyver no que ía a Euskadi rescatar unha ianqui secuestrada. Eu a primeira vez en que o vin pensei que era unha dobraxe de coña, mais estaba errado. Os americanos moléstanse bastante pouco en se documentar á hora de facer cinema (TV neste caso). Pois a pesares do impacto que me causou este episodio no seu momento, o youtube conseguiu que este MacGyver quedara en anécdota.
Mirade vos se non me credes.

Queda aberto o concurso "Saca o mellor erro sobre os vascos"

Máis canons

2007-04-09T11:51:00.000+02:00

Lía uns días atrás en El Pais unha entrevista a Carl Goodman, subdirector do Museum of the moving image (Astoria, N.Y.). Nela falaban dos videoxogos coma forma de arte, incidindo en que, coma no caso do cinema, hai casos nos que teñen un compoñente artístico máis forte que o do entretemento, que é a función básica dos videoxogos. Abordaba tamén o feito de que os videoxogos xuntan moitas características diferentes como tecnoloxía, deseño, arte, mercado... Son polo tanto un producto moi elaborado e complexo, que aínda que coma fin último ten o entretemento, é moito máis o que poden ofrecer.
Falaba tamén do borroso dos límites entre o virtual e o real. Consideraba Goodman que o mundo real estaba máis relacionado do que parece co virtual, xa que é unha experiencia en liña coa realidade e que as experiencias veñen de volta ao mundo real contigo. Nese sentido, coido que é interesante ver o xeito en que nos conportamos neses mundos virtuais, no que levamos a cabo actitudes e habilidades que no mundo real nos son alleas, é ao meu entender un campo de investigación moi interasante e aínda por descubrir.
Ao final da entrevista viña o máis interesante: o primeiro canon dos videoxogos eleborado na Game Developers Conference (03-2007 San Francisco).

Spacewar!
Star Raiders
Zork I
SimCity
Civilization I/II
Tetris
Super Mario 3
Doom
Sensible World of Soccer
Warcraft (Series)

Eu boto en falla algun Final Fantasy, pero destes quedo co Warcraft. Con cal quedades vos?

P.D. Este canon si que é de coña, p... SGAE

Unha mala noite

2007-04-05T12:51:00.000+02:00

Cando acordou, aínda a luz do día non enchía o cuarto. Non se atopaba ben, tiña unha resaca das dos grandes acontecementos, lembraba as copas, a inxesta continua, os azos que lle daba o alcol e que facía que a súa fose unha marcha case guiada, mecánica. Non precisaba pensar onde ir, sempre chegaba ao sitio idóneo.
Saíu do cuarto, con ganas de botar fóra todo o que metera no corpo, sempre pasa o mesmo, o día seguinte é un inferno, seu estómago quería saír, brincar fóra del. Proseguía seu camiño con ar de procesión, seu paso lento ía acompañado dun lixeiro arrastrar dos pés, un camiñar entre vacilante e inseguro, cansado e torpe. Pola súa cabeza sucedíanse imaxes rapidamente, pero non era quen de as reter un intre, secuencias pasadas cecais, non importaba, tiña que ir ao baño, eso era o importante, era o obxectivo inmediato. Cando se mirou no espello, un lixeiro calafrío percorreulle o corpo subindo dende os pés. Non recoñecía a quen vía, notábase cambiado, non era algo evidente pero sabía que algo era diferente, sempre tivera ese ton de pel? Acaso enfermara? Tiña que ir ao médico, xa debera ter ido fai ben tempo, debería cambiar de hábitos, non tiña bo aspecto. Seguiu esculcando a imaxe á pescuda dalgún síntoma máis, era certo que enfermara? Á parte do ton da pel non viu nada máis, o cabelo era unha maraña escuro, con pinceladas brancas, nos últimos tempos as canas proliferáranlle, non se decatara de que seu cabelo era xa case máis branco que negro.
Abriu a billa e deixou correr a auga, o cano emitiu un ruído profundo e metálico e un líquido de ton marrón saíu cara a pileta. O servizo de augas é cada ano máis defectuoso, agardou a que clarexara un pouco e mollou a cara axudado das mans, sentiuse mellor, botou auga pola caluga, respirou fondo, colleu aire, unha ducha era o que lle facía falla. Repetiu a operación coa billa da ducha, a auga tamén tiña unha cor noxenta. A auga caíalle por todo o corpo, comezaba a facer efecto, sentía como melloraba pouco a pouco, a cabeza ía despexando, notaba como renovaba por momentos.
Ao saír da ducha xa era outra persoa, notábase mellor, pero non era capaz de ordenar seus pensamentos, que eran todas aquelas cousas que lle pasaban pola cabeza? Que fixera onte exactamente? Non era quen de lembrar o día anterior, se cadra tiña que pensar en deixar o alcol, estaba acabando coa memoria.
Dirixiuse ao salón e prendeu a TV para apartar eses pensamentos e entreterse un anaco namentres non lle chegaba a fame. O aparello non funcionaba, merda de trasto! Non había sinal, unha pantalla a puntiños diminutos brancos e negros. Era para iso que gastaba os cartos no satélite? Pechou os ollos e volveu a maldicir o televisor, non mercaría un novo, como estivese avariado non pensaba mercar un novo, non tiña nin dous anos e xa non funcionaba? Pechou os ollos e aspirou. Foi cara a cociña e abriu a neveira, estaba case valeira, un cartón de leite emitía un cheiro nauseabundo, apartou a cara. Abriu a porta onde tiña o pan, comería unha torrada. O pan estaba duro coma un croio. Tería que saír e mercar algo.
Cando saíu, invadiuno unha sensación estraña, era seu barrio, mais estaba lixeiramente cambiado, a casa do lado tiña outra cor, e as farolas eran diferentes, tiñan un aspecto diferente. Notou que os coches aparcados alí diante eran raros, que era todo aquilo? Non coñecía eses modelos, nin recoñecía o edificio de nove alturas que tiña diante dos ollos. Comezou a sentirse mal, as pernas treméronlle lixeiramente e precisou coller aire. Non podía ser. Onde se atopaba, que era todo iso? Entrou na panadería onde ía mercar todos os días, alí estaba o dependente coma sempre. Menos mal.
- Bos días
- Ola, vostede coñéceme?
- Coñezo, vén todos os días por aquí. Bueno, non sei como se chama, mais á forza de nos ver sempre...
- Logo eu sempre veño por aquí?
- Pois si, aínda veu onte - o dependente ficaba estrañado - atópase ben?
- Si, bueno... non exactamente. É igual.
Colleu o pan e saíu á rúa a toda présa. Que estaba a pasar? Lembraba que saíra de copas máis non lembraba como chegara á casa agora que o pensaba. Que fora o que lle ocorrera? Que sucedía? Seguía percibindo pequenas diferencias en todo o que o rodeaba, cousas que non coñecía, cousas que non estaban, cousas cambiadas... Era unha tolería, non tiña sentido, que ocorría con todo?
Ollou para os xornais do quiosco, non conseguía ubicar as novas, quen era aquela xente? Foi entón cando se decatou da data dos xornais, 5 de abril de 2017.
Non era posible.

Non me jodas Loló

2007-04-01T22:45:00.000+02:00

A noite do 31 Compostela voltou aos 70. Led Zeppelin voltou aos escenarios a través de Letz Zep, unha formción británica que imita ao xenial grupo de Jimmy Page.
Non é simplemente versionear os temas, senón que o directo deste grupo é sinxelamente xenial. Está todo coidado ao detalle: a indumentaria (pelucas e vestiario perfecto), os xestos, as poses que están logradísimas e, por suposto, a música. Escoitar Letz Zep é case coma ouvir aos Zeppelin. A parte instrumental é perfecta, mencion especial ao guitarrista e o batería, que reproduciu o famoso solo de Bonham en Moby Dick coas palmas das mans. Até o John Paul Jones de Letz Zep quedaba sempre en segundo plano, pero aportaba a mesma forza rítmica. Por se isto fóse pouco, a voz semellábase dun xeito incrible á de Robert Plant. O show é dos que pagan a pena, como mostra, dicir que a Sala Capitol presentaba un aspecto mágnifico próximo ao cheo total (en coruño: abarrotado, nEno).
Eu vira notras ocasións versions, pero nunca levadas a estre extremo, un chegaba a sentir que estaba nun concerto de Led Zeppelin. Precisamente isto foi sempre un dos desexos deste blogueiro, que resultou imposible por mor da maldita linealidade temporal, que se lle vai facer. Polo menos atopei un substituto decente, non como a sacarina ao azucre, máis ben coma un emulador á PlayStation.

Non achei un vídeo deles de moita calidade, pero podedes botarlle un ollo a este, faise un unha idea do que son.

E este vai de agasallo.

Mmmmúsica, oh si!

2007-03-30T14:50:00.000+02:00

Chégame un requerimento da Raíña Vermella que creo que partiu de mariademallou. O caso é que elaborar unha lista de cancións sempre é complicado, pero coido que desta volta o será aínda máis porque teñen que ter unha asociación sensual/sexual. Déixovos logo aquí o meu top-five de música para prender o lume. Que as desfrutedes.
P.D. Se ao acabar tedes unhas gañas irreflenables de procurar ao Pastor Eléctrico, recordade que é simplemente pola música ;)

1- Romeo & Juliet - Dire Straits -> Para os románticos
2- Love, hate, love - Alice in Chains -> Para indecisos
3- Lover you should have come over - Jeff Buckley -> Para os sensibles
4- Foxy Lady - Jimi Hendrix -> Para os resentidos
5- Last Kiss - Pearl Jam -> Para tod@s

Deixo un bonus track do home que fixo que me namorase dunha guitarra.

Como non sei moi ben quen queda sen facer isto, quen se sinta con ganas de continuar o mmmúsica, que o continúe.

Quedarse coas ganas e acabar contento

2007-03-25T13:18:00.000+02:00

Xa falei algunha vez da saga Final Fantasy, creo que lle adiquei máis horas das que quedaría axeitado dicir, así que non direi nada diso. O que si direi é que xa saíu a nova entrega, o FF XII e eu non xoguei aínda, agardo poder comezar nas vacacións de pascua. Para matar o tempo, adiqueime a volver xogar un pouco a algunhas das edicións antigas. No Nadal volvin xogar o FFVII porque é unha das miñas grandes debilidades, seguro que xa vos decastes. Pois agora tocáballe ao FFV, máis problemas co emulador fixeron imposible que xogara. Así pois, dinlle paso ao FF Tactics, outro dos preferidos. A primeira vez que xoguei, foi despois de acabar por vez primeira o FFVII, alá polo 98. Un amigo meu que ten unha capacidade fóra do común para conseguir cousas de modo inmediato (anque co XII estase pasando), deixárame este xogo que non sei por que razóns non se chegou a estrear en Europa. Foi toda unha aventura poder xogar, ao ser NTSC e a miña TV non, víase en branco e negro. Tiven que mercar un cable RGB novo que adaptaba o NTSC da PlayStation. Solucionados os problemas técnicos, comecei con el. A pesares do inconveniente de estar en inglés, o que retardou bastante o meu avance, a experiencia foi marabillosa. Era un Final Fantasy pero con pegadas dos clásicos coma o Zelda, o Secret of Mana e o Disgaea. A estética era moi chula, cos típicos bonecos cabezóns con gráficos de debuxo.
A historia é de temática medieval, con loitas entre clans pola coroa, os poderes máxicos ocultos e perigosos que desencadean acontecementos que poñen en perigo o mundo, a igrexa (aparece moi ben retratada por certo), as princesas secuestradas, os enganos, etc. O modo de xogo permitía horas case infinitas de xogo, ao principio resultaba bastante máis complicado do que poden resultar os outros Final Fantasy, pero despois tiña unha complicación máis ben escasa. Aínda así non perdía interese.
No grupo tiñas personaxes de dous tipos, as xenéricas e as especiais (que tiñan que ver coa historia e tiñas habilidades propias). Cada personaxe aprendía habilidades cambiando de "oficio" (mago, clérigo, cabaleiro, arqueiro, ladrón, ninja, samurai, alquimista, geomancer, monxe, invocador, oráculo, matemático, sacerdote,bardo, mediador), combinando as artes aprendidas tiñas personaxes máis poderosos. Un dos oficios máis difíciles de descobrir e máis interesantes era o de "mimo". Con esta habilidade podías imitar calquera acción realizada por calquera personaxe durante o combate.
Entre as personaxes ocultas, estaba Beowulf, un misterioso guerreiro que abría a posibilidade de ir até unha illa do norte na que eliminar un dragón. Outra curiosidade do xogo era a posibilidade de obter a Cloud.
Asi que mentras non podo xogar ao FFXII seguirei co Tactics, igual descubro algo que non sabía.

Mi propio modulo lunar, con casinos... y furcias

2007-03-18T13:52:00.000+01:00

Ser unha máquina ten que ter as súas vantaxes, iso é algo que sempre pensei, si non é un pensamento habitual, mais ás veces a miña cabeza non dá para máis. Certamente non debo de ser o único. Comentábame un amigo que no antroido foran disfrazados das personaxes de Futurama e que case chegan ás mans por ser Bender. Quen non quereria ser un androide tan especial, bebedor, cleptómano, festeiro, ludópata, cínico, manipulador, etc. Pois si, ten unha forma de ser que seica atrae a todo o mundo.
Non é único o caso do grande Bender, xa hai moito tempo que o home intenta semellarse ás máquinas, polo menos naqueles aspectos característicos, como a forza, a resistencia, a potencia... e tamén non apéndices extensibles, prénsiles, etc. Xa na literatura, Marie W.Shelley ideara o primeirizo home-máquina, ainda que distaba un pouco do que asociamos agora cun cyborg, é moi posible que fóse o primeiro da historia. O cyberpunk popularizou xa na década dos oitenta do pasado século estes homes-máquina, e o cinema presentounos ao grande público sempre coma entes desumanizados, demasiado robóticos, que empregaban a forza cada vez que tiñan a ocasión.
Esa deshumanización é tema central de toda a literatura cyberpunk, aínda que xa aparecera na literatura de ciencia-ficción anterior, na obra de K.Dick é recorrente por exemplo. Toda esta estética está presente no traballo de xente como Stelarc.
Stelarc é un performancer australiano de orixes chipriotas (STELius ARCadiou) que leva dende os 70 traballando sobre estas bases do corpo modificado por medios mecánicos. Nas súas representacións, traballa con brazos mecánicos, soportes de oito patas, etc. Son tremendamente curiosas, e ademáis ten moito éxito, é raro ver unha actuación súa da que non se vendesen todas as entradas.
Este mércores día 21, actúa en Santiago de Compostela Marcel.lí Antúnez na Sala Nasa. Marcel.lí foi fundador de La fura dels baus mais abandonou o proxecto por diferenzas creativas. Seu espectáculo incorpora ademais dos elementos mecánicos os elementos virtuais, nos que o público é un factor moi importante. A interacción entre o espectador e o performer chega aquí a novos niveis. Se tedes ocasión de asistir, non o dubidedes. Se non, sempre poderedes montar a vosa "propia performance, con casinos... y furcias".

Manual para a pedantería profesional

2007-03-15T19:17:00.001+01:00

Falar de libros que non se leu, está claro que quen máis e quen menos fixo algunha vez isto (podería aplicarse a outros eidos, coma o cinema). Disto trata un libro escrito polo profesor de literatura e psicanalista francés Pierre Bayard. O título é Comment parler des livres que l'on n'a pas lus?, que ven ser Como falar de libros que non liches?
Esta práctica resulta máis corrente do que semella, xa que como o propio autor sinala, é imposible ler todo: os clásicos de tódolos sistemas, as novidades, as propostas menos convencionais, os Best Sellers... No caso destes últimos, o caso faise máis notable, xa que todo o mundo fala deles con "coñecemento de causa" pero non todo o mundo os leu, aínda que como si que o fixo moita xente, semella que non se nota. Créase unha opinión sobre eles que é inherente a toda a poboación, un feito realmente curioso. Pasa tamén cos grandes clásicos canónicos. Se o pedante de profesión despreza os best sellers sen lelos, non sempre leu aqueles que cita e que pon como referencia sempre que pode.
Comentábame un amigo onte que existe a outra vertente, que é a de aquel que si que os leu pero négao por non axustarse ao que deberan ser as súas lecturas, ou mesmo os autores que negan ter lido nada posterior á súa xeración, nun alarde claramente esnob e lixeiramente patético na miña opinión (espero non recibir moitas pedras por isto...)
O caso é que o pedante si que é unha persoa entregada ao seu traballo, adícase a el as 24 horas do día, case nin durme, é capaz de estar ás 3 da mañá no medio da pista dunha disco rodeado/a de xente e aínda así falar de Tolstoi ou da necesidade de recuperar o teatro isabelino. Por sorte a esas horas hai remedios moi bos, como desviar a vista cara os diferentes corpos que te rodean ou se cadra ir pedir unha cervexa máis. Incluso 3 copas, non hai 3 malo. Se os funcionarios traballaran tanto como os pedantes, este país e o do lado andarían moito mellor.
O dito, este libro é un manual imprescindible para a profesión, é ao pedante o que Star Wars ao friki. Por se alguén está interesado e non sabe francés, seica Anagrama vai publicalo en español en breve. Eu xa teño ganas de botarlle unha ollada, ou se cadra non, pero farei como que si que o lin.

Iwo Jima

2007-03-07T11:41:00.000+01:00

Por fin, o asunto chegou a súa fin. Fun ver "Cartas dende Iwo Jima" o pasado luns. O filme é dunha factura tremendamente sobria e conseguida. Completa (e fecha o círculo en certa medida) ao outro filme, pero tómase de forma ben diferente. Se na primeira entrega, a do bando americano, a historia xiraba ao redor do uso dunha fotografía como medio propagandístico por riba dos soldados, agora céntrase na realidade dos xaponeses, convertidos en soldados para defender o seu país. Gardan certa semellanza na mensaxe, xa que reflicten o desinterese dos respectivos gobernos pola vida dos seus soldados (con casos excepcionais). O importante era vencer a guerra, pero nesa abstracción, esquecíanse de que se perderían milleiros de vidas.
No filme non nos presentan aos xaponeses como os "bos" ou os "malos" da película, intenta representar unha situación, a súa convivencia e o sentimento do pobo xaponés, obrigado a tremendos sacrificios por culpa de intereses políticos.
Pódese observar tamén como dalgún xeito, a 2ª GM servíu como punto de inflexión na vida no xapón. A mestura de elementos moi tradicionais con outro modernos. Se ven naquela altura Xapón non era a potencia tecnolóxica que é hoxe en día, si que comezaba a cambiar progresivamente cara unha modernidade próxima á occidental. Vémos isto na propia forma de encarar o conflicto, os xaponeses confinados na illa sabían da imposibilidade de salvar a vida de non vencer aos americanos, cousa que se lles antollaba case imposible. Aínda así, antepuñan o sagrado deber da defensa da patria, á "cobardía", manifestada nunha rendición ou captura. Certo é que non todos os soldados eran iguais.
De todos xeitos, e deixando o argumento de lado, o feito máis chamativo é que o filme non está dobrado. Foi unha grata sorpresa. Se xa de por sí, os filmes perden moito na dobraxe, neste en concreto, perdería o significado total. É imposible representar nun idioma occidental unha ideosincrasia tan diferente como era (e posiblemente aínda o sexa) a xaponesa. Non tería significado algún ver aos soldados xaponeses berrar "Banzai" e a contunuación dicir "vamos a por ellos, muchachos". Ou que os americanos falasen un español con acento ianqui cando aparecen. Salvando os convencionalismos do cinema americano, non se poden expresar moitas das expresións xaponesas, xa que van acorde cunha xestualidade diferente da occidental.
Debería servir coma comezo para deixar de dobrar o cinema, senón todo, polo menos aquel que perde significado na dobraxe, chegando a modificar a idea substancial do filme.

Estado: Ausente

2007-03-03T11:49:00.000+01:00

Levaba xa uns días desaparecido destes mundos virtuais. Nestes días, volvín sofrer a chuvia que a todo ser medio mecánico ou eléctrico lle senta tan mal. Así é que estiven un pouco apartado das cousas de aquí e tamén do resto do mundo.
Foi en certa medida unha semana de reflexión. Tiven tempo para pensar en facer moitas cousas, pero non fixen case nada, é o que teñen os fallos no sistema.
Entre outas cousas, tiña pensado ir ver Cartas desde Iwo Jima. Por qué esta en concreto? Pois porque fun ver Banderas de nuestros padres e produciume un certo sentimento de que podería estar mellor se non fose tan americana. O de americana non so polo punto de vista dos feitos, senón polo tratamento e a posta en escea (por momentos parecía Salvar al soldado Ryan). É un sentimento que me provoca a miúdo o cinema de Clint Eastwood. Recoñezo que é un dos directores dos que gosto, algunhas das súas películas parecéronme magníficas, ademais de que como actor marcoume profundamente, Harry el sucio e sobre todo as súas aparicións nos filmes de Sergio Leone; pero é que por riba de todo, segue a ser amaricano (e como apuntou un amigo: vello) e iso ás veces é perxudicial para o resultado final.
Finalmente non fun, e polo tanto, sigo nas mesmas. Agardo poder ir ao longo desta semana e así poderme facer unha idea máis concreta sobre este novo traballo de Eastwood compretando o círculo. Teño moita intriga por saber se neste filme, o punto de vista non é o único xaponés.
Tamén houbo tempo para sorpresas inesperadas (sorpresa e inesperada semella non quedar moi ben xuntas, pero queda así). Catro meses despois do meu cumpreanos, recibín un agasallo! Fíxome moita ilusión, e fixo que sorpresa e inesperada si que cobraran sentido postas xuntas.

Só para FFVII maníacos

2007-02-25T10:47:00.000+01:00

Aos que desfrutáchedes (ou desfrutades) o Final Fantasy VII tanto ou máis ca min, isto seguro que vos pasou algunha vez. Coma moita xente, ás veces, cando estou distraído ou entretido con algo, sáenme de xeito espontáneo certas melodías polos beizos. Normalmente dalgún tema que escoitara recentemente ou dos que teño sempre na cabeza como "intocables". Pois ben, o caso é que un día levaba eu un bo anaco tatarexando unha melodía con certo sabor rockeiro, de feito, ao principio coidaba que era un tema de Dream Theater, polo toque guitarreiro, mais foi unha grande sorpresa para min decatarme de que estaba errado. Era unha melodía do FFVII, das que aparecen moito ao longo do xogo (neste caso no HurryUP), e eu estaba alí, concentrado noutras cousas e poñéndome banda sonora. Se cadra foi un mecanismo innato da mente para, dalgún xeito, meterme présa e rematar dunha vez o que estaba a facer.
O feito, como cabería esperar, repetiuse varias veces máis ao longo dos días seguintes. A melodía non saía da miña testa, era como cando o verán contamina o teu bo gusto con "cancións" que te golpean a cabeza día e noite, salvando as distancias claro está. Foi ahí cando acudín na procura de axuda, meus amigos Google e Wikipedia ofrecéronme de xeito amable o seu consello e descubrín que non era o único. Resulta que hai xente que da concertos multitudinarios tocando eses temas e polo tanto, público que tatarexará os temas dos que máis goste no baño, no bus, etc. Xa non era o único. O grupo en cuestión chámase The Black Mages (aos seguidores de FF seguro que vos soa o nome), e o seu lider (o do mostacho) é Nobuo Uematsu, que é o compositor dos temas de toda a saga Final Fantasy. É sorprendente ver o diferente que é Xapón ao resto do mundo, non me imaxino a este grupo de xira por estes lares, aínda que a experiencia podería ser positiva, polo menos para min, así xa non estaría preocupado por tatarexar melodías de videoxogos para me dar présa en facer as cousas.
O grupo en cuestión soa ben e a posta en escena é imponente, non sei que opinará o Moucho que é máis docto en temas de Rock progresivo. Dubído que achen un oco no seu canon de bandas de culto, pero o certo é que soar, soan ben.
Collín prestado de YouTube este vídeo, que aínda que non ten moi boa calidade de imaxe, permite ver o que falaba antes. O coro de Sephiroth é un puntazo.
Que o desfrutedes.

Outra de Marlowe

2007-02-23T11:57:00.000+01:00

Por se pensabades que xa me esquecera do cínico por antonomasia, aqui vai outra entrega.
Neste caso, Marlowe pasouse á banda deseñada.
A historia non é nova, pero o formato si, e foi unha sorpresa cando vin o exemplar na tenda. Sempre tivera curiosidade por ver como sería unha historia de Chandler en debuxo, neste caso con debuxo americano dun ilustrador habitual de DC Comics (debuxou Gothan Central) e Marvel.

A historia está ben tratada e o debuxo en branco e negro fai que o ambiente non difira moito das versións cinematográficas, pero se hai algo que destacar é o ben conseguida que está a personaxe de Marlowe. Ten todos os tópicos, o seu cinismo, a súa aparente frialdade, as súas rrelacións amor-odio coas mulleres, etc. Só se botan en falta as copas de rigor. O dito un cómic moi entretido que chega a pouco (non é moi extenso) pero que se deixa desfrutar.

O blogomillo coma hipertexto

2007-02-19T12:42:00.000+01:00

Lin hoxe pola mañá o post da Raíña Vermella, no que falaba da divulgación científica. Referíase ela ao blog de gustavo harvey, que lle fixera lembrar a Carl Sagan e seu programa Cosmos e a Arale que lle suxerira o idea ao falares de divulgación . Agora aquí estou eu, referíndome a eles e facendo uso dos seus posts para elaborar outro. Todo isto leva á construcción (aínda que de xeito involuntario) dun texto que podería ser único, pero que á vez é varios e diferenciados. Por medio de enlaces achamos ideas ou adquirimos coñecementos doutras persoas, puntos de vista, etc. O rizoma de Deleuze ven a representar todo isto, bifurcacións que nos levan ao mesmo sitio e a sitios diversos á vez. Todo ata o infinito se se quere xa que quen lea isto podería seguir a cadea e incluso esa cadea podería voltar ás Ovellas e así de xeito cíclico.
Todo isto non fai máis que crear un hipertexto. Xa teño falado do blogomillo como xeito de expresión e de transmisión de coñecementos, de intercambio se se prefire.
Esto non son cousas novas, no ano 60 Theodor Nelson imaxinou o Xanadu Project. cuxo nome está tomado do poema Kubla Khan de T. Coleridge. O proxecto Xanadú sería unha sorte de Biblioteca Alexandrina virtual. G.P. Landow foi o primeiro en acuñar o termo "hipertexto", pero T. Nelson referíuno as aplicacións dos nodos/enlaces da rede informática para a literatura e o Xanadu Project sería o primeiro hipertexto neste sentido.
Xorde isto a partires do MEMEX (Memory Extension) ideado por Vanevar Bush, un axente da C.I.A. que pretendía crear un sistema capaz de asociar as ideas da xente, coa idea de que a mente das persoas funciona de xeito asociativo. Vanevar Bush publicou un primeiro artigo referido a novas tecnoloxías, As we may think; que serviu de precedente ao MEMEX. O MEMEX foi o predecesor do World Wide Web (as famosas www) que agora coñecemos, un hipertexto primixenio. O traballo de T. Nelson e o Xanadu Project están recollidos en Literary Machines.
Visto todo isto, é doado imaxinar esta rede nosa de expresión, opinión, divulgación... coma un grande nodo, un hipertexto colaborativo de xeito indirecto e non intencionado ás veces, pero que é un exemplo máis das aplicacións culturais das novas tecnoloxías.

O novo Auster

2007-02-15T22:26:00.000+01:00

Recentemente vinme nunha situación ben curiosa. Non é que sexa nada do outro mundo, xa que no fondo non deixa de ser unha mudanza dos hábitos. O caso é que fun mercar a nova novela de Auster, e topei coa sorpresa de que había unha traducción ao galego. Xa sei que "Brooklyn Follies" tamén fora editada por Galaxia, pero eu tiña o exemplar de Anagrama. Nun primeiro momento foi unha situación estraña, lería por primeira vez a Auster nunha lingua diferente, aínda que non é coma cando lle muda a voz a unha personaxe da TV, para min facíase raro. Acostumado á forma de expresarse nas versións en castelán, resultábame curioso ver formas novas na escrita. No fondo, isto non é relevante, xa que as expresións dos orixinais son diferentes á forza. A novidade polo tanto foi dobre, novo libro e nova lingua. A experiencia foi positiva, gostei de poder desfrutar dun dos meus autores favoritos no meu idioma.
Isto é algo que dende hai pouco comeza a ser posible. Non fai moito era imposible ter traduccións ao galego de algo posterior aos 80, e aínda menos que as traduccións apareceran ao mesmo tempo que as españolas. Como é obvio que non podemos ler a todos os autores no orixinal, é preciso ter boas traduccións no idioma de cada un. Isto comeza agora a ser unha realidade. Lía estes días atras en blogs amigos, comentarios ao respecto. O caso que citaba Mario de Houellebecq (A posibilidade dunha illa), é particularmente revelador. Temíase dende alguns sectores editoriais, que a competencia coas versións españolas non sería posible. Casos coma este demostran o contrario. Penso eu que o lector galego, opta polas traducións na súa lingua, sobre todo se é lector de literatura galega. É un xeito de potenciar e normalizar o sistema literario galego. Toda literatura precisa de traduccións, non é posible que estea aillada do resto da producción, aínda que teña particularidades. Paréceme un avance moi positivo tanto para o sector editorial galego coma para o propio sistema literario.
Cabe destacar o grande traballo de Rinoceronte, que está a realizar grandes traduccións de libros moi interesantes. O tema das traduccións gaña especial importancia no medio editorial se temos en conta que no sistema estatal, o volume de venda das traduccións é moi superior (como cabe agardar) ao da producción propia.
Agora, o que se me fará estraño non será ler a Auster en Galego, senón ler a Houellebecq en español.

Morcegos e recordos

2007-02-02T18:20:00.000+01:00

Entereime recentemente de que Christopher Nolan vai dirixir unha nova entrega de Batman. Provocoume unha certa sensación de ledicia xa que Batman Begins foi a única entrega que me convenceu dende a de Tim Burton, alá polo 89. A versión de Nolan captaba mellor toda a esencia do mundo do Batman da DC Comics. Era unha película sobre Batman, non unha película na que saía Batman. Cando era neno, gostaba moito dos superheroes, o meu favorito era o Spiderman, até que descobrin ao Batman. Cando vin o filme pola TV, ficara apampado. Semellábame incrible como se parecía ao da banda deseñada, o filme estaba moi logrado, daba a impresión de que estaba a ler as miñas historietas no televisor. Máis recentemente ocorreume algo semellante coa versión de Nolan, non tiña nada a ver cos filmes anteriores (horripilantes), sorprendeume moito. Non fora ao cinema moi convencido por mor da decepción que me causaran as anteriores entregas (en Batman Forever saínme da sala antes dunha hora) pero como gostara de Memento, vinme na obriga de facer un esforzo. A decisión coido que foi axeitadísima, xa que unha vez dentro, desfrutei do filme case coma a primeira vez que vira a de Tim Burton.
Outro recordo que me evocou a noticia, foi a serie de TV dos s 60, a do Batman en pixama e coas orellas gachas. Coido que foi a primeira cousa que vin que me pareceu cutre. Co paso do tempo, o meu aprecio a Batman e un certo espirito friki, transformou ese "cutre" e "mítica" ou mesmo "entrañable". Moito se ten falado desta serie, lembro aquelas esceas nas que Batman e Robin agatuñaban polas paredes dos edificios e saían veciños falar con eles. Os superheroes levaban as capas pagadas ao cú e a xente saía dun xeito excesivamente horizontal polas ventás. É digno da mellor serie B. Tamén estaba ese teléfono vermello que se alumeaba cando a policía chamaba pedindo axuda. Vin fai uns anos un capítulo e era impresionante o aspecto retro do Batmóbil, que tiña uns acabados cromados que xa lle gustarían ao 127. Era gracioso ver as follas das árbores caer coma se fosen pedras cando o vehículo collía velocidade.
Seguro que se voltasen a emitir esta serie (confiemos en Cuatro), tería éxito. Pero quen sabe, se cadra as asociacións de padres vían certos comportamnetos "estraños" entre Batman e Robin (que guapo coa R no peito) ou excesiva violencia nos "PAUWNS" que lles atizaban aos inimigos. Acabarían emitíndoa as tantas da mañá e o grande público quedaría privado dela.
O dito, a agardar a estrea de The Dark Nigth desexando que pase a ocupar un lugar nos éxitos e non nos fracasos das adaptacións de Batman.

Máis de detectives

2007-01-30T00:40:00.000+01:00

Estou pesado co tema, xa o sei. O caso é que da para moito. Falaba, mellor dito falabamos, estes días atrás de detectives; tanto nos comentarios coma noutros blogs. Os porqués da afección que nos suscitaban, o feito de que non pasen de moda, as iconas que perduran, en fin; os modelos básicos de linguaxe literaria e cinematográfica (sen excluír á banda deseñada por suposto) que foron creados nun momento dado coas novelas de detectives e que agora son referencia de múltiples obras. Ao falar da súa influenza, non nos podemos limitar á temática. Hai moitos aspectos que crearon escola, como o vestiario, as poses e a música. A que ven todo isto? Pois ven ao conto dunha serie anime que tiven oportunidade de ver recentemente e que me recordou constantemente a Hammett e Chandler, pero non na trama (nada a ver), senón nas descricións de personaxes e lugares. A serie en cuestión é Cowboy Bebop. Narra as aventuras duns cazadores de recompensas nun futuro próximo á estética ciberpunk (o propio termo Cowboy recorda a Gibson) pero con pequenos matices. Hai moitos elementos da novela negra americana nesta producción xaponesa: personaxes solitarias, afeccionadas ao bourbon, vestidas á moda dos anos 40; locais de jazz clandestinos, gángsters, etc.
É unha adaptación curiosa e aínda que non creo que sexa a intención principal da serie, parece unha recreación en clave futura dos ambientes Chandlerianos. Semellábame imposible desviar a mente das vellas historias ao visionar Cowboy Bebop.
Todos estes elementos reforzan se cabe máis aínda a idea da grande influenza que exerceron estas historias en toda a producción futura.

Dick e as lendas

2007-01-27T12:45:00.000+01:00

Como xa dixera, ía falar da vida de K.Dick e de Chandler. O feito é que facer aquí unha exposición da vida e feitos do noso Señor da Ciencia-Ficción pareceume un pouco absurdo xa que na wikipedia hai un artigo moi completo sobre a súa vida. De todos xeitos, por se non vos apetece ler otras páxinas (agradezo que non cambiedes de canal) farei un esbozo dos aspectos máis peculiares da súa existencia.
É curioso que en vida non foi coñecido, aínda que si recoñecido e aclamado polos seus contemporáneos, destacando a Stanislaw Lem (autor de Solaris, levada ao cinema en 1972 por Tarkovsky) e polos seguidores da C.F. O seu recoñecemento mundial veu tras Blade Runner (1982) de Ridley Scott, que está baseada na novela Do androids dream of electric sheep? do ano 68. O peor para el é que nin sequera foi quen de ver Blade Runner posto que faleceu antes da súa estrea.
A parte máis estraña da vida do mestre da ciencia ficción é a que ten a ver coas alucinacións que afirmaba sofrer, chegando a niveis de paranoia moi elevados. As súas visións ían dende xesuscristo e o imperio romano ata a máis alta tecnoloxía de control por láser. Chegou a afirmar que levaba unha vida dobre, sendo nunha delas Tomás, un cristián perseguido; e que a historia detivérase no s.I e o I.Romano non caera aínda. Tamén dixo estar en contacto cunha entidade de caracter divino á que se refería co nome de VALIS, que posteriormente deu título a un dos seus libros.
Tendo esto en conta, eu (e supoño que máis de un) pregúntome ata que punto é verdade todo isto. Foi certo que sofría estas alucinacións por causa das drogas ou era todo unha forma de reclamar atención cara a súa obra, afincada nun segundo plano permante. Moitas veces cítase o curioso caso no que insistiu en que seu fillo pequeno estaba a morrer e que tras numerosas probas, foille descoberta unha hernia inguinal que podería ter rematado coa vida do pequeno. O certo é que foi un adiantado ao seu tempo que non tivo en vida o recoñecemento que lle era propio.
A súa visión dos mundos futuros distaba moito das tranquilas e modernas vidas que presentaban outros autores da época, Dick adiantou varios anos o Ciberpunk que logo popularizaría William Gibson nos anos 80 e que aínda hoxe ten moita influenza en filmes coma Matrix e sobre todo no anime xaponés. Dick afondaba nas miserias humanas e na idea da autodestrucción do home. É recorrente na súa obra a época post-conflicto nuclear, isto pódese explicar polo medo real que tiña entón pola posibilidade de que isto acontecera. En vida foi contrario á guerra do Vietnam e simpatizou coa xeración Beat. É notable a influenza que tivo en posteriores autores do xénero.
Dito isto, queda claro que os grandes xenios sempre teñen un algo de misterio ao seu redor. Iso ou que son uns excéntricos ou uns tarados. Se queredes(mos) ser xenios, deberiamos ir creando as nosas propias lendas.

Dick e os clásicos

2007-01-19T23:02:00.000+01:00

Philip K.Dick está de novo de actualidade. Non só se estreou recentemente o filme "A Scanner Darkly" baseado na novela homónima, ademáis acábase de anunciar que varias das súas obras, entre elas "Do androids sleep with electric sheep?" van ser publicadas na colección da Library of America. Nesta colección, edítanse os grandes clásicos da literatura norteamericana. A edición é do máis coidado que se pode ver, tapa dura en coiro e folla de biblia.
O editor Max Rudin comparaba a Philip K.Dick con Raymond Chandler, por facer uso de convencións de xéneros menores como a ciencia ficción ou a novela negra (concretamente das famosas revistas pulp) e convertilos en literatura de grande calidade. É unha cousa ben certa que todo xénero ten os seus maestros. Deixando á parte a catalogación de xéneros, e o desprestixio literario dalgúns, hai que dicir que das mentes de Chandler e Dick saíron algunhas das mellores historias do século XX. Non só polos libros e os filmes inspirados neles, senón pola influenza e a repercusión na cultura de masas que tiveron, quen non recorda os papeis de Bogart como Marlowe ou ao meu compadre Rick Deckard, interpretado por Harrison Ford . Estas personaxes son auténticas iconas da cultura actual, e por méritos propios. Tanto os das historias coma os propios actores, xa que ambos teñen moito peso, no caso de Harrison Ford a pesares da década execrable que leva. Ao seu favor ten ser Han Solo, Deckard, Indiana Jones... Xa lles (nos) gustaría a moitos.
Unha das cousas que teñen en común estes dous autores é a capacidade de recrear mundos que nos son axenos, uns por defecto e outros por exceso temporal, pero todos eles chegan a sernos cercanos, case propios. A intriga, ao contrario do que poida parecer, non é o elemento máis importante nestas historias. Hai moito máis que iso. A recreación de lugares (ficticios ou non) a capacidade de retrato de personaxes, a profundidade dos protagonistas e os debates internos; e o reflexo dunha socidade enferma que se destrúe a si mesma, o caos.
O detective, como vemos, non só indaga na investigación que se lle encomenda, senón que descobre para os lectores/espectadores todo un mundo de elementos moi ben conseguidos en ambos casos. Estas historias de detectives sempre foron moi populares, son case incontables os libros, filmes, series de TV, cómics, videoxogos... que tratan o asunto do detective dun ou outro xeito, son cousas que non pasan de moda, seguramente por todo isto.
Cabería dicir moitas máis cousas sobre ambos autores, posto que por facer similitudes, ambos tiveron unhas vidas bastante interesantes, seguramente voltarei a faler deles nalgún outro momento da viaxe.

Agasallos frikis

2007-01-05T14:03:00.000+01:00

Estas datas son datas de agasallos. Facer un agasallo a unha persoa é unha forma de demostrar aprecio, amizade, cariño... ou simplemente, gardar as formas e seguir as tradicións. Cando fas un agasallo, tes en conta os gustos, afeccións, intereses, desexos, etc. e por suposto, a forma de ser da persoa á que vai dirixido o paquete.
Ocorréuseme a partires disto, facer agasallos a eses recentes amigos que sodes os blogueiros. É máis divertido porque o que coñezo de vos (e vos de min) é o que contades ou deixades entrever no blog. Con iso, tiven que facerme unha idea de que lle gustaría ao voso "eu" virtual. Pareceume unha forma graciosa de comezar o ano no blog.

Para a Raiña Vermella: Posto que gostas da música clásica e en especial de Bach, esta figura seguro que é do teu agrado.
Para Mario: atopei un instrumento que de seguro axudará a que sigas sacando bos posts.
Para Agurdión: Unha paisaxe da que tal vez desfrutes.
Para Arale: O mellor agasallo que pode recibir Arale. Pásao ben con ela.
Para o Moucho: Deixas bastante claro que eres Tulliano. Un obxeto de colección.
Para o Gato Violeta: Se che gustan as raspas e as cabezas, gustaránche tamén estes.
Para Natyara: Os gatiños gostan dos ratos, e as gatas curiosas precisan de ratos curiosos.
Para Cambote: Un conductista precisa sempre un destes para seus cans.

Agardo que, polo menos, estes agasallos servan para alegrar un pouco o día. Por se algún está interesado, o pastor eléctrico gosta das cousas coma esta.

Tempo libre

2006-12-30T00:31:00.000+01:00

Bonito título, tería que ser unha soa palabra e de seguro,a súa sonoridade sería perfecta. Penso que se algo nos da liberdade, ese algo, ten que ser por forza, o tempo libre. Permítenos adicarnos a cousas que realmente nos interesen, enriquezan ou entreteñan. O meu ser, que está composto por un tercio xogocínia (unha ludopartícula bastante común), anda estes días explorando o Ciberespazo na procura de entretemento para as (poucas) horas de ocio. Logo de percorrer largos camiños de bits, achei ao fin algo que me cautivou. Ese algo é Ryzom. Ryzom é un MMORPG (Massively Multyplayer Online Role-Playing Game), é dicir, un xogo de rol en rede. O feito de que esa rede sexa internet (e non unha rede local), fai que o número de xogadores sexa enorme e a orixe de cada un deles, moi diferente.
O motor do xogo foi creado por Nevrax e ten unha licenza GPL (General Public Lisence) Pero recentemente foi mercada por Gameforce e non sei se seguirá a ser así.
Non tiven tempo de xogar moito, de todas formas, non pretendía contar aquí a trama do xogo. Ryzom é un bo exemplo de MMORPG, que é do que pretendía falar. Esta clase de xogo é un formato moi extendido, e fai reflexionar sobre o tipo de xogo que está en boga nestes tempos. Os xogos ocupan un oco no entretemento moi importante, incluso apartando outras ocupacións con máis antigüidade. O caso é que hai dous tipos básicos de xogos: os colectivos e os individuais. Dos individuais xa falarei noutro momento. O que me parece interesante destes xogos en liña é que son, dalgunha forma, de todos. Todos xogamos a mesma partida é, ao mesmo tempo, a nosa própia. É por iso que deberían seguir sendo libres, xogar é outra forma de se expresar, e xa teño falado aquí da importancia da liberdade de expresión na rede, xa que semella que o Ciberespazo é un dos poucos reductos onde aínda é válida.
Anímovos a participar e se tedes suxerencias doutros MMORPG, non dubidedes en compartilas.

Unha nova compañeira

2006-12-25T12:19:00.000+01:00

O pastor eléctrico está de noraboa. Dende fai uns días goza da compaña de Lía, unha Border que vai ser de grande axuda para gardar as ovellas. É un alivio á hora de recollelas xa que é unha experta pastora, a súa raza leva moito tempo adicándose a gardar ovellas. Eu aínda son novo nisto, así que a tarefa será un pouco máis doada coa súa axuda e sobre todo, coa súa compaña. Moitas gracias Lía.

Fronteiras electrónicas

2006-12-23T12:12:00.000+01:00

Este ano que remata, foi entre outras cousas, o 10 aniversario da Declaración de Independencia do Ciberespazo. O seu autor foi John Perry Barlow, cofundador da Electronic Frontier Foundation no ano 1990, unha organización sen ánimo de lucro que defende “as liberdades civís e a libre expresión” neste mundo dixital. A declaración de Barlow constitúe un feito moi importante no desenvolvemento da cultura electrónica. Defende a liberdade de expresión e de difusión de ideas e tamen despoxa aos poderes gubernamentais do mundo físico da capacidade de dirixir e controlar aos moradores do Ciberespazo. Supón unha defensa de todo aquilo polo que se loitou no mundo mais non se conseguiu na maior parte dos casos. A liberdade de expresión, o intercambio e difusión de ideas, a posibilidade de mellorar entre todos teorías, programas, etc. é demasiado valiosa para que nos arrisquemos a perdela por mor da intromisión dos gobernos do mundo (sobre todo o dos USA) que como ben di Barlow na súa declaración, non foron invitados a esta reunión e non son ben recibidos.

Non pretendo con isto xerar polémica política, senón facer ver que temos ante nos algo marabilloso que debemos aproveitar. Neste mundo electrónico, temos a liberdade para traballar, discutir, intercambiar, expresarnos, etc. libremente e sen ter que rendir contas nada máis que ante nós mesmos.

Barlow é natural de Wyoming (USA). É poeta, ensaísta, rancheiro, letrista (escribiu para os Grateful Dead) e político. Nun tempo chegou mesmo a ser presidente dunha sección do Partido Republicano de Wyoming, pero as políticas de W. Bush conseguiron que se pasara ao Partido Demócrata. Na actualidade é vicepresidente da xunta directiva da EFF, membro do Berkman Center for Internet and Society na Escola de Leis de Harvard e é membro tamén da Academia Internacional das Ciencias e as Artes Dixitais, onde están tamén, entre outros Matt Groening, Scott Adams, David Bowie, Beck, Björk, F.F. Coppola, David Lynch e Richard Stallman. Tamén é asesor da ONG Clear Path International.

Bruce Sterling recolleu as súas actividades no libro T he Hacker Crackdown: Law and Disorder on the Electronic Frontier (1992).

Bonecas rusas

2006-12-13T13:17:00.000+01:00

Nesta viaxe polo ciberespazo que comecei hai pouco, atopei unha cousa ben curiosa, un mundo dentro de outro mundo. Chámase Second Life e é un auténtico mundo paralelo. O usuario ten que crear unha personaxe á que lle pode ir modificando a aparencia. Unha vez que esteas dentro dese mundo virtual, que á súa vez está dentro deste outro mundo virtual que é o ciberespazo, podes levar a vida que ti elixas. Podes traballar no que queiras, hai quen dirixe un casino, quen traballa nel, quen fabrica cousas, etc. A elección é túa. Existe unha moeda propia pero ten equivalencia co dólar americano, polo que serve para facer negocio. Podes mercar cousas ou deseñalas, podes vender o teu cibercorpo a outros usuarios, traballar para eles ou mesmo pedir esmola.

A capacidade de interacción é enorme e funciona como unha mestura de todo, fúndese o chat (na súa versión máis típica), co deseño gráfico 3D, mediante o cal podes crear toda sorte de obxectos que podes intercambiar logo por outros e mesmo por linden dollars (a moeda oficial de Second Life) e co entretemento dos videoxogos. Cabe a posibilidade de participar sen gastar cartos, pero hai un grande negocio por detrás. O mundo Second Life é un arquipélago enorme que non deixa de medrar e existe a posibilidade de mercar terreos (iso non cambia en ningún mundo) á empresa xestora por grandes sumas. Xa hai empresas que pagan por se anunciar e a banda inglesa Duran Duran ofreceu unha xira virtual.

A parte máis interesante do asunto é que non só é un mundo virtual dentro de outro, xa que dentro de Second Life hai máis mundos. Existe un grande salón adicado ás proxección audiovisuais, nas que os usuarios mostran o seu traballo ou o de outros, un parque de atraccións onde podes montar nas máis tradicionais como pode ser a noria ou noutras moito máis orixinais e se cadra, inviables neutros mundos, tamén hai un campus virtual no que se imparten aulas de diferentes materias e conferencias de todo tipo.

Como vedes, si que existen mundos paralelos, o problema é que teñen o mal costume de preservar os vicios e defectos dos outros que xa coñeciamos.